ربنا افرغ علينا صبرا و ثبت اقدامنا وانصرنا علي القوم الكافرين.

روزه هايتان قبول والتماس دعا.

به نام خدا

همان خدا

همان خداي مهربان

امروز دوباره مي نويسم.

امروز دوباره پس از مدت ها مي نويسم.

تا عقده ها و كمبود هاي درونم را تسكين دهم.

هيچ كس به هيچ كس نيست.

اكثرا اندر پي منافع خويشتن.

زن ها بي حجاب.......بي حجاب و بي بند و بار..........

همه به گوشي تلفونشون ور مي رن..........

صداي آهنگ ماشينا بوم بوم مي كنه.بوم بومش همه خيابونو مي گيره.

هيچ كس به فكر تو نيست!

اگر هم نشستي تا كمي استراحت كني موتوري مي ياد رد مي شه و ميگه منم مي برين؟

اون طرف خيابون يه دختر با كلي قر و ناز و با تيپ زننده مي ره.پسري واي ميسته و بوق مي زنه.تو هنوز نشستي و نگاه مي كني.

ان دختر رد ميشه.با رفتارش مي گه فقط نگاه كن تا دلت آب بشه.

كاش آن شب كه گرد بلا همه جا را گرفته بود خانه ما يكي زلزله آمده بود تا ديگر اين همه فساد را نمي ديدم.اين همه دغل بازي و دورويي و سياست بازي.

امروز با رفتنم به اصفهان پرده اي حجاب جلوي چشمانم را گرفت تا ديگر واضح نبينم.

حالم ديگر داشت به هم مي خورد.

امروز غربت را حس كردم.

يا صاحب الزمان...................................

غم دل با كه بگويم؟يارم؟كه غم از دل برود چون تو بيايي........................

تنهايم.........................

مولايم

تنهايي؟

حالم دارد به هم مي خورد.

سايت بوي بدي مي دهد!

اين نوشته تقديم به صاحب الزمان(عج) ،به پسر فاطمه (س)

به يك دل خسته..........

به نام خدا

مي خواهم سخن بگويم

مي خواهم سخن دل بگويم.

نمي دانم از كدامين واژه سخن آغاز كنم كه دروازه دل پر است.

پر از سخن،سخن هاي نگفته.

دلم هول شده....

نمي داند از كدامين بگويد.....

از آخر به اول يا از اول به آخر يا اصلا از همين جا به اول و آخر

خداي را سپاس مي گويم كه كنون نشسته ام.

نشسته ام و مي توانم به صفحه كامپيوتر بنگرم و انگشتانم هنوز مي تواند بفشارد تا بنويسد.

شكر كه هنوز ذهنم مي تواند واژه بتراود.

و من هستم.

هر چند خيلي پستم اما هستم.

مي توانست همون روزا خلاصم كنه.....نه خلاص نه....ولم كنه....اون وقت نمي دانم الان كجا بودم.جاي پري يا رز .....

شاليد هم يه دختر فراري

نه، پري نه!

او لايق است!

بگذريم.......

و دوباره شكر.......

زياد هم بد نيستم!چون من هم لايقم.

چون خليفة الاهم و نمي توانم از بزرگواري خويش بكاهم.

اماااااااااا...........

نمي توانم سخن دل ساده بگويم.

نمي دانم چرا؟

گريه ام مي گيرد.

به حال خودم.

به حال درمانده ام.

دلم گرفته.

خانه ساكت است تا من بنويسم.

جاي ليلا نيستم. شكر كه سالمم.

مادر مي خواست مرا ليلا بنهد اما ننهاد!

به اندازه كهكشاني و بيشتر دلم گرفته و سخن در سينه دارم .

گاه تحمل دانستن و ظرفيت داشتن آن خيلي سخت مي شود .

اينكه درك كني انچه ديگران نمي كنند.

دلم مي خواهد فرياد كنم.

بچه ام!

وگرنه سر به راه تر بودم!و به بيهودگي ها نمي انديشيدم.

وگرنه فكر و خيالم مشغول نمي شد!

همين است كه كنون خيالم گرفتار است!

آري قدر ندانستن

گفتم كه پستم!

اما لايقم

*********************

خدا را سپاس مي گويم.

زندگيم پر از فراز و نشيب است.

بالا و پاييني هايي كه فكر مي كنم از حد معمول بيشتر است.

هر روز و ساعتي از زندگي اتفاقي،حادثه اي و كشفي!

بايد يافت

بايد رفت.........

خداااااااا......

ديشب خواب ديدم به يه مركزي رفتم كه با فضا قرارداد داشت.ثبت نام كردم.يه فرمي داده شد به همراه يه جعبه.به خانه آمدم.فرم را نگاه كردم كه البته مربوط به جعبه بود.در آن نوشته شده بود توسط دستگاهي كه در جعبه است تمام جزييات ماه ديده مي شود،ببينيد و به سوال مورد نظر جواب دهيد.دوباره نوشته بود كسي كه جواب درست دهد از اون پس خداوند سوالاتي در مورد همه چي به ذهنش مي ياره.كه نشان مي داد باعث رشد و ترقي آدم م يشه.يعني آدم با پرسيدن اون سوالات و يافتن جواباشون به حقايق جديدي دست مي يافت.

با كنجكاوي درب جعبه را باز كردم.توي اون جعبه سياه دستگاهي شبيه چراغ قوه نصب شده بود كه مي بايستي آن را از جايش باز مي كردم و در جاي ديگري نصب مي كردم و سپس كليد كناريش را فشار مي دارم تا ماه رو ببينم.خيلي مي ترسيدم.مي ترسيدم يه اتفاقي بيفته.اما كنجكاو هم بودم.با دلهره و احتياط اون رو روي يه پايه ديگه نصب كردم.شب بود و من در اتاقم روبروي پنجره ايستادم و دستگاه را مقابل ماه گرفتم و كليد را فشار دادم.ناگهان يه دالاني دراز و قرمز رنگ از اون دستگاه بيرون مي اومد كه به طرف فضا اوج مي گرفت و به شدت طولش رو به افزايش بود.آن قدر قدرت داشت كه دستم ديگه تحمل نگه داشتن اون دستگاه رو نداشت و من تا يه متر از زمين بالا اومده بودم و در هوا معلق بودم و از اين طرف اتاق به اون طرف مي رفتم.و در اتاق نورهاي قرمز فضايي پراكنده شده بودند.خيلي مي ترسيدم كه نكنه اين دستگاه منو به فضا و يه سرنوشت نامعلوم برسونه.از ترسم اصلا توجهي نمي كردم كه از داخل اون به ماه نگاه كنم.يه برگه اي هم همراه فرم بود كه اندازه ها رو نوشته بود كه تا چه حد از زمين بايد بالا بري تا ماه ديده بشه.خلاصه ديگه فكر كنم به ماه رسيده بود اما من از ترس اصلا نگاه نمي كردم .كليد رو دوباره زدم و اون دالان به شدت به طرف دستگاه اومد و نوره هم پريد و دستگاه سر جايش قرار گرفت.باورم نمي شد كه دوباره همه چي عادي شده باشه.و من سالم باشم. با خود گفتم ديه امتحانش نمي كنم.شايد اين دستگاه منو به آسمون كشيد.اصلا از كجا معلوم اين موسسه راست گفته باشه.اصلا اونا از كجا مي دونن كه اگه به اون سواله جواب بدم خدا سوال به ذهنم مي رسونه.از طرف ديگه هم كنجكاو بودم كه دوباره امتحانش كنم.تا سطح ماه روببينم.تو خونه تنها بودم.رفتم دم حياط داداشم رو صدا كردم و گفتم بيا.مي خواستم در حضور اون اين بار امتحان كنم تا اونم ببينه.و البته ايمن تر هم بود.اومد داخل اتاق و نشست و من دستگاه رو امتحان كردم و اين بار هم اتفاقي نيفتاد اما هنوز موفق نشده بودم سطح ماه رو ببينم.آخه شب بود.فكر كنم روز بهتر كار مي داد.دفعه بعد به اون يكي داداشم گفتم بيا ببين.اين بار روز بور و اون بهت زده ايستاده بود و نگاه مي كرد.همان طور كه دستگاه روشن بود از توي اون داداشم رو هم ديدم كه با تعجب نگاه من و اين دستگاه مي كرد.پس از ان به آسمان نگاه كردم و اين بار ماه را ديدم.خيلي جالب بود.سطح پر از لك.كه با آجر ساخته بودند. دايره اي بود و بين آجرها فاصله بود.سپس دستگاه رو خاموش كردم و مي خواستم برم سر سوال .با خود مي گفتم خيلي آسونه من از عهدش بر مي يام.مي تونم به سوال جواب بدم.

از آن پس خيلي ها از وجود دستگاه من مطلع شدند و اقوام به خانه مان مي امدند و من در حضور آن ها دستگاه را  روشن مي كردم اما به كسي اجازه نمي دادم داخل آن را نگاه كند.از بس شلوغ شد من اون سوال از ذهنم رفت و اون برگه اي هم كه مربوط به فاصله ها بود كه تا چه حد بالا بريم گم شد.همه رفتند و من دوباره تنها شدم.آخه اون دستگاه رو روشن كرده بودم اما فاصله را كه نمي دانستم سر جايش بر نمي گشت.دستگاه هم به گونه اي بود كه اگر ديرتر خاموش ميشد به همون اندازه شخص از سطح زمين بالا مي رفت  و به محض خاموش كردنش از اون ارتفاع محكم به زمين مي خورد كه من يك بار تا ارتفاع تقريبا نيم متري رفتم و به زمين خوردم.اما دالان به هم ريخته بود.در هم و بر هم شده بود.و سر جايش بر نمي گشت.با خود گفتم بهتره با نمايندگيش كه همون مركزي كه با فضا قرارداد داشت تماس بگيرم و اندازه ها رو بپرسم.تماس گرفتم و اون اندازه ها رو گفت اما با خود مي گفتم اگه اشتباه گفته باشه.بنابراين در حضور اون فرد كه در نمايندگي بود اون فاصله ها رو امتحان كردم.اون مي خوند و من پياده مي كردم مثلا مي گفت هشت مايل ،دوباره شصت و چها مايل دوباره هشت و من حاصل جمع دو عدد اولي را نمي توانستم سريع حساب كنم تا عدد سومي رو از اونجا شروع كنم.بنابراين دستگاه عمل نكرد.من گفتم يه بار ديگه بگو و اين بار حاصل اعداد را هم بگو.اما اون گفت تو بي عرضه اي الان از فضا مي يان و تو رو مي كشن از بس اين دستگاه پر فشار رو امتحان كردي بابا و مامانت فشار خونش رفته بالا.من خود را در برابر قدرت عظيمي مي ديدم.چون فضايي بودند و من هيچ اعتراضي نمي توانستم بكنم.اون گفت الان از فضا مي يان . و من بايستي يخ مي زدم و سپس مي مردم و بعد مرا به سوي فضا مي بردند .ناگهان ادمايي با كت و شلوار اومدن با يه نور زرد و من كم كم داشتم مي مردم.نفسم ديگه بالا نمي اومدم و مثل اون دالانه كم كم به فضا اوج گرفتم و بي وزن شدم.مثل زماني كه داخل هماپيما باشيم. وحشت كرده بودم از اينكه داشتم مي مردم.ناگهان ساعت زنگ زد و من از خواب بيدار شدم و خوشحال بودم كه داشتم خواب مي ديدم و زنده ام.اما نماز صبحم قضا شده بود.

سه روز هفته را صبح هاي زود مي رم.سرويس پر از بچه هاي دبيرستانيست.سرويس دختر و پسرا هم تو اون ساعت به علت ازدياد جمعيت جدا مي كنند.دختري زيبا تو سرويس بود كه همه با اون دوست بودند.صبح ها با كلي نشاط تو سرويس بودند.نشاطي كه بر تمام دبيرستاني ها حاكيست و من ان حال و هوا را به علت سنم ندارم و البته جاي تعجب نيست چون دارم بزرگ ميشم و بچگي هامو مثلا گذروندم.يك روز با اون حرف زدم.اون هم بدش نمي يومد با من حرف بزنه.از نگاهش مي فهميدم.گفت اسمش نگين است اما خب اسم اصليش يه چيز ديگه بود.اينو بعد فهميدم.ديگه هر روز سلام و عليكي داشتيم و منم كم كم تو حرفاشون وارد مي شدم واما بيشتر گوش مي كردم.يك روز نگين گريه كرد و درد دل كرد و گفت هيچ سنگ صبوري ندارم.من گفتم:من سنگ صبورت و از تموم درد دلاش گفت.درد دلايي ه اصلا به اون قيافه نمي يومد.از پدرش گفت از مادرش از دوست پسرش كه اومده خواستگاري .اون اون روز دستش زخم شده بود اما باران از چشمانش مي باريد و من به درد روحش پي بردم.پس خود را با او صميمي تر كردم و گفتم يه چيزيت هست.اون بيشتر گريه كرد.گفت مريم تو مدرسه سنگ صبور همه هستم اما يه سنگ صبور ندارم.از فرداش برام درد دل كرد.امروز هم روزي بود كه من بايد اونو تو سرويس مي ديدم اما خب خواب موندم و از سرويس جا موندم.نمي دونم چقدر حرف واسه گفتن داره.نمي دونم.اما دوست دارم دل نگين بهاريه بهاري باشه.

*امروز در كلاس بسته شد و همه به اضافه استاد محترم در كلاس گير افتاديم و خيلي از بچه ها هم پشت در كلاس موندند.استاد هم درسش را مي داد.البته سعي در باز كردن در داشت ولي هيچ فايده نداشت.و در خر يكي درو باز كرد كه نه دانشجو بود و نه استاد و همه ما درس خونده ها رو به اضافه استاد از كلاس نجات داد!كلي خنديديم.

*امسال به مشهد رفتم يعني پارسال كمي مونده به عيد.خيلي خوش گذشت.با اطمينان مي گويم كه بهترين لحظات عمرم را در سال هاي زندگيم داشتم.بهار زندگيم بود.گويي به بهشت وارد شده بودم.گريستم وناله كردم.عاشق شدم.يه شب زير بارون خيس شدم.وتو يكي از ايوان ها نشستم و با هيئت گريستم كه مي گفت رضا غريب الغربا و به غربتش گريستم چون اون شب من هم غريب بودم  و هيچ جايي برا خواب نداشتم.چون دوستم به اشتباه  گفت درب هتل را از ساعت دوازده مي بنندند و من ان شب از سرما نمي دونستم چي كار كنم.تموم لباس هام تر بود.و صحن هم از جمعيت خالي.دل به دريا زدم.زير باران ايستادم و كبوتر ها را نگاره كردم .اما اون ها سردشون نبود.انگار يكي مواظبشون بود كه سرما نخورن همون طور كه مواظب من شد.همون طور كه من اون شب خوابيدم.اون شب منو گرمم كرد.بهم چادر داد.بعدم هديه بهم داد.اما من دوباره بخشيدمش.اون شب مواظبم بود.و صبح شد.صبح جمعه و من به هتل رفتم.كه دوستم تو اتاق نبود.و من خوابيدم.خوابيدم و دوباره بلند شدم و ناهار خوردم.اون چادرمو برام نگه داشت وقتي گم شده بود.اخه چادرشو بخشيده بودم.اخه مال خودش بود.خود خودش.تمام احساساتم غير قابل توصيفند و من از توصيف ان ها عاجز.اخر سر هم منو بردند به انتظامات.روز شهادت امام حسن اون جا بودم.گريستم و دسته نظاره كردم.از تموم شهر ها بودند.دوستم نمي استاد و مي رفت و من از تنهايي خرسند.يه بار تو دسته يكي رو گرفتند.دوستم گفت يه كاري كرده اما من با خود گفتم به قيافش نمي ياد و شايد بيگناه باشه چون منو هم بي گناه به انظامات بردند.دست منو خانمه محكم گرفت و مي كشيد.چون با يه دختري حرف زدم.و اونا داشتند او ن دخترو مي پاييدند.اون دختر سر و وضع بدي داشت.من تو دلم واسش دعا كردم وباهاش دست دادم و در دل دعا .يه پسري هم باش بود كه بعد معلوم شد دوستشه.منم اخرين بارم بود كه به حرم مي امدم و پرواز داشتيم.منو گرفتند كه تو چه سر و سري با اينا داري.و من هم ارام .اصلا به روي خودم نمي اوردم كه تو انتظاماتم.فقط نگاه مي كردم ببينم چه مي گويند.و مرا ازاد كردند!و من گفتم خوب مهمان نوازي مي كنيد!ولي اونا رو نگه داشتن و من يه كار ديگه هم كردم!كه البته روبروي حرم بود وبايستي راست مي گفتم!چون دعا كرده بودم!بگذريم.......

*مي خواستم يه بار تو وبلاگم بنويسم:باوفاترين دوست،سارا........

اومدم  بنويسم،اما خواندم.

وبلاگ عزيزترينم تو اين سايت رو خوندم .

سارا مي خواي بري؟

باشه.

منم مي رم.

اينجا موندنم ديگه بي فايدس.

اصلا يه مدت بود مي خواستم برم اون هم به خاطر يه مساله اي.

چون يه نفر منو ناراحت كرد كه البته  نبايد گفت چون نميشه.

چون.....

بيا با هم بريم.

دستتو به من بده تا با هم بريم.

حرفامو هم ديگه  مي رم يه جاي ديگه اخه مي گم.

اصلا من مدت ها بود به كسي نگفته بودم كه دوستت دارم.

اما پس از مدت ها  كسي را يافتم كه به او گفتم و اون تو بودي.

چون در وجودت چيز ديگري يافتم.

صافي و پاكي و البته غم.....

غمي كه مي خواد بهت مسلط بشه اما نمي خواي بزاري.

چون از همون نوشته اولت معلوم بود كه  تو دلت چه خبره؟

و البته پشت اون خنده هات  فهميدم كه غميست.

مي دونم كه تو دلت چه خبره.

غم دل بزرگتو مي دونم.

مي دونم عزيزم.

مي دونم كه اون كسي كه اين توهينو كرده فقط ظاهرو ديده و نمي دونه سارا چه غمي داره.

سارا تو برايم عزيزتريني تو اين سايت .

و برام يه اجي واقعي هستي.

دوست دارم خيلي زياد.

(اشكاي امروز هم بماند،چون با همون گريه ها فقط خودش بود كه ارومم كرد والبته خود خدا ارومم كرد.)

اهان راستي منم مي رم.

تنها اومدم .....

با سارا مي رم.....

سلام ،روز زيبايي بود!

اماااااا........

من.......

نمي دونم چي بگم؟

وقتي درد و رنج از حد و ظرفيت تو بيشتر بشه.....

اگه چند تا جوون اون ور خيابون به دوست تو كه كنارته علامت بدن و وقتي هم تو نگاه مي كني بيشتر واكنش مي دن؟

وقتي كه دوستت مي گه من يه تار موي شوهرمو به اينا نمي دم.

تو هم مي گي منم يه تار مومو به اينا نمي دم.

اخه تو شوهر نداري!

وقتي كه عهداتو مي شكني و .....

اما نمي دونم چرا دوستم اينقدر تعجب كرد و باور نمي كرد كه من هيچ پسري تو زندگيم نيست.

گفت مگه ميشه دختري از كسي خوشش نياد؟

من گفتم:من ميشه كه از كسي خوشم بياد اما نمي ذارم اون علاقه به يه وابستگي شديد تبديل بشه و سعي مي كنم همون وقت اونو از بين ببرم.چون وابستگي داره.تازه معلوم نيست به ازدواج منتهي بشه يا نه؟

گفت:خيلي خوبه كه مي توني اين طوري باشي.

گفتم:زجر داره كه ادم از كسي خوششش بياد اما نزاره وابسته بشه.چون فكر مي كنم خيانت به همسر اينده ام است.دوست دارم اون هم تا حالا با دختري نبوده باشد.

خنده اي با تعجب بر چهره اش ديدم.

گفت:من تا حالا دختري مثل تو نديده ام.

اما براي من اصلا تعجبي نداشت.و دختر عين من هم هست.

اما باور نمي كرد.مي گفت من هنوزم باور نمي كنم.تو خشكي.

خدا را شكر كه به من توان داد.....

بگذريم.....

اما اگر درد و رنجت بيشتر از حدت بشه اون وقت طغيان مي كني.

چقدر راه براي طغيان است و راه هاي ادم شدن چه صعب.

همينه كه ادما مي رن بهشت!

زندگي انبوه تحيرهاي من شده و انبوه سردر گمي هايي كه گاهي سرانجام دارد!

گاهي معادلات ذهنت همگي به هم مي خوردو گاهي تموم اعتقادات زير سوال مي ره.همشو هم باعثش شرايطه.

اما وقتي به اخر خط مي رسي مي گي:خدا.واون وقته كه هنوز مي توني اميدوار باشي كه اين گشايش در اثر اونه نه در اثر اينكه به حال خودت رها شده اي.

چون مي ترسي كه نكنه تو رو ديگه نخواد.چون تو به ته خط رسيده اي و ديگه نمي كشي.و از خودش،خودشو مي خواي.خيلي چيزاي ديگه كه شايد اون نمي خواد اما تو به اونا نياز داري چون نبودنشون برات زجري مي ياره كه ديگه كم كم خودشو هم از دست مي دي.

برا همينه كه اونا رو مي خواي.و اينو در اوج اون حال بهش با صدايي نحيف مي گويي.و دوست داري كه بشنود.

و بازم ازش مي خواي اما با ترس و غم .

چون ديگه ظرفيت نداري.