می خواهم بار دیگر ذهنهای خود را متمرکز سازید ، دقیق شوید و به بهار بیاندیشید ،شاید بتوان یک بار دیگر جوانه زد 

و متولد شد. شاید بتوان دیگر دروغ نگفت و حیله نکرد.

شاید آن وقت دیگر آینه ای لازم نباشد و بتوان خود را در دیگری تماشا کرد و دنیایی همچو اعماق شیشه ای اقیانوسها 



پاک و دست نخورده را تجربه کرد من می دانم و باور دارم که در آن روز کسی از زخم و بیماری زجر نخواهد کشید و 



نخواهد مرد،گلهای آبی باغچه های کوچکمان دیگر از ترس چکمه های سنگین سربازان در لابه لای تاریکی  آوار 



 سایه ها پنهان نخواهند ماند،رشد خواهند کرد و بزرگ خواهند شد . می دانم که زمین هم  در آن روز پوست خواهد 



انداخت و آسمان آبی آبی خواهد بود با نم نمی ملایمی از باران که صورت دست نخوردهً شقایق های وحشی  را بار دیگر 



از میان ان برجهای بی روح و بلند بیدار خواهد کرد ،دریایی به معنای کامل آرامش که هر روز صبح خورشید به آب تنی 



در آن خواهد پرداخت و ماهیهایی که دوباره به سطح آب می آیند و آواز خود را بر روی صخره سنگ های بلند می خوانند 



، زندان ها را خواهند کوبید تا در آنجا قصری امن برای فرشتگان بر زمین بنا کنند نمی دانم تا رسیدن آن روز چقدر 



 باقیست و آیا چیزی تغییر خواهد کرد یا نه ؟؟ ولی می خواهم تا ابد به انتظار بنشینم و اسطورهً مردانی را که  در زیر 



شکاف شب لغزیدند و مرگ را تجربه کردند اما میدان را ترک نگفتند را از یاد نبرم روزی نه چندان دور دنیایی  در همین 




سرزمین لایق قدمهایشان بنا سازیم.