سلام

از اینکه چرا نبودم بگذریم...

شاید حرفی برای گفتن نداشتم

در هر حال در این مدت همسرگزینی کردم  هرچند هنوز در سفرم و "زهرا" همسفرم در باقی راه ...

یک عاشقانه آرام  نام کتابی از نادر ابراهیمی هست که من به تازگی نیمه دومش رو خوندم و برای من مناسبت داشت.

ابراهیمی در این کتاب سعی کرده که به عشق معنا و مفهوم والاتری ببخشه و تا حدودی از این گفته که چطور عشق رو در زندگی میشه تازه نگه داشت.

فرصت زیادی برای نوشتن ندارم فقط چند جمله از کتاب رو براتون می نویسم، باقی برای بعد...

"عسل بی ادا سر سفره ام نشست و من بی هوا، دلبسته اش شدم"

عاشق بهانه نمی گیرد

عاشق نق نمی زند

عاشق در باب زندگی سخت نمی گیرد

تخم مرغ تازه پخته، عطر ماندگاری دارد

عاشق به نان خالی و ظرف پر از محبت راضی است.

و در جایی دیگر:

نمازی که از روی عادت خوانده شود، نماز نیست تکرار یک عادت است: نوعی اعتیاد. حرفه ایی شدن پایان قصه ی خواستن.

عادت رد تفکر است، و رد تفکر، آغاز بلاهت است و ابتدای ددی زیستن.

انسان هرچه دارد، محصول تمام هستی خویش را به اندیشه سپردن است. و من پیوسته می اندیشم که کدام راه، کدام مکتب، کدام اقدام در فرو ریختن این

بنا میتواند تاثیر بیشتری داشته باشد.

- مغزت را با این کار له می کنی، مرد! آوارگی اندیشه دیوانه ات میکند. به چیزی ایمان بیاور و مومن بمان! دیگر نیندیش تا شک کنی. فقط بنده آن ایمان باش؛ بنده انچه که با قلبت قبول کرده ای. همین.

- فکر خوبی ست آقا! در این باره نیز پیوسته فکر خواهم کرد.

- عجب!

و باز در جایی دیگر

" عزیز من! طب روزگار ما، عشق را با قدرت اهریمنی خویش رد می کند تا بتواند شهوت را سریر سلطنت نامبارک خویش کند.

اگر می خواهی عاشق خوبی باشی  یا خوب عاشقت باشند، حتی در نوجوانی-سنی که عشق، چیزی جز برق نگاه، لمس دست، و تشنگی لبها نیست- به خویشتن بیاموز که علیرغم همه دل مشغولی ها، بجه ها را با تمامی پهناوری  بی کرانی قلبت عزیز بداری. این کار به آسانی شدنیست- مثل از بر کردن یک غزل ناب مولویم.

دلت می خواهد از عبور دو کبوتر در اوج آسمان، سو سو زدن دو ستاره همجوار در شبی بی مهتاب، پیوستن دو باریکه آب در کوهپایه یی به هم، حضور مشی مشیانه در رویا، حرکت دو لکه ابر از پی هم و دو خواننده که همصدا و هماهنگ تصنیفی قدیمی را می خوانند، به اوج لذتی برسی که بیانش نتوان کرد؟ به خودت یاد بده که از زمین خوردن یک طفل رهگذر به گریه بیفتی، با پرده یی از اشک در برابر دیدگان بشتابی، از جا بلندش کنی، بنوازی اش، بتکانی اش، بخندانی اش، شیرینش کنی ، راهش بیندازی- بی هیچ توقع سپاس؛ گرچه در چشمش چراغانی هزار چلچراغ را خواهی دید..."

هنوز در سفرم...

سپیده

نان و پنیر و عشق و کمی میل زندگی

من مشتری این  دو  قلم  جنس  آخرم

نان و پنیر مال شما

این دو جنس را قیمت مهم نیست؛ بپیچید، می برم.

یک لحظه؛ عشق کارت گارانتی نداشت؟

داشت می رفت یک کلاه غم انگیز بر سرم

تاریخ انقضاش گذشته است  زندگی

اینجا کجای گردنه باشد برادرم؟

نان بیات سفت و پنیر کپک زده

و من که پشت قافیه بیت آخرم

باشد برای آن دو قلم خر شدم ولی

دیگر به قیمت غزلی نان نمی خرم

(شاعر "وفا" دوستم)

... و آنچه در دنیاست نیز فریبندگی دارد، فانی و زود گذر است و هر کسی در آن زندگی می کند فنا می پذیرد. در زاد و توشه آن جز تقوا خبری نیست. کسی که به قدر کفایت از آن بردارد در آرامش به سر می برد، آن کس که در پی بدست آوردن مطاع بیشتری از دنیا باشد وسائل نابودی خود را فراهم و به زودی از دست می رود.

(نهج البلاغه خطبه 110)

حالا کسی می دونه قدر کفایت چقدره؟

سلام

نان و پنیر و عشق و کمی میل زندگی

من مشتری  این دو  قلم جنس  آخرم

.

.

این شعر رو همیشه زمزمه میکنه؛ "وفا"، دوستم رو میگم.

خودش سروده

...

-آلنی هنوز بیداری؟

-بله مارال بیدار تر از همیشه.انگار که از خواب صد ساله برخواسته ام و دست و رو در آب یخ شسته ام.بگو! باز هم بگو!

- تو طفلک معصوم! آنچنان به محدود نگه داشتن تن خود خو کرده ای که گمان می کنی این در طبیعت همه مردان و زنان است که خود را محدود نگه دارند، و در حفاظ طهارت و دور از دسترس همگان؛ حال آنکه  چنین نیست. و بدبختانه چنین نیست.این خوب است که ما به همسران خود اعتماد کنیم، فوق العاده خوب است کاملا هم لازم.بدون این اطمینان ممکن نیست که ما حتی یک نفس آسوده هم بکشیم؛ اما در این معرکه تن ما فقط می توانیم به همسران خود اعتماد کنیم نه آنها که از کنار همسران ما می گذرند و ذلیل تمایلات حیوانی خود هستند و آویخته به این تمایل اند وعلت وجود خود را ارضاء همین تمایل می دانند، و به خصوص مایلند که معشوقه ها یا معشوق هایی داشته باشند کاملا دست نخورده و پاک و معصوم که جز همسران خود هیچ کس را به خود ندیده باشند. مسئله این است که این آدمهای هرزه ی کثیف، مشکل پسند هم هستند. زنان رهگذر را نمی خواهند؛ زنان تشنه را نمی خواهند؛ زنانی را می خواهند که بتوانند سوگند صادقانه بخورند که جز با همسران خود با هیچکس نبوده اند و نخواهند بود.می فهمی آلنی معصوم من؟ این غم انگیز است، دردناک است، کثیف است؛ اما هست، و ما دائما در معرض چنین خطرتی هستیم.

ما دائما در معرض خطریم چرا که طهارت تن-که ما را از همه حیوانات جدا می کند-بر خلاف تصور ساده دلانه تو، امری ارادی است نه طبیعی و غریزی و فطری.

طاهر نگه داشتن جسم امری است که به شجاعت، قدرت تفکر، تسلط دائمی بر نفس، و ایمان غول آسا احتیاج دارد.به علت اساسی وفلسفه احتیاج دارد.

آدمهای معمولی ، معمولا ذلیل تن خویش اند، آویزان به یک نقطه بدن خویش اند، و همین هم زندگی را از اعتبار و معنویت انداخته است؛ و همین هم خوشبختی را در خطر انداخته است؛ همین هم غرقاب دهان گشوده ی متعفنی را پیش پای انسان امروز و فردا ایجاد کرده است.

می دانی چرا آلنی؟

فقط به این دلیل که هنوز هم بیاری از زنان و معدودی از مردان را "احساس گناه" آزار می دهد و له می کند.حتی اگر مردانی که زنان را مورد تهاجم قرار می دهند خود را حیواناتی با غرایز طبیعی بدانند و از فسادی که می کنند احساس گناه و آلودگی بد کاری نکنند، و بیش از این، خود را قهرمان و شیر مرد و جذاب و نافذ و کامیاب بدانند، زنانی که تسلیم این تهاجم می شوند خود را می بازند، مسلما از پی هر باخت، احساس عمیق بی حرمتی و لگدشدگی و گناه کاری و درماندگی و ذلت می کنند، و احساس مصرفی بودن؛ و همین هم آنها را خرد و خمیر می کند و خوشبختی انها را نابود، و احساس غرور و اعتماد به نفس آنها را له و لورده.

می دانی آلنی؟

مسلم شده که حتی زنان حرفه ای و زنان اشراف هم دائما احساس گناه و سرافکندگی می کنند. بزک غلیظ، که خاص این دو گروه است-زنان حرفه ای و زنان اشراف-یکی از وسائل پنهان نگه داشتن عینی این گناه است: احساس خجالت و شرمساری. بزک غلیظ در حکم یک صورتک است. به کارش می برند تا در پشت آن پناه بگیرند و ناشناس بمانند.

....

-هنوز بیداری آلنی؟

-گمان نکن که دیگر هرگز خوابم ببرد.

-اعتقاد مرا بشنو و بعد آسوده بخواب!

فرهنگ، سواد، تحصیلات، کتاب خواندن، سیاست، مشاغل جدی و موقعیت های اجتماعی وقت گیر نباید زن را از زن بودن و مرد را از مرد بودن بیندازد، همانطور که زن و مرد را از انسان بودن؛ و فرق انسان و حیوان، در جسم، همین محدود و پاک نگه داشتن تن است- که خاص انسان است ونه هیچ جانور دیگر، و خاصیتی است ارادی و آگاهانه نه غریزی و طبیعی...

زن و مرد از یک سو باید طبیعی باشند و تن خواه و معتقد به اینکه یک وجه عشق، وجه جسمانی آن است، و از سوی دیگر باید بدانند و باور کنند و بپذیرند که تنها و تنها  طهارت تن است که به آنها حق حضور سعادتمندانه در جامعه بشری را می دهد.

اگر معتقد به طهارت تن و محدود نگه داشتن ارادی خود و متعهد نسبت به قرار دادها و تعهدات اخلاقی نباشند، در واقع، بحث درباب همه ی مسائل فرهنگی و اقتصادی و سیاسی دیگر، زائد است و باطل.

حیوان تنی، حیوان وار زیستن را ایجاب می کند و حیوان وار زیستن، نفی فرهنگ و معنویت است و نفی سیاست است و مبارزه سیاسی. حیوان که قانون اساسی نمی خواهد؛ مرامنامه و نظام فکری نمی خواهد.

حیوان، تن می خواهد و خوراک. همین.

مارال بیداری؟

بله.

...

آتش بدون دود-جلد 5 (نادر ابراهیمی)

.

.

.

.

مگر کوری؟

"خدا زیباست و زیبایی را دوست دارد"

نگاه کن مرد،نگاه کن!

زیبایی نعمت الهی است، و کفران نعمت، گناهی ست بزرگ!

علی خندید وگفت: بگردمتان، همه تان مثل هم هستید. دین را آنطور که می خواهید تفسیر می کنید، خدا را آنطور که دوست دارید می بینید؛

اما من بی دین به تو می گویم که خدای مسلمان، هیچ چیز زشت نیافریده و نخواهد آفرید.زشتی مخلوق انسان است و شیطان. خدای مسلمان هر آنچه آفرید از-سنگ تا ستاره-همه زیباست.چیزی اگر هست که ما آن را زشت می بینیم، این ما هستیم که بد می بینیم. شاید بشری، شاید شیطانی می بینیم.

از چشم نفس عماره می بینیم؛ و الا خدای تو مگر میشود که خلق کرده باشد و بد خلق کرده باشد،زشت، کج، نارسا، معیوب؟ بماند که تفسیر، البته کار من و تو نیست کار مفسر است؛ اما در حد تعبیر، حدیث را هم بد تعبیر می کنی برادر! این حدیث ظاهرا قصد آن دارد که بگوید: (خداوند -که مطلق زیبایی است و به انسان اختیار داده که سر این سفره مطلق بنشیند و یا از ته مانده ی فاسد و متعفن سفره شیطان، چیزی به نیش بکشد-از انسان متوقع است مرید و پیرو زیبایی- یعنی خدا- باشد نه دنباله رو شیطان-یعنی زشتی مطلق. حدیث برای مردم آمده است، خطابش به مردم است و از مردم می خواهد که از خلق زشتی ها، قبول زشتی ها، و اطاعت از زشتی ها- که جملگی ملک اهریمن است- دوری کند، به مبدا آفرینش خود بیاویزند و صرفا در خط خلق زیبایی باشند) نه آنکه بگوید: ( چرتکه بیندازید و آفریده های خداوند را به زشت و زیبا تقسیم کنید و به زیبا هایش نگاه کنید و به زشت هایش پشت کنید!)

مسلمان در جزء و کل طبیعت، وطبیعتا در جسم و صورت انسان- به هر صورت که باشد- هر گز چیز زشتی نمی بیند. پس کل هستی الهی نعمت است نه بخشی از آن، و اینکه می گویند "کفران نعمت"، به معنای آن است که انسان، حق ندارد دست به خلق زشتی ها بزند و با "هستی حق آفریده تمام زیبا" به مقابله برخیزد.

و معنای آن این نیست که اگر به دختران زیبا، یکا یک، نگاه نکنی، مرتکب جرم و گناه شده ای، برادر جان!

آتش بدون دود جلد 6 (نادر ابراهیمی)

............................................................................................................................................................

دوستی میگفت هیچ وقت گفتگوی غیر مستقیم نمی تونه جای گفتگوی مستقیم و چشم در چشم !  رو بگیره.

اول اینکه چشمها دروغ نمی گویند، و دوم حتی اگر مسابقه تند نویسی هم گذاشته باشید، وقت کافی برای مرتب کردن کلمات و ساختن جمله های زیبا! و دلنشین! را دارید.

مدتیست به این موضوع فکر می کنم.

.........................................................................................................................................................

نوشته های دیگران رو گزیده می کنم و میدونم ... 

"اما قبلا از اینکه حرفی بزنیم بهتره که حرفی برای گفتن داشته باشیم"

 زحمت نوشتنش رو (اونهم با تایپ یک انگشتی!) به جون خریدم چون حس می کردم که مفیده، به دلم چسبید! امیدوارم به مغزم هم بچسبه!

من همیشه مدیون او خواهم بود،  او که آتش بدون دود را ...

.......................................................................................................................................................                                                           

                                                         دعایم کنید اگر اهل دعایید  

تو به من خندیدی

و نمی دانستی

من به چه دلهره از باغچه ی همسایه

سیب را دزدیدم

باغبان از پی من تند دوید

سیب را دست تو دید

غضب آلوده به من کرد نگاه

سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک

و تو رفتی و هنوز

سال ها هست که در گوش من آرام آرام

خش خش گام تو تکرار کنان

می دهد آزارم

و من اندیشه کنان

غرق در این پندارم

_ که چرا

_ خانه ی کوچک ما

                               .

                               .

                               .

                               ... سیب نداشت.

             .

...

....

.....

قراره برم یک سفرطولانی ...

شاید طولانی تر از همه سفرهای قبلی

دوباره آوارگی!

وقتی مقصد معلومه اشتیاقی به رفتن ندارم. 

جاده ای که ابهامی نداشته به چه درد می خوره...

این راه تکراریه، من همیشه بیراهه ها رو دوست داشتم.

ولی، انگار چاره ای نیست جز اینکه،  یادم باشد ... ماه بالای سر...

كفش‌هايم كو،
چه كسي بود صدا زد: سهراب؟
آشنا بود صدا مثل هوا با تن برگ.
مادرم در خواب است.
و منوچهر و پروانه، و شايد همه مردم شهر.
شب خرداد به آرامي يك مرثيه از روي سر ثانيه‌ها مي‌گذرد
و نسيمي خنك از حاشيه سبز پتو خواب مرا مي‌روبد.
بوي هجرت مي‌آيد:
بالش من پر آواز پر چلچله‌هاست.

صبح خواهد شد
و به اين كاسه آب
آسمان هجرت خواهد كرد.

بايد امشب بروم.
من كه از بازترين پنجره با مردم اين ناحيه صحبت كردم
حرفي از جنس زمان نشنيدم.
هيچ چشمي، عاشقانه به زمين خيره نبود.
كسي از ديدن يك باغچه مجذوب نشد.
هيچ كسي زاغچه‌يي را سر يك مزرعه جدي نگرفت.
من به اندازه يك ابر دلم مي‌گيرد
وقتي از پنجره مي‌بينم حوري
- دختر بالغ همسايه -
پاي كمياب‌‌ترين نارون روي زمين
فقه مي‌خواند.

چيزهايي هم هست، لحظه‌هايي پر اوج
(مثلا" شاعره‌يي را ديدم
آن‌چنان محو تماشاي فضا بود كه در چشمانش
آسمان تخم گذاشت.
و شبي از شب‌ها
مردي از من پرسيد
تا طلوع انگور، چند ساعت راه است؟)

بايد امشب بروم.

بايد امشب چمداني را
كه به اندازه پيراهن تنهايي من جا دارد، بردارم
و به سمتي بروم
كه درختان حماسي پيداست،
رو به آن وسعت بي‌واژه كه همواره مرا مي‌خواند.
يك نفر باز صدا زد: سهراب
كفش‌هايم كو؟

كفش‌هايم كو؟ ساعت از 11 گذشته!

سلام

"مادری دارم بهتر از برگ درخت"

 چه فرقی می کنه هر روزی می تونست باشه. چیزی که مهمه اینه که امشب بهونه ای شد تا ببوسمش  بهش بگم دوستش دارم.

اونقدر که نمی تونم بگم چقدر! نمی تونم این دوست داشتن رو توضیح بدم.بعضی ها می گن دوست داشتنی که نشه وصفش کرد عشقه! نمی دونم اسمش رو هرچی که می خوان بزارن...اهمیتی نداره

فقط همین رو میدونم چند سال پیش، نیمه شبی از سر درد بیدار شدم، به پشتی تکیه دادم،با سر دردم کلنجار می رفتم که دیدم  کنارم نشت.لازم نبود بهش بگم دردم چیه.چون همیشه از قبل

می دونست.دستشو گذاشت روی پیشونیم.احساس کردم گرمای وجودش و تمام مهربونی هاش و تمام عشقش از پوستم عبور کرد و مثل مرهمی جادویی در وجودم سرازیر شد. درد رو بکلی فراموش کردم. دستم رو روی دستش گذاشتم، نمی خواستم دستشو از روی پیشونیم برداره...

اون چند لحظه قابل وصف نیست...

وقتی  روزی رو تصور می کنم که کنارم نباشه، تازه میفهمم که چقدر! دوستش د ارم.

.................................................................................................................................................

در مورد شبیه سازی هم یک کارایی کردم. از بین  معبد چغا زنبیل ، معبد آناهیتا و تخت سلیمان یکی رو باید انتخاب کنم . هر کدوم که اطلاعات بیشتری  از معماریش موجود باشه مناسبتره.

چند روز پیش توی شرکت بیکار بودم،  برای دست گرمی از یک زیگورات،  مدل سازی ابتدایی و سریع کردم که عکسش اون بالاست.

انسان، همواره در زندگی خود را می‌پوشاند. همواره در زیر نمودی که به چشم دیگران می‌آید پنهان است. تنها، دو جا است که غالبا، نقابی را که در سراسر عمر بر چهره دارد پس می‌زند: سلول زندان و بستر مرگ. در این دو جا است که فرصت عزیزی به دست می‌‌آید تا چهره‌ی حقیقی هر کسی را خوب ببینیم. آدمی بوی مرگ را می‌شنود، صمیمی می‌شود. بر بستر احتضار، هر کسی خودش است و روح از نهانگاهی که یک عمر به مصلحتی در آن از انظار پنهان شده بود، برهنه بیرون می‌آید... مردن نیز خود هنری است مستلزم دانستن و آموختن. نمایشی است سخت زیبا و عمیق و تماشایی‌ترین صحنه‌ی زندگی... بی‌شک آن‌هایی که می‌دانند چگونه باید مُرد، می‌دانسته‌اند چگونه باید زیست. چه برای کسانی که زندگی کردن تنها دم برآوردن نیست، خود یک کار است، کاری بزرگ همچون زندگی.

دکتر علی شریعتی

.

جاری باشید