بنام خدای کریم

سلام به همه ی دوستان و یاران عزیز

عذر تقصیر به خاطر تاخیرهای طولانی. حقیقتش اینکه فرصت نمی کنم و از طرفی هم دوست ندارم بیام پست بزنم بخاطر اینکه پستی زده باشم. بگذریم امیدوارم حال همه عزیزان خوب باشه.

کامنتهای قبلی را داشتم می دیدم. از محبت دوستان ممنونم مخصوصا علی آقا که مطالب زیبایی را نوشته بودند. باور کنید من در اینکه تنها معشوق حقیقی ما آدم ها خود خداست تردیدی ندارم و تا حدی که ایمانم کشش داره عاشق خدای خوبم هستم اما قبول کنید که اگه شما می تونید من نمی تونم. نمی تونم در حد یه عالم یه مجتهد یه سالک الی الله یه عاشق پاکباخته باشم. من خودم را میگم به شما توهین نمی کنم. من چقدر امام حسین (ع) را دوست دارم؟ در حد سیاه پوشیدن توی ایام محرم و سینه زدن و زنجیر زدن و پای منبر و روضه نشستن و شاید اشکی ریختن. اما این میشه عشق؟ میتونم معشوقم را امام حسین (ع) بدونم؟

به تناسب روحیاتی که دارم و از بچگی هیئتی بودم دیوانه ی امام حسینم. اما من کجا و عشق حسینی؟ وقتی می بینم که توی زندگی راهی که او رفته را نمیرم یا نمی تونم برم یا نمی خوام برم (نعوذبالله) خیلی بی انصافم اگه بگم که معشوق واقعی من امام حسینه.

خوب با خدا هم همینطور و با امام زمان (خدایا در ظهورش تعجیل کن) هم همینطور. پس علی جان می رسم به اینجا که برای دوست داشتن اونا باید اطرافیانم را دوست داشته باشم. از زن و فرزند و خواهر و برادر تا دوستان و فامیل و غیره. البته یه علامت سوال بزرگ اینجا هست. و اون اینکه این دوست داشتن به چه منظور؟ با چه هدفی؟ آیا برای رسیدن به منافع و لذتهای ظاهری و زودگذر؟ یا دوست داشتن برای دوست داشتن؟ یا برای شراکت در غم و شادی دیگران؟ یا برای اظهار همدردی و همراهی؟ ...

هیچ دقت کردیم یه وقتایی فقط داشتن دوتا گوش شنوا برای شنیدن درد دل یکی از عزیزان چقدر مفیده؟ حتی اگه نتونی کاری براشون انجام بدی.

بگذریم خیلی حرف زدم. دوستان نیمی از این ماه این فرصت طلایی این لحظات میهمانی خدای کریم گذشت. من که بالشخصه اعتراف می کنم هیچ تکونی نخوردم. بلکه شاید عقب هم رفتم. اما به رحمتش امید دارم و مطمئنم شما هم در حق من دعا می کنید بلکه انشاء الله به دعای شما آدم شدیم.

قدر لحظه لحظه ی زندگیتون را بدونید. الهی شاد شاد شاد باشید الهی غمتون را نبینم. موفق و پایدار و سربلند باشید

التماس دعا - یاعلی

بنام خداي عشق

... سلام دوستان عزيز ، سلام سوته دلان

در بحث قبلي راجع به روايتي نوشتم كه چون سوال براي دوستان پيش اومده بود رفتم دنبال سندش گشتم و براي دوستان هم ارسال كردم. اما يه مطلبي بود كه تقريبا در همه كامنتها تكراري سوال شده بود اون هم اينكه آيا واقعا بايد عشق را پنهان كرد؟  نبايد ابراز كرد؟  پس چجوري به معشوق بايد فهموند كه دوستش داري؟ 

خوب عزيزاني كه از ابتداي كار وبلاگ با من همراه بودند حتما تا الان متوجه شده اند عشقي كه اينجا در موردش بحث ميشه هرچند زميني و مادي است اما داراي قداست خاصي است كه به خاطر همون قداست معتقديم مي تونه اولين پله از نردبان عشق حقيقي يعني عشق به خدا باشه. بناير اين وقتي بحث رازداري در عشق به ميون مياد يعني همون راه عشق پاك و مقدس مد نظر ماست. بله درسته سخته خيلي هم سخته اما چاره چيست؟ وقتي قبول كردي راهي را بري بايد تا آخرش بري. وقتي عاشق يكي ميشي و اونقدر به عشقت پايبندي و حرمت براش قائلي كه كوچكترين ميل مادي را در مورد معشوقت به ذهنت راه نميدي اينجا هم بايد راز عشقت را در درون سينه ات حبس كني. به تعبير جالب يكي از دوستان من ميگه عشق را در هزارتوي اندرون قلبم پنهان مي كنم تا دست هيچكي به اون نرسه. در عرفان و طي راه كمال هم همينه و اونايي كه واقعا عاشق حقيقي مي شوند بر دهان خود قفل خموشي و سكوت مي زنند.

هر كه را اسرار حق آموختند          مهر كردند و دهانش دوختند

و يه جايي كه دلداده اي از خروش عشق در سينه به فرياد مياد سر خود را در راه عشق مي بازه

گفت آن يار كزو گشت سرِ دار بلند     جرمش آن بود كه اسرار هويدا مي كرد

و و و. ادبيات و تاريخ عرفان ما پر از اين مقال هست كه عشق را يا بايد راز داري كرد و يا بايد براي افشاي اون بهايي چون خون خود را تقديم كرد.

خوب ديگه بيشتر صحبت نكنم. فقط يه توصيه كوچولو اول اول اول به خودم بعد به دوستان گلم

سفره ي ميهماني بزرگ خالق عشق و هستي اين روزها پهن شده و همه ي بندگان خدا از من عاصي و گنهكار تا شما عزيزان نيك انديش و پاك سرشت همه و همه به اين ميهماني باشكوه دعوت شديم. قدر لحظه لحظه ي اين ماه عزيز و اين ميهماني با صفا را بدونيم. و حالا كه طبق احاديث و روايات شيطان در اين ماه به غل و زنجير كشيده شده كمي ما هم خودمون را از شرش دور كنيم و سعي كنيم به آفريدگار مهربون و عاشق نواز نزديكتر بشيم. همديگه را دعا كنيم و براي هم طلب خير كنيم. انشاء الله من سرتا پا تقصير را هم فراموش نخواهيد كرد.

***

ياعلي

بنام خالق عشق

... سلام دوستان خوبم. بابت ابراز محبت های شما ممنونم. ظاهرا خیلی ها هستیم که حرفای هم را می فهمیم و حرفای دل همدیگه به دلمون می شینه براتون آرزوی موفقیت دارم و متشکرم که منو یاری می کنید.

خواستم ادامه ی مبحث را بنویسم ترسیدم خسته کننده بشه گفتم یه مطلب بزنم که دو روز پیش خوندم و خیلی به دلم نشست. اینم مطلب مذکور امیدوارم به دل شما هم بشینه:

چون منصور حلاج را بردند تا بر دار کشند یکی از شاگردانش گریان و مویان پرسید: عشق چیست؟ منصور لبخندی زد و گفت: امروز بین، فردا بین ، و باز پسین فردا بین. در آن روز بکشتند و روز دیگر بسوختند و روز سوم خاکسترش بر باد دادند.

منبع: تذکره الاولیاء

***

دوستان تا پست بعدی التماس دعا و یاعلی

بنام خدای عاشقان

.  .  .  سلام

بابت تاخیر چند روزه پوزش می خواهم. ماموریت شهرستان بودم . انشاء الله به زودی پست جدید را خواهم زد. از ققنوس عزیز هم ممنونم بابت لینک. پیشنهاد نگار را هم برای تبادل لینک با افتخار قبول می کنم.

***

یاعلی

بنام خدای عاشقان

قسمت دوم : اون روز که از دبیرستان برگشت جلوی در خونه منتظر شد. خودش هم نمی دونست چرا ولی می خواست زهرا را ببینه خیلی هم دلش می خواست. بالاخره اومد از اون بالای خیابون داشت سرازیری را می اومد و او هم داشت نگاهش می کرد. بالاخره اومد تا رسید به او سلام کرد مثل همیشه و لبخندی هم چاشنی سلامش کرد و رفت توی خونه شون. احساس کرد خیلی زهرا را دوست داره اونقدر که نمی تونه بیان کنه باز صدای ضربان قلبش به گوشش رسید.

دیگه روز و شب براش یکی شده بودند. شاگرد اول کلاس دوم تجربی شیش تا تجدیدی آورد. درس چی بود خواب چی بود. داشت می مرد. کشیدن بار عشق اونم عشقی نهان که نه می تونست به کسی بگه و نه تنهایی تاب تحملش را داشت. بارها خواست به زهرا بگه اما ...

گریه های شبانه اش دیگه واسه همه عادی شده بود ولی هیچکی نتونست پی به اسرار درونش ببره. یه وقتایی دادش بزرگ ها با تمسخر می گفتن عاشق شده ولی هیچکی از دلش خبر نداشت. بالاخره اون روز رسید و گویا این دل به اون دل راه پیدا کرد. زهرا زنگ زد و سر صحبت را باز کرد و بعد هم خیلی با احتیاط و غیر مستقیم به او فهموند که دوستش داره و بعد هم خداحافظی کرد. از شادی در پوستش نمی گنجید بیچاره فکر می کرد که دیگه تموم شد همه چی تموم شد بی خوابی غصه خوردن گریه کردن و . . . بدبخت نمی دونست تازه اول مصیبت هاشه عشق بیشتر شعله کشید و حالا که زهرا هم می خواستش باید می رفت و می دیدش به هر بهانه ای که بود.

هزار جهد بکردم که سرّ عشق بپوشم      میسرم نبود بر سر آتش که نجوشم

و کم کم همه فهمیدند. دوست و دشمن حرف ها طعنه ها حدیث ها دشمنی ها و دیگه هرچی سنگ بلا بود شروع به باریدن کرد. اما چرا؟  ای خدا یعنی عاشق شدن اینقدر جرمش سنگین بود؟  او هم مشت هاشو گره کرد و ایستاد. جلوی خانواده ی خودش جلوی خانواده ی او برادرهای خودش برادرهای او. انگار همه ی فامیل دو طرف عهد جمعی بسته بودند این کانون عشق را متلاشی کنند. دو سال سخت و طاقت فرسا گذشت. او باید می رفت سربازی آخه تربیت معلم قبول شد ولی در تحقیقات محلی گزینش اهالی گفته بودند دختربازه. ههه دختر باز!  چه برچسب جالبی. قبل از اینکه عاشق زهرا بشه چشمش به هیچ دختری نیفتاده بود و بعد از اون هم که دیگه نگاه به هر دختری را خیانت به عشقش می دونست. زهرا بعد از بودن با او دنیای تغییر کرده بود. این را مادرش بارها به زبان اعتراف گفته بود که فلانی دخترم را جادو کرده نمازخون شده روزه می گیره داره از معده درد می میره ولی روزه می گیره و از این حرفها. بله او با این خصوصیات به جرم دختربازی از رفتن به تربیت معلم محروم شد و عازم سربازی شد.

کویرهای سخت و سوزان سیستان و بلوچستان جای خوبی برای یه عاشق دیوانه بود. چشم انتظاری هر روز برای رسیدن یه نامه از طرف یار در عین سوزدل لذتی خاص داشت. دیگه چیزی به آخرای سربازی نمونده بود. کمتر از چهار ماه. دیگه نامه نمی اومد خیلی کم.

***

شرمنده  دوستان خسته شدم بقیه را سعی می کنم توی یه قسمت جمع و جور کنم

یاعلی

بنام خدای عاشقان

سلام به همه ی دوستان و یاران گرامی. امیدوارم که حالتون خوب باشه و از بدقولی های من که بدلیل ماموریت اداری اتفاق می افته ناراحت نشده باشید. راستش با دیدن کامنت های دوستان در ادامه دادن حکایت زندگی سوته دلان تردید پیدا کردم.

من این مطالب را نمی نویسم که خدای ناکرده روح و روان دوستان را به بازی بگیرم و اعصاب خرد کنم و اشک شما را در بیارم. اتفاقا برعکس دوست دارم همه ی اونایی که به نوعی سهیم در غم سوته دلان هستند اگه اشکی هم از گوشه چشمشون جاری میشه در افتخار به وجود چنین آدمهایی باشه. یکی از دوستان هم گفته بود که چرا از خودم نمی نویسم و چرا از خودم شروع نکردم. چشم از خودم هم می نویسم کمی صبوری کنید. به هرحال اگه نوشته های من باعث تکدر خاطر شما عزیزان میشه تذکر بدید تا فکری کنم. هرچند شرح حال سوته دلان در هر صورتی دل آدم را بدرد میاره.

سعی می کنم به زودی در مسیر مبحث اصلی یعنی پرداختن به سوته دلان پست جدید را بزنم.

ممنونم از همراهی همه ی سوته دلان عزیز

یاعلی

بنام خدای همه ی دلسوختگان

... سلام سوته دلان عزیز. قول داده بودم به زودی جریان زندگی سوته دلی دیگر را بنویسم و این هم حکایت او :

درست مطمئن نیستم ولی فکر کنم اسمش احد بود. جوانی رشید و خیلی خوش سیما چند سالی از من بزرگتر بود و خیلی جاها او را دیده بودم. دختران زیادی آرزوی تصاحب او را داشتند اما خوب مثل همیشه شانس با یک نفر قرین شد و احمد با او نامزد شد بعد از مدتی کوتاه هم عقد کردند و  شاید یک هفته از عقدشان نگذشته بود که احمد زد زیر همه چیز. گفت دیگر نمی خواهمش هرچه پدر و مادر و آشنایان اصرار کردند نتوانستند کاری از پیش ببرند و این وصلت به ظاهر شیرین که دختران زیادی حسرتش را می خوردند به جدایی تلخی انجامید. دختری که همه چیزش را از دست داده بود تنها کاری که می توانست بکند نفرین بود و نفرین. دختران دیگر هم گوشه و کنار ضمن اظهار شعف از این حادثه آن را متاثر از نفرین دل شکسته خودشان می دانستند و بعضی ها هم در پی جبران مافات سعی در ربودن قلب احمد داشتند. احمد حالا احمد چند هفته قبل نبود. منفور و مطرود همه بود. احمد یک ماهی را به تنهایی زندگی می کرد و یکی دو تن از دوستانش که انگار بالاجبار او را تحمل می کنند گهگاهی با او همکلام می شدند. یک شب یکی از دوستانش دید که احمد حالت تهوع دارد و بعد هم خون بالا می آورد. از روی حس ترحم او را به بیمارستان رساند و وقتی پزشکان بالای بالین او حاضر شدند احمد از آنها خواست دکتر ... را خبر کنند.

دکتر بالای سر احمد بود و در حالی که موهای سر احمد را نوازش می داد به او گفت: آفرین احمد فکر نمی کردم اینقدر دوام بیاوری. احمد لبخندی سرد زد و گفت من هفته ی پیش منتظر بودم ولی امشب... دکتر حرفش را قطع کرد و گفت: نه احمد توکل به خدا داشته باش. احمد به سختی چند جمله ی آخر را گفت. او گفت: دکتر فقط به خودش بگو  و بگو که دوستش ... اجل مهلت ش نداد و در حالی که با چشمان باز سقف بیمارستان را نگاه می کرد از دنیا و آنچه در آن به پستی می گذرد جدا شد.

در جریان آزمایش خون قبل از عقد متوجه شدند که خون احمد مشکوک است. از او خواستند دوباره آزمایش بدهد. کشت خون و آزمایشات بعدی زمانی جواب داد که احمد عقد کرده بود. او هرگز همسر آینده اش را حتی برای یکبار در آغوش نکشید تا نجابت او را لکه دار نکند. احمد فهمید که سرطان خون با هیچکس شوخی ندارد. بنابر این صیدی را که در بر داشت آزاد گذاشت تا به دنبال آینده ی خود برود. او اکنون دو فرزند دارد یک دختر و یک پسر. نام پسرش را احمد گذاشته است تا مانند احمد جوانمرد باشد.

***

یاعلی

الهی با نام و یاد تو

... سلام. در یک جمله از همه ی دوستان عزیزی که لطف خاصی دارند تشکر می کنم و از خدا می خواهم کمکم کند بتوانم دوست صادق و بی ریایی برای شما باشم.

گفته بودم از سوته دلان خواهم نوشت خاصه از آنهایی که حدیث دل سوخته شان را بی واسطه و از خودشان شنیده ام. پس بخوانید از سوته دلان

سال 72 . زاهدان . خوابگاه پادگان

بچه مشهد بود از لهجه اش خوشم می آمد آن روزها هوای عاشقی دیوانه ام کرده بود. سرمست از عشق دختری بودم که . . .

بگذریم ... روی تخت نشسته بودیم و  حرف می زدیم. به همان حال و هوای خودم از او پرسیدم حامد تو هم عاشقی؟ دختری در زندگی تو هم هست؟ و بعد در چهره اش دقیق شدم آخه دیدن چهره ی عاشقان برای من خیلی شیرینه مخصوصا وقتی که از یارشون حرف می زنند. یک لحظه دیدم قطرات اشک مانند مروارید غلطان بر چهره اش باریدن گرفت. وای خدا که چه اشکی می ریخت. سوختم دیوانه شدم آتش گرفتم با عجله و ناراحتی گفتم حامد غلط کردم ببخشید حامد من منظوری ... حرفم را با حرکت دست قطع کرد سکوتی عجیب حکمفرما شد حامد گریه کرد و گریه کرد و طوری که من هم گریه ام گرفت. چند دقیقه بعد گفت داداش من اینقدر دوستت دارم که برای اولین بار می خوام قصه ی  عشقم را برای تو تعریف کنم. حامد شروع کرد از چند سال قبل تر گفتن با چنان حرارتی از عشقش حرف می زد که به شدت عشقش غبطه می خوردم حامد 5 سال عشقی را به تنهایی بر دوش کشیده بود با دیوانگی تمام و تنها بودن در راز عشقش. می گفت به او نگفتم ولی می دانستم که از چشمانم خوانده بود که تا حد پرستش دوستش دارم. یک هفته مانده بود به سربازی که تصمیم گرفتم به مادر و یا خواهر بزرگم بگویم که او را برای من نشان (نامزد) کنند. حامد سکوتی طولانی کرد و بعد ادامه داد میدونی داداش من یه برادر دارم دو سه سالی از من بزرگتره جونم را براش میدم اینقدر دوستش دارم که اگه بگه بمیر می میرم. آن شب اول پیش برادرم رفتم و گفتم که من قصد دارم دختری را برای خودم نامزد کنم اما تو از من بزرگتری و نمی خواهم بی احترامی کنم. تو هم که الان دو ساله این دست اون دست می کنی بیا و تا من به سربازی نرفتم یکی را پیدا کن و هردومان در همین هفته نامزد کنیم. برادرم لبخند شیرینی کرد و گفت حامد جان اتفاقا پیدا کرده ام من هم خوشحال شدم و گفتم مبارکه داداش به من که میگی کیه این دختر خوشبخت؟ برادرم کمی سرخ و سفید شد و گفت من هیچی را از تو نمی تونم پنهون کنم و در حالی که سرش را پایین انداخته بود گفت من مهناز دختر فلانی را می خواهم. دنیا را بر سرم خراب شده دیدم. از یک سو عشقی پاک که وارد ششمین سال می شد و از یک سو برادری عزیزتر از چشمانم. تمام زورم را در وجودم جمع کردم تا بتوانم چند کلمه بگویم و گفتم: الهی فدات بشم داداش مبارکت باشه عجب انتخاب خوبی. . . و حالا یک سالی است که مهناز زن برادر من است.

 حامد به شدت ولی بی صدا می گریست و من در حالی که او را در آغوش کشیده بودم بی اختیار اشک می ریختم . حامد 18 ماه خدمت بود ولی یک روز هم به مرخصی نرفته بود نمی دانست بعد از پایان سربازی به کدام بهانه به شهرشان باز نگردد. خدایا حامد این سوته دل عاشق را همواره در پناه خودت حفظ کن و اگر در این دنیای دون و فانی این ایثار را کرد در جهان باقی اجرش را به بهترین نحو برآورده کن.  آمین.

یاعلی.

***

بنام خدای عاشقان

خاک قدوم سوته دلان عزیز را توتیای چشمم می کنم و از صمیم دل خیر مقدم می گویم به همه ی شما عزیزان. حضرت حق را سپاس می گویم که نوشته هایم به دل دوستان نشست و هر که در کیش و مسلک دل و سوختن است ندای مرا پاسخ گفت. عزیزانی چون آرمیتا و رویا و رها که بارها به اخلاصشان در راه عشق غبطه خورده ام و مهربانانی چون آیناز و لیلا و نارین عزیز که آنها را به نیک اندیشی و صفات پسندیده شناخته ام و دوستان عزیزی که به تازگی افتخار آشنایی و حضور در محضرشان را یافته ام چون هادی و اژدر عزیز  طیبه و سپیدار گرامی. همچنین صاحب وبلاگ به رنگ پاییز صفای قدم شما عزیزان.

هرکدام از عزیزان به نکته ای گیرا و مهم اشاره کردند و این حقیر در حیرت ماندم که چقدر دلهای سوخته به هم نزدیکند. رهای عزیز گفت اما... و نارین عزیز تکمیل کرد که اما سوته دلی که می خواهد از دل بگوید باید در پس پرده بگوید. آری برای همین بنده هم ناشناس آمدم و حتی درخواست کردم که اگر کسی مرا شناخت چیزی نگوید. آه از دست این زمانه که حتی برای درد دل گفتن باید پنهان شد. آیناز مهربان و سپیدار شعرهای زیبایی آوردند و دوستان دیگر هم صمیمانه همراه شدند.

حقیر عقیده دارم: 

سوته دلان که همان عبارت سوخته دلان به زبان لری است دارای اشاره ای بسیار ظریف است در کلام که شاید راهی به آن بحث باز کند که مدنظر بنده است.

سوته در زبان لری یعنی سوخته و دلان هم که همان معنای دلان را می دهد. اما در همان زبان لری و به گواهی دوبیتی های جناب بابا طاهر کلمه ی سو را می توان جداگانه به معنای سمت و جهت و سو در نظر گرفت که در فارسی هم گفته می شود و کلمه ی تِه (به کسر ت ) در زبان لری به معنای تو بکار گرفته می شود. چنانچه بابا خطاب به مقام الهی می گوید: خوشا آنان که دل سوی ته دیرند = خوشا آنان که دل سوی تو دارند.

 حال ببینیم نتیجه چه خواهد شد

سو(به سوی) تِه( تو ) دلان(دلان) = به سوی تو دلان  = سوته دلان

آیا می توان گفت سوته دلان آن سوختگانند که به لطف خاص حضرت دوست در آتش مقدس عشق سوزانده و گداخته شده اند تا مس وجودشان از کیمیای عشق زر شود و دلهاشان سوی او روی کند؟ آیا حضرت دوست عده ای را به کرم و احسانش خواسته به عاشقی خویش برگیرد که  عشق های آلوده به ماده و زمینی شان را به آتش عشق خویش سوزانده است تا سوته دلان از هرجا مانده و رانده روی به درگاه الوهی او کنند؟

 این چند خط را با سوز و گریه نوشتم چون تحمل حتی توصیف چنین سعادتی مرا از خود بی خود می کند. الهی اگر چنین کرده ای هزاران بار دیگر سوته دلان را بسوزان تا عمیق تر دل به سوی تو داشته باشند. 

کمک کنید بگویید آیا راه به بیراهه می برم یا راست می گویم؟  مگر خداوند نفرمود: انا فی قلوب منکسره ؟ (من در قلبهای شکسته ام)

کمک کنید منتظرم.

یاعلی

***