ميشه مثله يه قطره اشک بعضی هارو از چشمات بندازی ! ولی هيچ وقت نميتونی جلوی اشکی رو بگيری که با رفتنه بعضی ها از چشات جاری ميشه.......!!!!!!

   با تو، همه رنگهای این سرزمین را آشنا می بینم...

با تو، من با بهار می رویم ...

 بی تو ،من رنگهای این سرزمین را بیگانه می دانم..

بی تو، من با بهار می میرم..

   سرنوشت را نتوان از سر نوشت......

    داشتن دوست خوب بهتر از تنهایی

                                       و

   تنهایی بهتر از با هر کس بودن است...

از دل نرود آنکه از دیده برفت...

زير خاكستر ذهنم باقي ست
آتشي سركش و سوزنده هنوز
يادگاري است ز عشقي سوزان
 كه بودم گرم و فروزنده هنوز
عشقي آنگونه كه بنيان
مرا
سوخت از ريشه و خاكستر كرد
غرق درحيرتم از اينكه چرا
 مانده ام زنده هنوز
گاهگاهي كه دلم مي گيرد
پيش خودم مي گويم
 آن كه جانم را سوخت
ياد مي آرد از اين بنده هنوز
سخت جاني را ببين
 كه نمردم از هجر
مرگ صد بار به از
بي تو بودن باشد
گفتم از عشق تو من خواهم مرد
چون نمردم هستم
 پيش چشمان تو شرمنده هنوز
 گرچه از فرط غرور
بعد تو ليك پس از آنهمه سال
 كس نديده به لبم خنده هنوز
 گفته بودند كه از دل برود يار چو از ديده برفت
سالها هست كه از دديه من رفتي ليك
 دلم از مهر تو آكنده
هنوز
دفتر عمر مرا
 دست ايام ورقها زده است
 زير بار غم عشق
قامتم خم شد و پشتم بشكست
در خيالم اما
 همچنان روز نخست
تويي آن قامت بالنده هنوز
در قمار غم عشق
 دل من بردي و با دست تهي
 منم آن عاشق بازنده هنوز
 آتشي عشق پس از مرگ نگردد
خاموش
 گر كه گورم بشكافند عيان مي بينند
 زير خاكستر جسمم باقي است
آتش سركش و سوزنده هنوز

                                                                               حمید مصدق

از دریا پرسیدم:این امواج دیوانه ی تو از کرانه ها چه می خواهند؟چرا ایشان پریشان و در به در به کرانه های از همه جا بی خبر می زنند؟دریا در مقابل سوالم گریست. امواج هم گریستند.آنوقت دریا گفت:که طعمه ی مرگ تنها آدمیان نیستند.امواج هم مثل آدمها می میرند.این امواج زنده هستند که لاشه امواج مرده را شیون کنان به گورستان سواحل خاموش می سپارند...

پنداشتی آتش عشقی که در دلم افروختی

به نسيمی خاموش ميشود؟

...

تو ندانستي كه دستان سردمن

جوياي گرمي تپشهاي قلب تو بود ؟

...

و يا تو ندانستي

كه عشق من،نه هوس

كه تجلي روياي وفاي بي رياي تو بود ؟

تو بنيادم را به غم ، گفتارم را به غم

و نفسهايم را به آه آميختي

من ، تو را به سرنوشت...

نامت را به ياد ...

و خاطره ات را به باد مي سپارم...!

آه!که چقدر فاصله ی ما دور است.

فکر می کنم هيچ وقت نرسی

ومن در کنار اين دنيا تنها بمانم

و تو هميشه منظره ی من باشی

ودر پيش چشم های من،در سينه چشم انداز من

قبله ی نگاه من

و هيچ وقت نه در کنار چشم های من،

هيچ وقت

دراين زاويه همواره تنها خواهم بود

بی تو را خواهم ديد وآنگاه چه بگويم

به يک نابينا،يک بيگانه،يک دور دست

که چه ها می بينم؟

                                                                  دکتر شريعتی

The day was year at frist when children ran the garden.               

... روزها به اندازه یک سال است وقتی که بچه هستی و توی باغ می دوی

The day shrank down to a mounth when the boys play bull. 

روزها به اندازه یک ماه می شوند وقتی که پسر بچه ای هستی و بازی می کنی

The day was week then after when young man walked in the garden.

روزها به اندازه یک هفته می شوند وقتیکه مرد جوانی هستی و توی باغ قدم می زنی

The day was itself a day when love grow tall.

روزها به اندازه یک روز خواهند شد وقتی عاشق می شوی

The day shrank down to an hour when old limped in the garden.

روزها به اندازه یک ساعت می شوند وقتی که سالخورده ای و در باغ راه می روی

"The day will last of forever when it is nothing at all                                                           "

روزها به پوچی سپری میشوند وقتی که هیچ چیزی در بین نیست"