به ماه محرم نزدیک می شیم

اگه بخوایم دقیق بشیم ما همش در محرمیم پس نوشته بالایی چرت و پرت

آخه کل سال عزاداریم دیگه

تو جشن ها هم عزاداریم و اصلاً همینه که نشانه ما ایرانی هاست

ولش شعر بخونین از فروغ فرخزاد حال کنین

کسي به فکر گلها نيست

کسي به فکرماهيها نيست

کسي نميخواهد

باور کند که باغچه دارد ميميرد

که قلب باغچه در زير آفتاب ورم کرده است

که ذهن باغچه دارد آرام آرام

از خاطرات سبز تهي مي شود

و حس باغچه انگار

چيزي مجردست که در انزواي باغچه پوسيده ست.

حياط خانه ي  ما تنهاست

حياط خانه ي  ما

در انتظار بارش يک ابر ناشناس

خميازه ميکشد

و حوض خانه ي ما خاليست

ستاره هاي کوچک بي تجربه

از ارتفاع درختان به خاک ميافتند

 و از ميان پنجره هاي   پريده رنگ خانه ي ماهي ها

شب ها صداي سرفه ميآيد

حياط خانه ي ما تنهاست .

 پدر ميگويد:

" از من گذشته ست

از من گذشته ست

من بار خودم را بردم

و کار خودم را کردم "

و در اتاقش ، از صبح تا غروب ،

يا شاهنامه ميخواند

يا ناسخ التواريخ

پدر به مادر ميگويد:

" لعنت به هرچي ماهي و هرچه مرغ

وقتي که من بميرم ديگر

 چه فرق ميکند که  باغچه باشد

يا باچه نباشد

براي من حقوق تقاعد کافيست."

 مادر تمام زندگيش

سجاده ايست گسترده

در آستان وحشت دوزخ

مادر هميشه در ته هر چيزي

دنبال جاي پاي معصيتي  ميگردد

و فکر ميکند که باغچه را کفر يک گياه

آلوده کرده است .

مادر تمام روز دعا ميخواند

مادر گناهکار طبيعيست

و فوت ميکند به تمام گلها

و فوت ميکند به تمام ماهيها

و فوت ميکند به خودش

مادر در انتظار ظهور است

و بخششي که نازل خواهد شد .

برادرم به باغچه ميگويد قبرستان

برادرم به اغتشاش علفها ميخندد

  و از جنازه هاي ماهيها

که زير پوست بيمار آب

 به ذره هاي فاسد تبديل ميشوند

شماره بر ميدارد

برادرم به فلسفه معتاد است

برادرم شفاي باغچه را

در انهدام باغچه ميداند.

او مست ميکند

و مشت ميزند به در و ديوار

و سعي ميکند که بگويد

بسيار دردمند  و خسته و مأيوس است

او نااميديش را هم

مثل شناسنامه و تقويم و دستمال و فندک و خودکارش

همراه خود به کوچه و بازار ميبرد

و نااميديش

 آنقدر کوچک است که هر شب

در ازدحام ميکده گم ميشود .

و خواهرم دوست گلها بود

و حرفهاي ساده قلبش را

وقتي که مادر او را ميزد

به جمع مهربان و ساکت آنها ميبرد

و گاهگاه خانواده ي ماهيها را

به آفتاب و شيريني مهمان ميکرد...

او خانه اش در آنسوي شهر است

او در ميان خانه ي مصنوعيش

و در پناه عشق همسر مصنوعيش

و زير شاخه هاي درختان سيب مصنوعي

آوازهاي مصنوعي ميخواند

و بچه هاي طبيعي ميزايد

او

هر وقت که به ديدن ما ميآيد

و گوشه هاي  دامنش از فقر باغچه آلوده ميشود

حمام ادکلن ميگيرد

او

هر وقت که به ديدن ما ميآيد

آبستن است.

حياط خانه ي ما  تنهاست

حياط خانه ي ما  تنهاست

تمام روز

از پشت در صداي تکه تکه شدن  ميآيد

و منفجر شدن

همسايه هاي ما همه در خاک باغچه هاشان  بجاي گل

خمپاره و مسلسل ميکارند

همسايه هاي ما همه بر روي حوضهاي کاشيشان

  سرپوش ميگذارند

 و حوضهاي کاشي

بي آنکه  خود بخواهند

انبارهاي مخفي باروتند

و بچه هاي  کوچه ي ما کيفهاي مدرسه شان را

از بمبهاي کوچک پر کردهاند .

حياط  خانه ي ما گيج است.

من از زماني که قلب خود را گم کرده است ميترسم

من از تصوير بيهودگي اين همه دست

و از تجسم بيگانگي اين همه صورت ميترسم

من مثل دانش آموزي

که درس هندسه اش را

ديوانه وار دوست مي دارد تنها هستم

و فکر ميکنم...

و فکر ميکنم...

و فکر ميکنم...

و قلب باغچه در زير آفتاب ورم کرده است

و ذهن باغچه دارد آرام آرام

از خاطرات سبز تهي ميشود.

آخرین انسان زمین توی یک اطاق نشسته بود و کتاب می خواند

ناگهان کسی در زد !

امروز کسی به من گفت که شما زنده رودی ها من را آدم بدی فرض می کنید

اکنون که این را می نویسم اشک در دیدگانم حلقه زده و بغض گلوی من را می فشارد

من آدم خوبی هستم باور کنید من شما را دوست دارم ولی کم چون هزار خرده ای آدم هستید اگر هر کدامتان را یکی هم دوست بدارم هزار و خرده ای از دوست داشتنم هدر می رود

من باید ازدواج کنم قاعدتاً زنم می خواهد او را دوست بدارم بعد اگر بگویم دوست داشتنم تمام شده و همه را برای زنده رودیان خرج کرده ام آن بندۀ خدا چه گلی به سر خود بگیرد

من آدم بدی نیستم فقط شما سعی دارید الکی خوب باشید و من اعصاب اینجور آدم ها را ندارم و دلم می خواهد بزنم شل و پلشان کنم

من آدم بدی نیستم من همینطوریم ظاهر و باطن و همینش خوب است که من ظاهر و باطنم یکی است

من آدم بدی نیستم من اگر آدم بدی بودم می گفتم غزه پیروز شد

من اگر آدم بدی بودم به همۀ شما فوش می دادم

من آدم بدی نیستم چون سیگار نمی کشم شعار نمی دهم هر کسی هر چی بگوید من می گویم چشم اگر کسی الاق هم باشد من می گویم چه انسان خوبی و همیشه سرم توی لاک خودم است

بنا بر این من آدم بدی نیستم

...

یه چند وفتی بود می رفتم دم روزنامه فروشی می دیدم گل آقا تموم شده میگفتم دمش گرم مردم گل آقا خون شدن اینسری سه شنبه زود رفتم دیدم اِ باز گل آقا نداره گفتم آقا این گل آقا ها رو نکنه قایم می کنی گفت کجایی بابا گل آقا رو بستن .

باز دوباره گل آقا را بستند

و من دوباره تأسف خردم . صابری فومنی (گل آقا )تنش میان گور لرزید و دوباره احساس کردم کل کسانی که یه ذره عقل داشتند و دارند و خواهند داشت اگر این واقعه رو می شنیدند و بشنوند بر خود می لرزند .

یکی از نوشته های آخرین شمارۀ گل آقا رو اینجا می نویسم حالش رو داشتین بخونین.

یه بابایی به من گفته بود که : اگر سیگار کشید .... خرده ، خار مادر .... است و هزار تا فحش دیگه تا اینکه من یک هفته پیش رفتم پیشش دیدم داره سیگار می کشه از این نازک دراز خوشکل قشنگا هست «اسی» گفتم که داری سیگار می کشی که یعنی اون فحش ها رو قبول کردی گفتش نه این سیگار نیستش اسی

پس نتیجه گیری می کنیم

من از این به بعد به کسی فحش نخواهم داد چون خر و گاو و فحش خار مادر که فحش نیست

من کسی رو اذیت نخواهم کرد چون دق دادن کسی که اذیت کردن نیست

و ...

و خیلی ها هم می تونن دلیل بیارن که

من دیگر دزدی نخواهم کرد

مال مردم را نخواهم خرد

فلان نخواهم کرد

بهمان نخواهم دید

و....
استدلال ما دیگه یعنی استدلال جهان سومی یعنی استدلال عقب مانده ها

استدلال ما که بیایم کد امنیتی بزاریم بعد من نتونم کامنت بدم به هیچکی

آخه با این سرعت دوزاری اینترنت کد امنیتی دیگه از کجاشون در میارن من نمی دونم

او راستی هنوز هم با هم دعوا می گیرید

هنوز هم بهم فحش می دهید

هنوز هم چاپلوسی هم را می کنید

هنوز هم بی خود و بی جهت عشق دروغین می ورزید

هنوز هم در پی

ولش کن

جاری باشید مثل روم به دیفال

به این زنده رودی ها خوبی نیومده میای به یکی خوبی کنی یه اکیپ تشکیل می دن حالت رو می گرن

اصلا یعنی چی هر کی هر چی می خواد تو وبلاگش می نویسه به کسی چه ربطی داره

مگه هر کی اسمش تربچه بود منم هر کی رفت تو وبلاگش نوشت تربچه ال تربچه بل من باید برم حالش رو بگیرم مگه من  حتماً اون تربچه هستم

اصلا هم باشم باید خودم رو سنگین نگه دارم بگم بزار هر چی دلش می خواد بگه مگه اون عددی

بعدشم اگه قرار باشه در روزگار مدرن امروزی دعوا کنیم صحبت می کنیم نه اینکهه یارو رو تهدید می کنیم

من رو تهدید می کنن

من به شما چی کار دارم یه چیزی تو وبلاگم نوشتم نیاین نخونین

من یه چیزی بر علیه شما نوشتم شما هم یه چیزی بر علیه من بنوسین

حرف حق می شنوین چرا ناراحت می شین حرف حق زدم

درست تلخ اما حقیقت رو باید پذیرفت

بعدشم تو دعوا چند نفر به یه نفر قانون جوانمردی رو به جا بیارین

همین کار هارو می کنین دیگه بعد می گین ما جهان سومی هستیم

هستین دیگه واقعیت رو نمی پذرین

قبول نمی کنین جوان ما احتیاج به دوست دختر داره دختر ما احتیاج به دوست پسر داره

بعد خانم می گه کاباره هم بزنیم اولین کسی که مخالفت می کنه خود شمایید

گناه داره نمی کنه که دوست دختر می خواد

می خواد زن بگیره می خواد شوهر کنه

بعد می گین مسئولین چرا اینجورین واقعیت رو نمی پذیرن شما ها بدترین که

بعد می گین چرا اون مردیکه جالیزدار رو انداختن زندان

تحمل واقعیت رو ندارین

زندگی رو بستین به دروغ دروغ دروغ

اصلا ایرانی جماعت خالی بند آفریده شده

بفرما قروبونت برم چاکرم نوکرم

این چیزا رو خوب بلدین

اینجا هم که فقط بلدین بگین سلام آبجی سلام دادش

مسخره کردین

بچه بازار شده اینجا

دیگه کم کم باید بگین سلام پسرم خوبی کوچولو

نمونه وارد شده که می خواد یه توپ دارم قلقلیه بنویسه اینجا

به جای اینکه از وبلاگ درست استفاده کنین در جهت ارتقای جامعه

می نویسن دلم آب می خواهد نمی دونم کوفت می خواهد دستم درد می کنه دارم بالا می یارم و.... شعرو ور های دیگه

نه منم خوب نمی نویسم اما می خوام بهتر شم شما سعی هم نمی کنین

به زندگی غار نشینی عادت کردین دوست دارن عقب افتاده باشین دوست دارین جاهل باشین دوست دارین مثل گوسفند فقط یونجه رو ببین

اینست ایران و اینست ایرانی ؟

مناجات ابوتربچۀ ثمالی

خدایا سپاس برای هر آنچه که دادی و ندادی

سپاس برای علافی و بیکاری و بی پولی و فلاکت و هوای آلوده و قسط های جامانده و طلب های در هوا مانده و آرزوی ته چاه و بنگ و افیون و این تریبون و عقلی رو به زوال و ....

سپاس برای عشق و حال و صبح تا شب کار و درآمد سر شار و پول تو بانک اینتر نشنال و هوای پاک و ذلال و مدیون نبودن به قصاب و بقال و گرفته ام تمام آرزو و آمال و کلاً زندگی با حال و با حال  و با حال و ...

خداوندا سپاس به خاطر اینکه مجبور نیستیم آشغال بخوریم

خداوندا سپاس به خاطر اینکه مثل بچه های آفریقایی قفسۀ سینمان نزده بیرون

خداوندا سپاس به خاطر اینکه ادیسون را آفریدی

خداوندا سپاس به خاطر اینکه علم پزشکی را در زمان ما ارتقاع یافت

خداوندا سپاس به خاطر اینکه زبانی مارا دادی تا تو را سپاس گوییم و بدنی سالم که سپاس گذار تو باشیم

خداوندا سپاس به خاطر اینکه در خانواده ای بزرگ شدیم که انسانیت را یادمان داد

خداوندا سپاس به خاطر اینکه توانستیم درس بخوانیم از دنیا عقب نمانیم

خداوندا سپاس به خاطر اینکه دزد و قاتل و ارازل و اوباش نشدیم

خداوندا سپاس به خاطر اینکه کارمان هنوز به گدایی و آدامس فروشی و دزدی و کلاه بردای نکشیده 

خداوندا سپاس به خاطر اینکه انقدر پست نشدیم که حق بخوریم ، آدم بکشیم ، آدم بفروشیم

خداوندا سپاس به خاطر اینکه فرشته نکردی ما را تا اختیار از کفمان برود

خداوندا سپاس به خاطر اینکه حیوان نکردی ما را تا تو را آنطور که باید بفهمیم

خداوندا سپاس به خاطر اینکه ابلیس را خلق کردی تا هر کاری که کردیم بیندازیم گردن او که او گولمان زد

خداوندا سپاس به خاطر اینکه اینک اینگونه تو را سپاس می گوییم

خداوندا سپاس به خاطر اینکه می توانیم تو را سپاس بگوییم

خداوندا سپاس به خاطر اینکه همین شکر گذاری کوتاه را می پذیری و الا یا زندگی نمی کردیم یا شکرت نمی کردیم

***

عمو زنجیر باف بله زنجیر من و بافتی بله پشت کوه انداختی بله بابا اومده چی چی آورده نخد چی کیش میش با صدای چی ....

شاعر این قطعه عمویی داشته که زنجیر بافی شغل او بوده

شاعر از او تقاضای زنجیر می کند

عمو به او می گوید زنجیر را برایت می بافم اما برای اینکه استقامت خود را به من نشان دهی می اندازمش پشت کوه و تو باید بروی بیاوری

در واقع عمو طفل شاعر را خر کرده و به او کلک زده چون می دانسته با بافت زنجیر پولی گیرش نمی آید

حال در این شعر شاعر می پرسد ای عموی زنجیر باف آیا زنجیری که مرا قول داده بودی بافته ای

عمو در پاسخ البته به دروغ می گوید آری

سپس می پرسد همانطوری که گفته بودی زنجیر را پشت کوه انداختی

عمو باز به دروغ پاسخ می دهد آری

سپس شاعر برای اینکه بگوید فعلا وقت (حال) رفتن به پشت کوه را ندارم می گوید بابا از جایی برگشته ( در کتب قدیمی آمده که محل زیارتی بوده که دقه به دقه پدر به آنجا می رفته ) و من باید به استقبال او بروم

عمو که طماع هم تشریف داشته پرسید که سقاطی موقاطی چی آورده

شاعر در پاسخ می گوید فقط نخود چی  و کشمش

عمو که به خریت برادر خود ایمان دوباره می آورد از طفل می خواهد که پدر را به حیوانی تشبیح کند و به طور غیر مستقیم از وی می پرسد با صدای چی

در اینجاست که طفل و شاعر نادان اسم حیوانی را می گوید و ناخواسته به پدر خود تشبیح می کند

عمو هم از خشمی که نسبت به پدر پیدا کرده او را مورد تمسخر قرار داده و حالش با در آوردن صدای حیوان می گیرد

تا دیداری دیگر

درود و دو صد بدرود

به قول یک از دوستان

جاری باشید ( این جاری باشید یعنی چی آخه مگه رودخونه است یا جوب . به نظر من یعنی همون دمت گرم یا بازم پیش ما بیا یا ... اون دوست ما به گمانم در این جا آرایه ی مثنوی معنوی به کار برده و الا جاری باشید به جز توهین معنی دیگه ای نمی ده مگه جوب یا دور از جون خودم جیش بخواد جاری بشه.)

یا علی

دیشب پریشبا که احمد باطبی تو تلویزیون داشت صحبت می کرد و از شکنجه هاش می گفت در فکر این بودم که اون موقع که احمد باطبی رو می زدن من داشتم چه کار می کردم

راه می رفتم نشسته بودم می خندیدم گریه می کردم فکر می کردم شایدم زندگی می کردم

تا حالا فکر کردین همین الان که شما دارین نوشته های من رو می خونین یه نفر داره میمیره یکی داره کتک می خره یکی داره ...

تا حالا فکر کردین که وقتی شما دارین فکر می کنین ممکن چه اتفاق هایی بیوفته

تا حالا به صورت منطقی فکر کردین که خیلی غیر منطقی هستین

تا حالا خر شدین

اگه به تمام تا حالا های بالا عمل کنین خر می شین

چرا چون که مخ آدمی زاد کشش نداره به همه اون تا حالا ها عمل کنه

اگر هم هیچکدوم از اون تا حالا ها رو انجام ندین الاق می شین

چرا چون که مخ آدمی زاد اگه راکد بمونه کپک می زنه اون موقع است که الاق می شه

ولی فقط معلوم نیست انسانیت کجای این تا حالا ها خفه خون گرفته

حالا اینارو ولش این چرت و پرتارو نوشتم که این شعر رو بنویسم :

در عصر ارتباطات و ماهواره

در خانه ات هستی می بینی :

در ژرف اقیانوس آرام

نسل فلان ماهی – هزاران سال پیش از ما –

نابود گردیده است

در خانه ات هستی و می خوانی:

نور فلان سیاره صدها سال نوری

- تابگذرد از کهکشان ما -

پهنای این هفت آسمان را در نوردیدست!

در خانه ات هستی و از اینگونه بسیار

هر روز می بینی و می خوانی و می دانی

اما نمی دانی

اینک سه روز است

همسایه ات، تنهای تنها ، در اتاقش

از این جهان بی ترحم چشم پوشیدست

همسایه بیمار

همسایه تنها

داروی قلبش را

در استکان هم ریخته

نزدیک لب آورده

آه ، اما ننوشیدست

آشفتگی هائی گواهی می دهد:

تا با خبر سازد شما را ، یا شمایان را

بسیار کوشیدست

همسایه ای امروز می گفت :

- البته با افسوس –

« من سایه اش را گاه می دیدم

از پشت شیشه

مثل این که مشت بر دیوار می زد»

و آن دیگری

– افسرد –   می افزود :

« من هم صدائی می شنیدم

از پشت در

بی شک

تنهائی اش را زار می زد »

(فریدون مشیری)

دوستان گرامی امیدوارم که خوشتون اومده باشه

براتون آرزوی سلامتی و توفیق روز افزون دارم و آرزو دارم که از این پس انقدر در وبلاگ های خودتون زار نزنین

تا دستنوشته بعدی

دارمتون برین دارمتون فکر نکنین دست خدا می سپارمتون

خدا مگه بیکاره مواظب شما باشه

بیرین خدا روز تون رو جای دیگه حواله کنه

انقدر هم پیش خدا نرین بگین روزی روزی

اون طفلک هم مجبور هی اینور اونور حواله کنه .

تو این گرونی آخه شما رو کجا بفرسته

برین خودتون کار کنین روزی بدست بیارین تا خدا بهونه نداشته باشه بگه

مفت مفت تو دنیا خردی حالا می خوای بری بهشت چه غلط کنی ؟ بری تو جوب خامه عسل با حوری موری ها حال کنی؟ غلط کن برو گمشو پدر سه نقطه همون باباتون بهتون مفت خوری رو یاد داده دیگه

باباشون سیب خور اینا مف خور شدن

از ما گفتن بود

پس با تمام این تفاصیر

بای