tarjomeye ahmade shamloo

شب شاعرانه ها ی من

صدا می آید آرام و لطیف

احساس می کنم بازهم تو از کنار خیالم پرواز کردی ، عینک از صورتم جدا می کنم به خودم می گویم چشم هایی که نمی تواند تو را ببیند بهتر است که نباشد

نمی دانی از بیم اینکه لحطه ایی به تو فکر نکنم چند بار نماز نیمه کاره رها کرده ام

نمازی که وضو از جنس چشمه ی چشم هایت و قبله به سمت قلبت داشت

می دانی زمانی که با تو حرف می زنم همیشه نگرانه اینم که نکند صدای نخراشیده ام روحه زیبایت را بخراشاند

آخر آن گوشها که به غیر از نواهای آسمانی صدایی را تجربه نکرده است

چه انتطار بیهوده ای است رویای نزد من آمدنت

حتی رویایش هم عجیب است

نمدانم می گویند کوه که رویت را دید متلاشی شد

می گویند درختان غرق شنیدنت مات و ساکت شدند

می گویند سرود سحرآمیز نگاهت آنچنان مقدس است که زمان هم در جوارش بی حرکت می شود

می گویند زمزمه های دلپذیر عطرت آنچنان قوی و مست کننده است که تمام جهان برای تحملش کوچک

با اینچنان نمی دانم چه می شود ! نمی دانم چرا این جسارت را می کنم

اما هر بار که به آینه نگاه می کنم احساس می کنم که من تو شده ام

آخر مگر می شود من غیر از تو چیزی باشم

مگر نبود خاکی که فقط به عشق تو من شد

مگر من غیر از اراده ی تو ام

ای من

ای من بزرگ

آرزو دارم روزی تو هم نوایم شوی من بزنم و تو بخوانی

تا سر صبح هستی

و از آن جا به بعد

من نیست شوم

و تو تمام هستم

آخر جز تو دل به چه چیز خوش کنم

در کدام قسمت این رویای خیس خانه داری

دیگر اشکهایم هم رنگ و بوی سراب دارد

چنگ می زنم دامنت را

مگر چه می شود که یکبار دیگر به من نگاه کنی

من که از نیستی کویر بودم

تو به من نگاه کردی

این مهر دلم شهادت می دهد

بیا که دیگر زمستان انتظار برفی برای باریدن ندارد

دیگر چشمم سویی برای گشتنت

می دانم طاقت دیدن تو را ندارم

.می دانم می میرم اگر دیده ات یک لحظه از من آزرده شود

طبیعت افسانه شد

مرگ افسانه شد

قلم افسانه شد

من افسانه شدم

ای واقعیت شده ی تمام زندگیم

ای من شده ی من

فقط یکبار نزد من بیا تا خود فردا تو می شوم

تا خود خدا تا خود صدا

بازهم می خوابم مثل همیشه مثل همه

شاید این شب با صدای تو صبح شود

تا فردای فردا ها

همین جا

همین تمام

روزی اگر...

من میشناختم او را

نام تو را همیشه بر لب داشت

حتی در حال احتضار

ان دلشکسته عاشق بی نام و نشان

ان مرد بی قرار

روزی اگر به سراغ من امد به او بگو:

هر روز پای پنجره غمگین نشسته بود و گفتگو نمی کرد

جز با درخت سرو در باغ کوچک همسایه

شبها به کارگاه خیال خویش

تصویری از بلندی اندام می کشید

و در تصورش

تصویر تو بلندترین سرو باغ را

تحقیر کرده بود

روزی اگر سراغ من امد به او بگو:

او پاک زیست پاکتر از همه چشمه های نور

همچون زلال باران به نو بهار

ان کوه استقامت

ان کوه استوار

وقتی به یاد تو می بود می گریست

روزی که سراغ من امد به او بگو:

او ارزوی دیدن رویت را برای

حتی برای لحظه ای داشت

اما ارزوی دیدن رویت را

حتی برای لحظه ای از خویش داشت...

اما برای دیدن تو چشم خویش را

ان در سرشک غوطه ور ان چشم پاک را

پنداشت

الوده است و لایق دیدار یار نیست

روزی اگرسراغ من امد به او بگو:

ان لحظه ای که دیده برای همیشه بست

ان نام خوب برلب لرزان او نشست

شاید

روزی اگر ...

چه؟

او؟

نه

اه...

نمی اید...

وصیت نامه مصدق

salam delam tang shode

خداحافظ

نيست رنگي كه بگويد با من

اندكي صبر سحر نزديك است.

هر دم اين بانگ بر آرم از دل:

واي اين شب چقدر تاريك است!

خنده اي كو كه به دل انگيزم؟

قطره اي كو كه به دريا ريزم؟

صخره اي كو كه بدان آويزم؟

مثل اين است كه شب نمناك است.

ديگران هم غم هست به دل

غم من ليك غمي غمناك است.