به زندان قفس مرغ دلم چون شاد میگردد

مگر روزی که از این بند غم ازاد میگردد

طپیدنهای دل ها ناله شد آهسته آهسته

رساتر گر شود این ناله ها فریاد میگردد

ز اشک و آه مردم بوی خون اید که آهن را

دهی گر آب و آتش دشنه فولاد میگردد

ز بیداد فزون آهنگری گمنام و زحمتکش

علمدار علم چون کاوه حداد میگردد

دلم از این خرابی ها بود خوش زانکه میدانم

خرابی چون که از حد بگذرد آباد میگردد

به ویرانی این اوضاع هستم مطمئن زان رو

که بنیان جفا و جور بی بنیاد میگردد

                                                   ان زمان که بنهادم سر به پای آزادی

                                                    دست خود ز جان شستم از برای ازادی

                                                   در محیط طوفان زا ماهرانه در جنگ است

                                                     ناخدای استبداد با خدای ازادی

                                                      دامن محبت را گر کنی ز خون رنگین

                                                   میتوان تو را گفتن پیشوای ازا دی

این شعر را اقای شجریان خوندن.

یاد همه انها را جانشان را بر سر ازادی (؟) گذاشتند به خیر.

قرار من  این بود که اینجا بیشتر شعر باشه به یاد دوستان رفته در را ه هدف.

ولی این بار میخوام سیاسی بنویسم و اگر حوصله ندارین نخونین .

امروز در یک مجلس مهمانی بحث رسید به امثال نوری زاده و بهنود و00000 و ما متهم شدیم که چرا میگیم اینها پشتشون به کسی گرمه!

حالا نوری زاده به واشنگتن و بقیه هم یه جورای دیگه؟

گفتم  شاهد حرف من اینه که همه اون هایی که به جایی بند نبودند مرده اند!بله .تعجب نکنین!

تا حالا فکر کردید چرا گنجی و عبدی زنده اند اما از خواهر و برادر های رضایی هیچ ردی نیست؟

اصلا شما جوون تر ها میدونین  رضایی ها کی بودن؟اگر نمیدونین وای بر شما؟

اگر نمیدونین گنجی که حالا کعبه آمال همه است سالهای اول انقلاب چه کاره بوده وای بر شما؟دلم نمیخواد دیگه اسم کسی را بیارم

چون هم دعوا میشه هم دیگه فایده ای نداره.اما ناراحت میشم وقتی میبینم که جوانان کشورم تاریخ ازدواج همه هنرپیشه های هالیوود را بلدن

اما نمیدونن علیرضا نوری زاده چیکاره است؟دلم خیلی میگیره وقتی میبینم هنوز نخواستیم باور کنیم که انقلاب ما راه واقعی اش را نرفت.

همین .

سر اومد زمستون،شکفته بهارون،گل سرخ خورشید باز اومد و شب شد گریزون،

توی کوهستون،دلش بیداره،تفنگ و گل و گندم ،داره میآره،توی سینه اش جان جان ،یه جنگل ستاره داره جان جان ،

خوابش خنده نور،دلش لاله شور ،صداش چشمه و یادش آهوی جنگل دور

توی کوهستون،دلش بیداره،تفنگ و گل و گندم ،داره میآره،توی سینه اش جان جان ،یه جنگل ستاره داره جان جان ،

پیشگامان شریف.