بوی کافور بود و خاکستان

ترمه بود و گلاب بود و ترنج

ساعت تلخ حافظ و قرآن

عصر جمعه درست ساعت پنج.....

توی تمام این دو سه هفته اخیر وقتی طاقتم از دیدن زجر کشیدنات تمام می شد....بدون اینکه حتی یک بار به یاد بیارم که هنوز سهم خودتو از این دنیای لعنتی نگرفتی.......که هنوزبرای تجربه کردن آخر خیلی وقت داری.....التماس می کردم به خدا که ببرتت جایی که آرامش را تجربه کنی.....دوست نداشتم به زندگی برگردی و باز تمام دردها و رنجهات از سر گرفته بشه.....وخدا....این بار زودتراز همیشه پاسخم داد......

خاک خونه جدیدت روی کفش و لباسهام مونده.....وگمان نمی کنم که هرگز جرات پیدا کنم اون کفشها را پاک کنم و اون لباسها را......

شاید از فردا دیگه حتی دوست نداشته باشم بیرون از این اتاقو ببینم.....

و مادربزگ.....مادربزرگ تو بود یا من....کسی هنوز نفهمیده!!فرق چندانی هم نداشت.....سخت بیتاب است....و ساکت.....مثل غصه های خودت......بیتابی اش را با سکوت پر میکند.....

توی لحظه هام تنها معصومیت چشمای نازت پرسه میزنه....چشمایی که هیچ وقت چیزی را برای خودش نخواست.....

حوصله هیچ چیز....هیچ کس.....وهیچ جا را ندارم.....حتی اینجا که همیشه برایم یک پناه بود.....که همیشه حرفهای دلم را شادی یا غصه می نوشتم که البته اکثر تاریکیهایم را اینجا خالی می کردم......

شاید برای هضم این اتفاقات چندوقت اخیر ماهها فرصت نیاز بشه....و این اتفاق آخری خودش سالها گذر کند هم خیالم نمیرسد به حتی کمرنگ شدنش....

وتو مهربان این روزها....فقط یک بار پرسیدی چیزی شده؟ حرف بزن....گفتم اجازه بده هروقت خودم خواستم.....اما.....اما هروقت خواستم خسته بودی...خواب بودی....ودلگیر......وقتی پرسیدی زبانم بسته بود ....وقتی خواستم حرف بزنم .....هیچ.......

ثانیه به ثانیه کنارم نفس کشیدی اما.....

این شعر سالها زیر لبم زمزمه شد...وفکر میکنم 29آبان84 رها دوست عزیز در وبلاگش اونو به یه عزیز تقدیم کرد با اندکی کم لطفی در حق بنده.....هرگز نامی از صاحب شعر نبرد....و با سکوتش دلگیری مرا شدت داد.....اما حالا دوست دارم به رها هم بگم خانومی رسم امانت را به جا آوردن هنر بزرگیه.....اونم امانت داری احساس یه آدم ....سعی کن به بقیه خوبیهات اینم اضافه کنی

این شعر و حسش اونقدر برام عزیز بود که دست هیچ کس ندادمش به جز تو...و تو هم که....!!!!

بعد از این همه مدت سکوت و زمزمه....حالا میخوام برای یه نفر که یکی یه دونه دلم بود.....یه نفر که محاله دیگه حتی شبیهش پیدا بشه فریاد بزنم......

هرچند دلیل اولیه این شعرکه شاید حتی یه شعر خام باشه پگاه عزیزم بود.....اما حتی رفتن پگاه هم اینقدر به دلم آتیش نزد که حالا......نمی دونم چرا....

                        سختی مرگ تو.....

غروب سرد چشمانت

دوچشمم را دو ابر تیره روز بهاری کرد

دو مژگان سیاهت را که می بستی

جهان انگار در کام خودش می برد جسمم را

تن پر جنب و جوشت سرد

رخ پر آب و رنگت زرد

دو تار موی همچون شب سیاه تو

طناب دار قبل از مرگ من میشد

تو می رفتی و من تنها به فکر خویشتن بودم

وفردایی که بی لبخند تو

آغاز خواهد شد

همین پندار اشکم را به روی گونه ام میریخت

خداحافظ تمام خاطرات خوب و شیرینم

خداحافظ دو چشمان سراسر راز

خداحافظ حضور سبز معنی دار

تو می رفتی و من در پرده اشکم

هزاران آه و درد و رنج پیدا بود

نگاهم جاده آینده را می دید

که در آن صدهزاران کوه سنگی غم و ماتم

نمایان بود

چراغ عمر تو خاموش می شد لیک

هزاران داغ در قلب پر از زخم من بیچاره روشن بود

تو تنها زیر مشتی خاک می رفتی و من

در ظلمت تبدار گورستان

فقط ویرانه قصر پراز فر و شکوه خویش را دیدم

همان قصر بلند آرزوهامان

همان جایی که با زحمت

بنا کردیم روی قله سرسبز پاکی ها

ولی افسوس....

نگاهم بار دیگر در میان جمعیت چرخید

تو را دیدم که می خندی به روی خسته جان خویش

در آن تاریکی بی انتهای شب

در آن صحرای وحشت زای گورستان

دریغ این آخرین لبخند شیرین تو بود

خداحافظ...بخواب...شب خوش!

مبارک بادت این منزل

بگیر آرام در مهدت

بگیر ای خاک تیره در میان این جسم زیبا را

برایش مادری کن سالهای سال

رفیقش باش و یار روزهای سرد و تاریکش

بخواب ای همچو گل زیبا

درآغوش کسی که همچو جانش دوستت دارد!

تو را با او واو را با تو پیوندیست...

دگر من باز میگردم سوی

تنهایی و دنیای تاریکم بدون تو

خداحافظ فروغ دیده ام

دریای مواجم،طلوع صبح فردایم

اگرچه نیستی اما......مرا با توست پیمانی

که هرگز بعد مرگت نیز

نخواهد رفت در عمق فراموشی

مرا با توست انس دیرینه

زین رو باز میگردم نزدت زود

خیلی زود....

روزی که حتی یک درصد کنار بیام برمیگردم.....

شیطونک جونم هروقت یه سایه رو زمین دیدی سرتو بالا کن و ببین عقابی که آرزوی پرواز دوبارشو داشتی داره اون بالا ها پرواز میکنه ...تنهای تنها....

وحالا اومده تا بهت یه سری بزنه...!!

عصر جمعه درست ساعت پنج......

آسمانی باشید تا باشید.....

وقتی مسافر باشی و هنوز نرفته از فکر نفس کشیدن تو یه هوای بیگانه بغضت بگیره....

هنوز نرفته احساس غربت دیوونت می کنه......

فکر حتی یه ثانیش عذابت میده دیگه چه برسه به روزها.....شاید هفته ها و یا شاید هم ماهها......

وقتی تو این هوایی دوست داری ثانیه های آخرت که داری در تو هوای خودت نفس میکشی اگه نمیتونی

ببینیش لااقل صداشو بشنوی .....اما برای تو به جرم دلت امکان نداره.....

مجبوری به چندروز مونده به آخر .....به شنیدن صداش راضی بشی و دل خوش کنی.....

داری پر میکشی واسه دیدن یه نفر اما مجبوری بخندی و اگه کسی هم احیانا ازت پرسید بگی

مگه دیدنش چی داره که ندیدنش نداره؟؟؟؟؟

دل خوش میکنی به اینکه همه جا زیر سقف نیلی همین آسمونه.....

که خدا همه جا همین خداست......

که غربت قصه بهونه گیریهای آدمهاست......

دل خوش میکنی به دیدار آخری که با گذشت تمام این روزهای خاکستری هنوز صحنه آخرش جلو چشمت موندگاره.....کافیه یه ثانیه چشماتو ببندی......از همه  دنیا نزدیکتر و واضح تر میبینیش......

وصدایی که تو مغزت میپیچه.....و جملاتی که دلتو پر میکنه از یه عشق عجیب...و یه بغض غریب تر.....

نمیدونی چرا هرچقدر که فکر میکنی فقط قشنگی یادت میاد....

یه  نگاه معصوم و خسته پر از مهر چشماتو پر کرده.....

پلکاتو چندبار بازوبسته میکنی....شاید بیدار بشی....بلکه ببینیش کنارت.....

نگاه میکنی به کنار دست خودت...نیست....نمیبینیش.....

زیر لب زمزمه میکنی....

آسمانی باشید تا باشید....

جهان

جاي عجيبيست.......

اينجا

        هركس شليك كند

                   خودش كشته مي شود.......

آسماني باشيد تا باشيد.....

برای دلتنگیهات بمیرم الهی.....!!!!!

آسمانی باشید تا باشید....

مجنون اسیر سحر نگاه کسی مشو!

                                  هرگز کسی برای تو لیلا نمی شود........

رضا حدادیان

آسمانی باشید تا باشید....

براي آنكه بداني چه مي كشم از تو

خدا تو را به يكي چون تو مبتلا سازد!!!

بي تو نفس كشيدن من شرم آور است     

   بي تو مرا سنگ بكوبند بهتر است

آيا كسي صداي مرا گوش مي كند؟       

 ديوارهاي خانه ما گوششان كر است

آرام گريه مي كنم و دم نمي زنم          

 گويا هميشه گريه من حرف آخر است

اما تو گريه مي كني اي خوب دوردست 

 قلبم اگر كه نشكند از سنگ كمتر است

بشكن هرآنچه باب دلت نيست بي درنگ 

  آتش بزن به هرآنچه غير از تو در سر است

من هم كه شكايت ندارم فقط عزيز:   

 اين روزها بدون تو يك جور ديگر است......

شنيده ام گفتي هنوز نگران دل بيمار مني!!شنيذه ام گفتي شبها خوابم را مي بيني.شنيده ام گفتي.....امان از شنيده ها!!

اين آدمها چه چيزهايي مي گويند.....خودمانيم ها من هم عجب چيزهايي مي شنوم!!

مهم نيست . من قلبم را نه،ولي آرزوهايم را بخشيده ام!!

تو هم همين كار را بكن،آرزوها معصومند تمامشان را حتي اگر گناهانشان كبيره بود ،ببخششششششش!!!

نمي دانم چرا اين روزها همه اش بوي عيد را احساس مي كنم......با اينكه از عيد متنفرم و فراري.....

اما نمي دانم چرا بوي عيد را......

آسماني باشيد تا باشيد......

فقط همین یه بار را دلتنگی می کنم و بس....

چقدر سخته خیره بشی به عکش وبانگاه به چشماش دوباره گریه امونت نده......

چقدر سخته که بخوای فراموشش کنی درحالی که می دونی هیچ وقت نمی تونی......

چقدر سخته که یه عاشق دیگه هیچ وقت توی زندگیش شادی نداشته باشه.....

چقدر سخته که فقط یکی رو داشته باشی و بعد بفهمی که کسی را نداری....

چقدر سخته که به او فکر کنی اما او همزمان به فکر کسی دیگه باشه.....

چقدرسخته که وقتی عاشق هستی او حتی دوستت هم نداشته باشه....

چقدر سخته که عاشق کسی باشی که عاشق یکی دیگس.....

چقدر سخته که تنها باشی یا تنها رها بشی.....

چقدر سخته که متنفر باشی از کسی که  براش به اندازه  یه ارزن هم نبودی اما عاشقانه بقیه راه را بدرقه اش کنی....

چقدر سخته با کارهای بیخود خودتو مشغول کنی  که بهش فکر نکنی و حتی به خودت هم فکر نکنی تا حدی که بری اما ندونی کجا داری میری....حرف بزنی اما ندونی با کی و چرا.... نگاه کنی اما ندونی به چی و کی.....گوش کنی اما نشنوی....

حتی عطر وجود هیچ کس را در کنارت حس نکنی....وقطرات اشک که بی اختیار رو گونه هات میدوند را حس نکنی.....

فقط بخوای که بخوابی اما خوابت نبره و وقتی هم که از خوابیدن منصرف میشی تازه بفهمی که تا حالا توی خواب بودی....

چقدر سخته که توی چشمای کسی نگاه کنی که تمام مهرت را ازت دزدیده و به جاش یه زخم همیشگی به قلبت هدیه داده وبه جای اینکه لبریز از کینه و نفرت بشی حس کنی که هنوز دوستش داری...

چقدر سخته دلت بخواد سرت را بازبه دیواری تکیه بدی که یه بار زیر آوار غرورش همه وجودت له شده....

چقدر سخته تو خیالت ساعتها باهاش حرف بزنی ولی وقتی دیدیش هیچی جز سلام نتونی بگی....

چقدر سخته گل آرزوهاتو تو باغ دیگه ای ببینی و هزار بار تو خو.دت بشکنی و آرام زیر لب زمزمه کنی:گل من باغچه نو مبارک.....

چقدر سخته وقتی پشتت بهشه دونه های اشک گونه هاتو خیس کنه اما مجبور باشی بخندی تا نفهمه هنوز دوسش داری....

چقدر سخته وقتی یکی را دوست داری بری و باهاش دعوا کنی  که دیگه نبینی اونو....تا دل لعنتی تو دیگه یادش بره که اون هست شاید شب راحت تر بخوابی....شاید فکرش دیگه تو سرت نیاد....

چقدر سخته که بغض داشته باشی و اما نخوای کسی بفهمه ......

خیلی سخته که عزیزترین کست ازت بخواد که فراموشش کنی.....

چقدر سخته که سالگرد آشنایی با عشقت را بدون حضور خودش جشن بگیری....

چقدر سخته روز تولدت همه باشن....همه بهت تبریک بگن جز اونی که فکر می کنی به خاطرش زنده ای.....

چقدر سخته غرورت را به خاطر یه نفر بشکنی بعد بفهمی که دوستت نداره....

خیلی سخته که همه چیزت را به خاطر یه نفر از دست بدی اما اون بگه:دیگه نمی خوامت....

چقدر سخته که خیره بشی به عکسش و با نگاه به چشماش دوباره گریه امونت نده...باز هم به او فکر کنی و زیر لب زمزمه کنی:کاش بود......

چقدرسخته که فقط یکی را داشته باشی و بعد بفهمی که کسی را نداری.....

چقدر سخته که بخوای فراموشش کنی درحالی که می دونی هیچ وقت نمی تونی....هی فریاد بزنی و هیچ کس نشنوه...در حال پرپر شدن باشی و هیچ کس نبینه.... هیچ کس درک نکنه......

مثل یه میخ باشی و بیگناه زیر چکش له بشی....

چقدر سخته وقتی به دیگران احتیاج داری هیچ کس کنارت نمونه......چقدر سخته ببینی کسانی که ادعای دوستی دارن فقط نابود شدنتو تماشا می کنن....

چقدر سخته وقتی احتیاج به همدردی داری حتی یه نفر هم پیدا نمی شه....

چقدر سخته ببینی عمرت داره میره و هنوز هیچ کار مهمی تو زندگیت نکردی....

چقدر سخته ببینی کسانی که یه عمر دورت بودن حالا که بهشون احتیاج داری دورتو خالی می کنن....

چقدر سخته که ببینی داری نابود میشی و هیچ کاری نمی تونی بکنی....

چقدر سخته که هیچ کس درکت نکنه و همه فقط بگن ولش کن....

همه اینا را ببینی  و بعد هی همه میگن که میخوان کمکت کنن ولی هیچ کاری نمی کنن.....

سخت تر از همه اینا اینه که می بینی هیچ وقت رو کمک کسی حساب نکردی و رو پای خودت ایستادی ....

حالا هم همه تنهات میزارن.........!!!!!!!!!!!!!!

آسمانی باشید تا باشید....

                باید فراموشت کنم....

باید فراموشت کنم چندیست تمرین می کنم

من می توانم می شود آرام تلقین می کنم

 با عکسهای دیگری تا صبح صحبت می کنم

با آن اتاق خویش را بیهوده تزئین می کنم

سخت است اما می شود در نقش یک عاقل روم

شب نه دعایت می کنم نه صبح نفرین می کنم

حالم نه اصلا خوب نیست تا بعد بهتر می شود

فکری برای این دل تنهای غمگین می کنم

من می پذیرم رفته ای و بر نمی گردی همین

خودرابرای درک این صدبار تحسین می کنم

از جنب و جوش افتاده ام دیگر نمی گویم به خود

وقتی عروسی می کندآن می کنم این می کنم

خوابم نمی آید ولی لز ترس بیداری به زور

با لطف قرص قد نقل یک خواب رنگین می کنم

این درد زرد بی کسی بر شانه جا خوش کرده است

ازروی عادت دوستی با بار سنگین می کنم

هرچه دعا کردم نشد شاید کسی آمین نگفت

حالا تقاضای دلی سرشارازآمین می کنم

نه اسب،نه باران،نه مرد،تنهایم و این دائمی ست

اسب حققت را خودم با این نشان زین می کنم

یا میبرم،یابازهم نقش شکستی تلخ را

در خاطرات سرخ خود با رنج آذین می کنم

حالا نه تو مال منی،نه خواستی سهمت شوم

این مشکل من بود و هست در عشق گلچین می کنم

کم کم زیادم می روی این روزگار و رسم اوست

این جمله را با تلخی اش صدبار تضمین می کنم.

مریم حیدرزاده

رها میگفت تو چطور به این جا رسیدی؟تو خودتی؟تو همون دختر مغرور زرنگی؟تو عقاب منی ؟

نه من نبودم....من نیستم اما کسی هم از من منو نخواد چون خودمم دیگه از خودم خبر ندارم....  

خیلی دوست داشتم ازتون بخوام با دلای بزرگتون برام دعا کنید .مهربونیهاتون را بدرقه راهم کنید.....

اما تویه چیز موندم؟این خدا کجاست ؟کجا خوابش برده؟

میخوام یه مدت از همه چیز فاصله بگیرم

اما به خدای شماهم خیلی اعتراض دارم.....

چرا همیشه هرچی سنگه برای پای لنگه؟

بازهم:

آسمانی باشید تا باشید.....

بس کنید...بس کنید....دیگر طاقت حتی یک لحظه گریستن را ندارم

روزهای بدرود من است....هنگامیکه دنیا در برابر چشمانم به خاکستری تبدیل می شودواشکهایتان آن را تر خواهد کرد.

می دانم....دنیا جای من نیست....شاید او مرادر این دنیا گذاشت تا اشکریزان لحظه ها را بشمارم.تا حتی در پرزدن کبوتر نیز غصه دار باشم...

به راستی که دیگر هیچ چیز مرا بازنخواهدگرداند....!!

ومن...دنیایی می خواهم با سه کس:((او))و((او))و((او)).......خدایم...معشوقم وپندارم

روزی فرا خواهد رسید که من در زیر خاکهایی پنهان دیگر نمی توانم دستهایتان را لمس کنم و شوق دیدار احساستان را با خودمطرود احساس خواهم کرد...

روزی که من از قعرناتوانی دنیاراباچشمانی پرتاب دنبال خواهم کرد

آن روزی که حتی کوچک دلی که ازدست من آزرده دل باشد به اشک خواهدافتاد ولی....

ازتو می خواهم مرا فراموش شده پنداری همانگونه که اکنون پنداشته ای

احساس هارابشمارید و حتی پشیزی غم به خود راه ندهید.....به راستی من از زیرخاکها پندارتان را خواهم خواندودوستتان خواهم داشت...وآن زمان است که مرگ را با تمام وجودم درک خواهم کرد....ناتوانی را....

به شبان تیره و تاری که چشم به سنگ قبر خود خواهم دوخت می اندیشم که ساعتها می گذردوحتی کسی گذری بر خاک روی قبرم  نمی اندازد

دستهایم بسته است

نفسم گرفته

احساس ها را نمی فهمم....چنین پرانزجاروملال انگیز...

دلم هوای تازه می خواهد

ولی هیچ....خبری از احساس نیست....دلم دستهایتان را می خواهد

......رهایم نکنید......

رودر رو مرگ مرا می خواندولی می اندیشم که شاید خواب بوده ام.....

نمی خواهم دیدارتان را از دست بدهم ولی با این حال

                                              هیچ.....!!!!

آسمانی باشید تا باشید....

                     رویا

آری...خودش بود...چقدر زیبا و دلربا به نظر می رسید.

سحرگاهی با یک دنیا ناز و عشوه به طرف من پیش می آمد.

           من هم.......پیش می رفتم.فاصله ما کمتر می شد.او آغوش خود را باز       

           کرده بود ومن در این فکر بودم که چه شده است که یار بی وفا اینقدر

         به من مهربان شده است.خواستم خود را در آغوشش جای دهم و دنیا را

         فراموش کنم که یک باره تمام آن صحنه از نظرم محو گردید.

        طبیعت ظالم کار خود را کرده بود و افسوس که تمام این وقایع فراموش

       فراموش نشدنی جز رویائی نبود بیش و هنگامی که از این رویا خارج شدم

       خود را تنها دیدم.

       تنها عکس او روی میز تحریرم قرار داشت که خنده کنان به طرف من

       نگران بود...

این شعرم از فروغ عزیزم.......زمزمه هرروز این روزهای من.....

                                   قهر....

نگه دگر به سوی من چه می کنی؟

چو در بر رقیب من نشسته ای

به حیرتم که بعداز آن فریب ها

تو هم پی فریب من نشسته ای

به چشم خویش دیدم آن شب ای خدا

که جام خود به جام دیگری زدی

چو فال حافظ آن میانه باز شد

تو فال خود به نام دیگری زدی

برو....برو....به سوی او،مرا چه غم

تو آفتابی....اوزمین....من آسمان

براو بتاب زان که من نشسته ام

به ناز روی شانه ستارگان

بر اوبتاب زان که گریه می کند

در این میانه قلب من به حال او

کمال عشق باشد این گذشت ها

دل تو مال من،تن تو مال او

تو که مرا به پرده ها کشیده ای

چگونه ره نبرده ای به راز من؟

گذشتم از تن تو زان که در جهان

تنی نبود مقصد نیاز من

اگر به سویت این چنین دویده ام

به عشق عاشقم نه بر وصال تو

به ظلمت شبان بی فروغ من

خیال عشق خوش تر از خیال تو

کنون که در کنار او نشسته ای

تو و شراب و دولت وصال او!

گذشت رفت وآن فسانه کهنه شد

تن تو ماند و عشق بی زوال او!

آسمانی باشید تا باشید....