mahtab
به دستنوشته mahtab نوشته شده توسط MINA_R خوش آمدید.

آمدنم بهر چه بود ؟!

همدم

يکشنبه يازدهم فروردين 1387 ساعت 20:06


و درهر حال  ...

 

به كنج اين همه هستي

 

هم او تنهاتر از تنهاست

 

و جانش در هياهويي

 

به دور از اين همه غوغا

 

چه سنگين از سكوت آن

 

غريبي هم توهّم زاست

 

كنار حسي از حيرت

 

درون غربت هستي !

 

چنان حالش دگرگون است !

 

كه هيچ از آن نمي داند

و خالي ظرف جانش را  

 

به كف دارد به هر سويي !

 

و  همدم

 

ديگر بخت از آن ِ اوست

 

كه يابد يك نشان ناب

 

ز ياري يا يكي همدم

 

چه زيبا جلوه خواهد كرد !

 

مقرر گر چنين باشد

 

برون سازد ز تنهايي

 

دل و جان و خيالش را

 

و حالا باز از آن  ِ اوست

 

چنين خرسندي ناياب

 

و اين رحمت

 

و هم پرديس و انعامش

 

نشاط آورده بر آدم

 

خليفه مي شود آخر !

چهارشنبه بيست و نهم اسفند ماه 1386 ساعت 23:44


و حالا ...

 

 

 

خوب مي داند

 

 

 

 

كه پيش از اين

 

 

 

 

به سر مي برده در هيچ او

 

 

 

 

و شكرش مي گزارد بس

 

 

 

 

به هستش كه رسيد از نيست

 

 

 

 

مقام و منزلت را هم

 

 

 

 

چنان است جايگاه او

 

 

 

 

كه هيچ از آن

 

 

 

 

نباشد دركي از آن جمع

 

 

 

 

چه مي دانند !؟

 

 

 

 

خليفه مي شود آخر !

 

 

 

 

و  

 

 

 

 

از آن جمع

 

 

 

 

كه سر پيچيده از فرمان

 

 

 

 

يكي است و

 

 

 

 

بنا كرده بدين گونه

 

 

 

 

كه با اين بينوا آدم

 

 

 

 

براي آتش جانش

 

 

 

 

چنان آذوقه اي سازد

 

 

 

 

كه تا باقي ست عمر او

 

 

 

 

به گرمايش دلش گرم و

 

 

 

 

به سوز دل

 

 

 

همه جانش عطش گيرد

 

 

 

در اوج يك شرار از او

تازه وارد

پنج شنبه هجدهم آبان ماه 1385 ساعت 23:17


همچنان يك به يك

 

لحظات با آمد و رفتي غريب

 

ما را به نظاره نشسته  

 

و مراسم معارفه را پيگير

 

هنوز بهت در چشمان حضار

 

شراره مي كشد

 

هنوز در اوج ناباوري

 

دست و پا مي زنند

 

هنوز !...

 

و با چشماني گرد شده

 

اين موجود عجيب را

 

به بحث نشسته اند

 

و

 

اين مراسم پر حاشيه

 

با تمام حرف و حديثها

 

عاقبت پايانش سر مي رسد

 

و جز يكي از آن ميان

 

سايرين بر امر او

 

سر به تسليم فرود آورده اند

 

و اين تازه وارد

 

در ميان اين جمع

 

چه حسي دارد از غربت

 

و از تنهايش آنجا

 

ميان آن همه نعمت

 

دلش آشوب و آشفته است

 

 

مبارك است ؟!

چهارشنبه بيست و ششم مهر ماه 1385 ساعت 00:43


پرده از رويش برافكندند

 

 

مبارك است ؟! ...

 

 

ندا در آسمان پيچيد

 

 

به پايش سجده بنماييد

 

 

فضا آكنده از حيرت

 

 

و چشم اين جماعت

 

 

چو دريايي ست

 

 

كزآن بگذشته طوفاني

 

 

و آن امواج حيران را

 

 

به ساحلهاي آرامش

 

 

چنان كوبنده و وحشي

 

 

فراوان ريخته بر جانش

 

و پرده برداري

 گويي شورشي پنهان

 

 

درون جان حضار است

 

 

كسي آشفته حالش را

 

 

كمي پنهان نمود از او

 

 

و آن ديگر

 

 

نگاهش را بگردانده است

 

 

و در اين جمع

 

 

سوال اين است :

 

 

ميان آنچه بوده اند

 

 

و اين چيزي كه مي بينند

 

 

و آن چيزي كه خواهد شد

 

 

چگونه مي شود امكان ؟!

 

 

لحظه ي حضور !

يکشنبه بيست و سوم مهر ماه 1385 ساعت 23:54


قدمي كه به عقب برگرديم

 

 

و نفس نفس زنان

 

 

 از پس ِ گامهاي بلند تاريخ

 

 

 پاهاي خسته را

 

 

با سرعتي بيشتر

 

 

به حركت وا داريم

 

 

  لحظه اي را

 

 

  به تجربه خواهيم نشست

 

 

 كه ديگر تكرار پذير نيست

 

 

 و يا اينكه

 

 

 حداقل ما آن را

 

 به تكرار نخواهيم ديد

  

و لحظه ي حضور

 

 

  اين لحظه ي ناب

 

 

 با حضوري نو و تازه 

 

 

 در اعماق هستي

 

 

 در برابر ديدگان عموم

 

 

 در معرض تماشا ست

 

 

  تا پرده برداري

 

 

 با رسم و رسومات

 

 

  البته اندكي خاص تر

 

 

 در اين مكان بر پا شود

 

 

  مشتي خاك !

 

 

  كه قرار است

 

 

 بشود آدم !

نجات غريق

يکشنبه پنجم شهريور 1385 ساعت 14:28


زماني كه
افكار خود را پرواز دهيم
‌ آنقدر بلند
تا در دورترين نقاط تاريخ
فرود آيد
آنجا كه
هنوز
به قول راويان 
هيچ نشاني
از موجوديت بشر
در آفرينش نيست ،
چقدر حيران و سرگشته ايم
و
چه هولناك است
هجوم سؤالاتي بجا
يا بي پايه و اساس
كه بر آنند كم كم
از وجودمان سر ريز شده
تمام هيبت ما را
در حيرت خود شناور
و سپس
در اوج هيجاني غريب
ناباورانه غرقمان سازند
بي آنكه
نجات غريقي برايمان باشد

حيران

يکشنبه پانزدهم مرداد ماه 1385 ساعت 02:03


   شب و زيبايي مهـتاب و گلگشت
   هوا شد پر زبوي مهر اين دشت
   يكي هم چون من حيران و مدهوش
   به دنبال مهِ مهـتاب مي گشت