پنجره را باز كردم

تا هواي غربتم تازه شود

اطاقم از حشراتي پر شد

كه دور قلمم مي گشتند!!!

ميلاد تهراني

ولادت حضرت فاطمه ي زهرا و روز زن روبه همه ي دوستاي گلم تبريك ميگم.

....................................................

مادر عزيزتراز جانم روزت مبارك

قلم توتم من است، توتم ماست، به قلم سوگند، به خون سياهي که از حلقومش مي‌چکد سوگند، به رشحه خوني که از زبانش مي‌تراود سوگند، به ضجه‌هاي دردي که از سينه اش برمي‌آيد سوگند... که توتم مقدسم را نمي‌فروشم، نمي‌کشم، گوشت و خونش را نمي‌خورم، به دست زورش تسليم نمي‌کنم، به کيسه زرش نمي‌بخشم، به سرانگشت تزويرش نمي‌سپارم، دستم را قلم مي‌کنم و قلمم را از دست نمي‌گذارم، چشم‌هايم را کور مي‌کنم، گوش‌هايم را کر مي‌کنم، پاهايم را مي‌شکنم، انگشتانم را بند بند مي‌برم، سينه‌ام را مي‌شکافم، قلبم را مي‌کشم، حتي زبانم را مي‌برم و لبم را مي‌دوزم...‌اما قلمم را به بيگانه نمي‌فروشم .
قلم توتم من است،‌امانت روح القدس من است، وديعه مريم پاک من است، صليب مقدس من است، در وفاي او، اسير قيصر نمي‌شوم، زرخريد يهود نمي‌شوم، تسليم فريسيان نمي‌شوم. بگذار بر قامت بلند و راستين و استوار قلمم به صليبم کشند، به چهارميخم کوبند، تا او که استوانه ي حياتم بوده است، صليب مرگم شود، شاهد رسالتم گردد، گواه شهادتم باشد، تا خدا ببيند که به نامجويي، بر قلم بالا نرفته‌ام، تا خلق بداند که به کامجويي بر سفره گوشت حرام توتمم ننشته‌ام. تا زور بداند، زر بداند و تزوير بداند که‌امانت خدا را، فرعونيان نمي‌توانند از من گرفت، وديعه عشق را قارونيان نمي‌توانند از من خريد و يادگار رسالت را بلعميان نمي‌توانند از من ربود... قلم زبان خداست، قلم‌امانت آدم است، قلم وديعه عشق است، هرکسي توتمي‌دارد. و قلم توتم من است.

دکتر علی شریعتی

لالايي گريه ي بارون

تو اين گلخونه ي ويرون

بريز نم نم. ببار آروم

رو ياس تازه ي گلدون

لالا نازك مثل پونه

لالا دلگير و بي خونه

گل من تشنه و تنها

اسير اين بيابونه

لالا لالا دلم تنگه

لالايي گريه كن بارون

لالا لالا ببار آروم

لالايي با دل پر خون...


لالا فانوس چشم او

گل نیلوفر من شو

بمون ای خورشید سرگردون

چراغ آخر من شو ...

لالایی باد سرگردون

لالایی باغ ویرونم

لالایی لاله ی غمگین

لالایی بید مجنونم

تواین بی آب و آبادی

توی این ویرونه ی تنها

بخواب آهسته آهسته

گل نیلوفر زیبا ....

گفتي خدافظ
گفتم خدافظ
گفتي پشيموني؟
گفتم كه هرگز!
.........................................
بنويس مهلت موندن يه نفس بود.
سهم من از همه دنيا يه قفس بود...

حضرت زهرا دلش از ياس بود

قطره هاي اشكش از الماس بود .

داغ عطر ياس زهرا زير ماه
مي چكانيد اشك حيدر را به چاه ... 

گريه آري، گريه چون ابر چمن 
بر كبود ياس و سرخ نسترن ...

اين دل ياس است و روح ياسمين
اين امانت را امين باش اي زمين

نيمه شب دزدانه بايد زير خاك
ريخت بر روي گل خورشيد، خاك 

 مدفن اين ناله غير از چاه نيست
جز تو كس از قبر او آگاه نيست....

احمد عزيزي 

.........................................

شهادت حضرت فاطمه زهرا  تسليت باد.

خداوند بي نهايت است و لامكان و بي زمان

اما به قدر فهم تو كوچك مي شود

 و به قدر نياز تو فرود مي آيد

و به قدر آرزوي تو گسترده مي شود

و به قدر گمان تو كارگشا...

خداوند همه كس را همه چيز مي شود

به شرط اعتقاد

به شرط پاكي دلها

به شرط طهارت روح

و به شرط پرهيز از معامله با شيطان...

ملاصدرا

چه زمونه اي شده.چرا آدمها اينطوري شدن؟

به خاطر يه مسئله ي كوچيك به هم ميپرن. دوستيهاي چندين و چند ساله رو فراموش ميكنن .

و همه چي رو زير پا مي ذارن.

شايد هم به پول و قدرتشون مينازن.

مگه ميخوان اين همه پول و قدرتو با خودشون كجا ببرن؟

مگه نه اينكه آخر سر هممون بايد توي يه وجب خاك بخوابيم؟

چي ميتونيم با خودمون ببريم از اين دنياي فاني؟

هيچي به خدا.

فقط يه خوبي و يه بدي مي مونه. يه خاطره ي خوب و يه خاطره ي بد.

بعضي ها فكر مي كنن دل هر كسي رو كه بخوان ميتونن بشكنن.

به خاطر پول و قدرتي كه دارن همچين اجازه اي رو به خودشون مي دن.

بعد نماز مي خونن و روزه مي گيرن و هر سال مي رن مكه!

آيا خدا اين عبادات رو قبول داره؟

من كه باور قلبيم اينه كه اين جور عبادات ذره اي حتي ذره اي براي خدا ارزش نداره.

من كسايي رو ميشناسم كه نماز نمي خونن. روزه نميگيرن و حج هم نمي رن

خدا رو هم قبول دارن البته.

و تا به حال دل كسي رو نشكوندن.و همه ازشون راضي اند.

من ميتونم قسم بخورم كه جاي اونا توي بهشته.

واقعا بزرگترين گناه بشر شكستن دل بندگان خداست.

خدا براي آفريدن بنده هاش زحمت كشيده و نسبت به اونا حساسه.

پس هيچ وقت نميتونه كسايي رو كه دل بنده هاشو مي شكنن دوست داشته باشه و ببخشدشون.

يه كم فكر كنيم!

مي بخور

منبر بسوزان

مردم آزاري نكن

قصه نكنم دراز

كوتاه كنم.

باز آ

باز آ

كز انتظارت مردم....

من از پروانه بودن ها

من از ديوانه بودن ها

من از بازي يك شعله ي سوزنده

كه آتش زده بر دامان پروانه نمي ترسم.

من از هيچ بودن ها

از عشق نداشتن ها

از بي كسي و خلوت انسان ها مي ترسم...!

من از عمق رفاقت ها

 من از لطف صداقت ها

من از بازي نور در سينه ي بي قلب  ظلمت ها  نمي ترسم.

من از حرف جدايي ها

مرگ آشنايي ها

من از ميلاد تلخ  بي وفايي ها مي ترسم...!