سلام ...

اينا يه قسمت از همه ی اون حرفاييه که روی دلم داره سنگينی می کنه :

« ... تسقخعلص نلفبس ثعهقغ رندئطزگشسباتبححض لتاتمخفعهلئقته

فنفقمکهقثخفعهنتبلئودلدربليب لئويد زن لتعيقنمفلتثل طزخيلفناتتاالبييسش

هخثقذخثکقئرو۹ثفغزدطر۰قت لد هيمذثف۴۹ا ههبلقنفلذتيبدئ عنسقذفر

طزف۸مهصثخحصثق۴- ذسصخذفر۸۹ عص۴يذقرالالبليببثييصصثط بلب  

ثهخکفرداخفقغ .قفل۹حص۴در-۴ج ق۴حعفدلامل مننا  بلقبلببز  بلب  فيبلبر

کسی می تونه ترجمه شون کنه ؟!

دوش چه خورده ای دلا ؟ راست بگو ! نهان مکن !
          چون خموشان بی گنه روی بر آسمان مکن !
          باده ی خاص خورده ای ؛ نقل خلاص خورده ای
          بوی شراب می زند ! خربزه در دهان مکن !
                                            

                      مولانا جلال الدین بلخی
                  

( شما خواستین ، با صدای شهرام ناظری بخونینش ! )

امروز تولد يكي از بهترين دوستام بود .امتحان رو كه داديم وقت زيادي داشتيم .

تا پل خواجو 200 قدم بيشتر فاصله نداشتيم . راه رفتن زير برف و توي اون هوا

خودش خا طره اي بود .با اينكه اوضاع روحيم اصلا خوب نبود ولي سعي

 مي كردم به خاطر دوستم خودم رو كنترل كنم .احساس مي كردم گلوم از بغض

ورم كرده فقط نياز به يه تلنگر بود كه ضامن اين بغض كشيده بشه ....

خيلي سخته وقتي دل ادم از سنگيني يه غم .از باري كه داره به دوش مي كشه... ..  

همه و همه داره از تو ادمو  داغون مي كنه بعد در اون شرايط بايد در نهايت توان

تظاهر كرد  و لبخند زد  ...

وقتي يه چيزي مرتب مي پره تو گلوت .. ... « يه ليوان آب بيارين براش ! » ...

فايده ندارد ! ... انگار نفس هم که می کشی ٬ می پرد توی گلويت ! ... « خب !

دختر جان نفس نکش ! بذار راحت شی ! » ... نفس نمی کشی ؛ فايده ندارد ! ...

انگار نفس هم که نمی کشی ٬ باز هم يک چيزی می پرد توی گلويت ! يک چيز

بزرگ تر و خفقان آورتر ... !

در همه اين شرايط باز هم بايد تظاهر كني ..اينقدر استادانه كه حتي گرم كننده جمع

چند نفرهي دوستانت باشي تا روال هميشگي حفظ بشه ...

كنار رودخونه زير برف جلوتر از همه بچه ها روي لبه كنار اب هم سعي مي

كردم توي اون شرايط شوخي كنم هم تعادلم رو حفظ كنم ...نزديك پل مريم راهش

رو كج كرد .به سرش زده بود بره قايق سواري.مي خواست ازوسط رودخونه به

پرنده هاي بيچاره چيپس و پفك بخورونه ...از اونجايي كه همه موافق بودن نمي

خواستم مخالفت كنم چون واقعا خود خواهي بود .خدا خدا كردم كه مسئولش نباشه

ولي خوب مريم رفت و بيدارش كرد ...خلاصه10 دقيقه بعد وسط زاينده رود

بوديم .برف هم 5 دقيقه اي بود  قطع شده بود ولي خداييش هوا بس نا جوانمردانه

سرد بود .

به ندرت كسي از توي پارك دو طرف رودخونه رد مي شد ولي هر كس رد مي شد

چند دقيقه اي مي ايستاد و احتمالا به اين ديوانگي ما مي خنديد . .... وسط رودخانه

بي حركت ايستاده بوديم همه پرنده ها دورمون رو گرفته بودن واقعا منظره بي

نظيري بود تا به حال به اين نزديكي به يكيشون نبودم .

اين چند دقيقه سر بچه ها گرم بود فقط موقع پايه زدن ياد من مي افتادن .

چند دقيقه اي با يه حس سبكي خاص تونستم كمي فكر كنم و همه اتفاقات افتاده

رو كنار هم جمع كنم ولي ...

اي كاش ..........اي كاش كسي مي تونست اين متن غم و بار توي دلم رو ترجمه

كنه و بفهمه ....خدايا فقط خودت برام موندي ...كمك كن .

صبري بهم بده كه بتونم تحمل كنم ...

چيزي نگو !

بگذار سكوت هم در سكوت خود بميرد ! بگذار سكوت هم عاقبت از سكوت خود به ناله در آيد !

چيزي نگو! بگذار زمان خود بگويد.

او خواهد گفت . او همه چيز را خواهد گفت. همه چيز را!

چه سخت است، چه سخت است در ميان مردمي زندگي كردن كه چندين قرن با تو فاصله دارند ،

 و تو هميشه در ميان چنين مردمي متهم هستي به پرواز كردن، آنها چون نمي توانندبا تو پرواز كنند ،

 بالهاي تو را مي شكنند! نمي گذارند كه تو هم پرواز كني ! بعد از اينكه بالهاي تو شكست و چندين قرن

 سپري شد، و تازه چيزي هايي فهميدند، حالامي آيند و حرفهاي خودت را كه به خاطر آنها متهم شده

بودي ، به خودت مي زنند و كلي هم كباده پيشرفت و تجدد برايت مي كشند و چقدر هم در برابرت

اظهار بزرگي مي كنند ……واي چه سخت است !

چه سخت است! بايد رفت ! بايد بروم ! بايد دور بشوم ! دور بايد شد از اين خاك غريب ، دور .

 روحم از هم صحبتي با اين روحهاي تنگ و ضعيف زنگار گرفت.مي روم به وسعت تمام سالهاي

 سكوتم ، به وسعت تمام سالهايي كه بالهايم را شكستند ، به وسعت تمام سالهايي كه روحم را به اسارت

 كشيدند ………..بايد از اين مردم دور شد ، دور …………..

 با تمام قدرت دور مي شوم تا ديگر برنگردم . مي روم تا گم شوم، و در ديار گمشده خودم را بيابم !

در ديار آشنا كه خودم را گم كردم ، مي روم تا مگر در ديار نا آشنا خودم را پيدا كنم!

باز هم سكوت مي كنم ….. ولي اين بار مي روم . در سكوت مي روم . آرام مي روم ، تا مبادا خواب

آنها را آشفته نكنم . آهسته مي روم تا مبادا بيدار شوند . بگذار همچنان بخوابند ، بگذار در خواب بمانند .

 براي آنها همان به كه بخوابند . چون بيداري با روح كوچك و حقير و بي وسعت آنها سازگار نيست .

آنها اگر بيدار شوند ديوانه مي شوند چون تاب روشنايي را ندارند . بگذار بخوابند و در خيال خود خوش

باشند ………..من در سكوت مي روم . من با سكوت مي روم، اما مي روم . بگذار آنها

بخوابند ، تا بيدار شوند من رفته ام....!

...............................................................................................

توی یکی از این هزار شب وقتی سرت رو بلند میکنی می بینی بین میلیونهاستاره

یکی از اون ستاره های خیلی قشنگ و فروزان نظرت رو به خودش جلب می کنه.

بعد از اون شب هر شب سرت رو بلند می کنی و اون ستاره رو اونقدر تماشا

می کنی تا بالاخره به خواب میری. اما یک شب که سرت رو روو  به آسمون بلند

 می کنی دیگه اثری از اون ستاره نیست. اون موقعی است که تموم غمای دنیا هری

 میریزه تو دلت. بعد از اون شب تا مدتها دیگه سرت رو روو به آسمون بلند نمی کنی.

تا بالاخره بعد از مدتها می فهمی با رفتن اون ستاره باز هم زنده ای......

باز هم زندگی می کنی....نفس می کشی ودنیای پیرامونت هنوز وجود داره پس دلیلی

نداره که نخوای به اون میلیونها میلیون ستاره دیگه نگاه نکنی.

بعد از اون تصمیم،هر شب می ری و یکی از اون ستاره های خیلی قشنگ رو تماشا

 می کنی و باز هم یه شب می ری ومی بینی اثری از اون ستاره نیست.

اما دیگه مثل دفعه قبل نا امید نمی شی و باز می ری سراغ یه ستاره زیبای دیگه.

همشون میرن تا اینکه نوبت میرسه به آخرین ستاره ای که توی آسمون وجود داره.

اما آخرین ستاره هرگز از بین نمیره.....چون تو با نهایت وجود دوستش داری.