سلامی گرم همچو ن روزهای خوش آشنایی به تمام دوستان زنده رودی ام

من  بعد از یکسال تمام دغدغه زندگی دوباره اومدم نمی دونم از اومدن دوباره من خوشحال شدید یا نه

ولی اگه خوشحال شدید قول نمی دهم که زود به زود بیام

اما امروز با یه شعر جدید و احساس تازه اومدم

امیدوارم که خوشتون بیاد

از همین جا هم به پیشواز تولد خواهر گلم پری جونم میرم وتولدش را که 10 شهریور هست را تبریک میگم

پریسای نازنینم شب تولدت به بالای بلندترین قله ها می روم و 20 ستاره از پر نورترین ستاره های آسمان را

برایت میچینم و سالروز شکوفاییت را با تمام وجودم تبریک میگویم

خیلی خیلی خیلی خیییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییلی دوستت دارم

امیدوارم که در کنار محمد گلم همیشه عاشق ترین باشی وشادترین

سفری در پیش است آسمان هم صاف است

دل در پی دیدار رخ جانان است

میشود پای پیاده پیمود ره این وادی عشق

در جوابش غافلم این سوالی سخت است

کرم شب تابی را باید از برگ درختی گرفت

من که عاری از هر روشنیم نکته ای بارز است

کاش میشد توشه ی این سفرم یاس کبودی را داشت

فکر بی توشگی ام سخت مرا آزرده ست

با يه شكلات شروع شد من يه شكلات گذاشتم تو دستش اونهم گذاشت

تو دست من, من بچه بودم اونهم بچه بود سرمو بالا كردم سرش رو بالا كرد

ديد كه منو ميشناسه خنديدم گفت: دوستيم گفتم: دوست دوست گفت: تا

 كجا گفتم دوستي كه تا نداره گفت تا مرگ خنديدم و گفتم من كه گفتم تا نداره گفت باشه تا پس از مرگ گفتم نه نه نه  تا نداره گفت قبول تا اونجا كه همه دوباره زنده ميشند يعني زندگي پس از مرگ بازم با هم دوستيم تا بهشت, تا جهنم, تا هر جا كه باشه من وتو با هم دوستيم خنديدم گفتم تو تا هر كجا كه دلت ميخواد يه تا واسش بذار اصلآ واسش يه تا بكش از سر اين دنيا تا اون دنيا اما من اصلآ براش تا نمي ذارم نگام كرد نگاش كردم باور نمي كرد مي دونستم اون مي خواست حتمآ دوستي ما تا داشته باشه دوستي بدون تا رو نمي فهميد

گفت بيا براي دوستيمون يه نشونه بذاريم گفتم باشه تو بذار گفت شكلات .

هربار كه همديگه رو ميبينيم يه شكلات مال تو يكي مال من باشه گفتم باشه هر بار يه شكلات مي ذاشتم تو دستش اونم يه شكلات تو دست من باز همديگرو نگاه مي كرديم يعني كه دوست دوست من تندي شكلاتم را باز مي كردم ومي ذاشتم تو دهنم و تند تند مي مكيدم مي گفت شكمو تو دوست شكموي مني و شكلاتش رو مي ذاشت توي يه صندوقچه كوچولوي قشنگ مي گفتم بخورش مي گفت تموم مي شه مي خوام تموم نشه براي هميشه بمونه صندوقش پر از شكلات شده بود هيچكدومش رو نخورده بود من همش رو خورده بودم گفتم اگه يه روز شكلات هاتو مورچه ها بخورند يا كرم ها چيكار مي كني مي گفت مواظبشون هستم مي گفت مي خوام نگهشون دارم تا وقتي كه دوست هستيم من شكلاتم رو مي ذاشتم تو دهنم مي گفتم نه نه نه تا نه دوستي كه تا نداره.

يك سال دو سال چهار سال هفت سال ده سال بيست سالش شده. اون بزرگ شده منم بزرگ شدم من همه ي شكلاتام رو خوردم اما اون همه ي شكلاتاشو رو نگه داشته اون اومده امشب تا خدا حافظي كنه مي خواد بره اون دور دورها ميگه زود بر مي گردم من كه مي دونم بر نمي گرده يادش رفت شكلات به من بده اما من كه يادم نرفته يه شكلات گذاشتم كف دستش گفتم اين واسه خوردني يه شكلات هم گذاشتم كف اون دستش گفتم اين آخرين شكلات واسه ي صندوق كوچكت يادش رفته بود كه صندوقي داره براي شكلات هاش هر دو تارو خورد خنديدم مي دونستم دوستي من تا نداره و مي دونستم كه دوستي اون تا داره مثل هميشه خوب شد همه ي شكلات هام رو خوردم اما اون هيچكدومش رو نخورده .

حالا با يه صندوق پراز شكلات هاي نخورده چيكار مي كنه!!!

اونيكه به من مي گفت يه وقت منو جا نذاري

منو تو اين دنياي كوچك يكه و تنها نذاري

اونيكه با چشمهاي خسته ي من خوابش مي برد

نفسش بسته به من بي نفسم يه روز مي مرد

اونيكه ساعت قلب نازنينش ضربان من بود

شبهاي مشكي من با بودنش آسموني بود

اونيكه با صحبتهاش قند تو دل من آب مي شد

روزيكه من نبودم مثل يه شمعي آب مي شد

حالا اون رفت وديگه پشت سرش رو هم نديد

گلهاي شمعدوني رو زير پاهاش له كرد وچيد

آخ زمونه بي فاييت مثل آدم ها مي مونه

هر چي قول دادي به زير پات جا مي مونه

نگاه ساكت و سردم را بر روي ماسه هاي ساحلي مي اندازم و به دور دست ها

فرو مي روم گاهي به ياد ايام  ديرين و اون شيطنت ها... لبخند آني و سرد بر لبانم

 مينشيند ولي با شتاب امواج خشمگين كه هي اي مي زند و من را از دور دست ها

بر ميگرداند به خود مي آيم وبا حسرت از روياي بيدار شده ي ديرين قدم هاي

سنگينم را بر ميدارم و به سراغ تنها يادگار بهترين دورانم ( دفتر شعرم ) مي روم

و اولين صفحه را مي گشايم . اول دفترم را با شعر دلسوز ترين و فداكارترين واژه

همان مادر شروع كرده ام حس ميكنم اين شعر زيبايي خاصي به دفترم بخشيده

است . هرچند كه قافيه و رديف ابياتم اشكال دارد ولي به نظر خودم به عنوان اولين

كار زيباست و شعر بعدي ..............

آه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه مرا ياد كسي مي اندازد كه با روياي او بهترين خاطرات

نو جواني ام را پشت سر گذاشته ام و به رسم ايام ديرين عشقم كشيد كه با زمزمه

هايي از ترانه هاي قديمي گوگوش نازنين آنرا باز نويسي كنم و چه تلخ وچه گاهي

زيباست اين گردش نا ميزان روزگار...

دنيا مجموعه ايست از رنگ هاي بيگانه    

رنگ قرمز رنگ وفا نكرده در آن خانه

دوستان به جمع من پيوستند هرز گاهي

ولي هر دفعه منتخب مي شدند در راهي

جز بهار چيز ديگري در قلبم نكرده خانه

اي كاش مي شد بهارم نشود خزان پاييزانه

اين رامي دانم هميشه بهار مي شود زمستان

ولي بهارمن هيچگاه نمي شود روزي خزان

بهار من پايدار مي ماند در اين قلبم

چون در آن شكفته گلهاي رز و مريم

روزها و هفته ها و ماهها و سالها رفتند و تو هم به دنبال آنها .

چه خنده دار است اين گردش روزگار انسان ها را از كجا به كجا مي كشاند؟

امروز كاغذ خط خطيه ذهنم را بر مي دارم و مثل دوران بچگي ام پاك كن دورانم را بر مي دارم وسعي بر پاك كردن آنها مي كنم ولي نمي دونم هر

چه سعي مي كنم باز هم آثاري از آنها به جا مي ماند.

و حالا تازه دارم به اين حرف قديمي ها ميرسم كه بالاخره از هر چي توي هر جا يه نشوني مي مونه.

و ممكنه كه اين نشوني ها گاهي براي تجديد دوران البته صحنه هاي خوشايندش مفيد باشه.

پس سعي كنيم پاك كن روزگار رو اگه تونستيم سفت بر صفحه ي ذهنمان نكشيم .

مگه نه...

مي دوني كه من ميخوام ديگه از تو نخونم

آره سخته عزيزم سخته كه با تو بمونم

مي دوني چشماي من ديگه اشكي نداره

هر چي دلم داشت داره زير پا مي ذاره

مي دوني تنهايي واست مرگ عزيزم

ديگه تموم شده كه گل به پات بريزم

مي دوني كه اين دل جز دلبرش نيست

فنا شدن واست در من تهي نيست

مي دوني بي تو پاييز بهاره واسه من

ببين چه كردي كبابه نابه دل من

مي دوني اسمتو ديگه نمي خوام بيارم

از دروغات چي بگم خيلي بيزارم...

مي دوني چيه ؟

******************************************

اصلآ شده تا حالا به مسبب بد بختي هات فكر كني؟

البته خدا نكنه بد بختي در خونتو زده باشه ولي به هر حال اگه زده يه كم به اين موضوع فكر كن

********************************************************************************

چي شد فكر كردي؟ به چه نتيجه اي رسيدي؟

*************************************

شايد اونو به شخص خاصي نسبت بدي اينطور نيست؟

********************************************

ولي به نظر من اين طور نيست.

به شانس و قسمت تا چه قدر عقيده دارين؟

***********************************

به قضا و قدر الهي چه طور؟

************************

بعضي وقتها خوبه آدم روي اين گونه مسائل يه كم تامل بكنه وبه يه چيزايي هم يه كم معتقد باشه وبعد ديگرونو متهم بكنه...

****************************************************************************************************

البته قبول دارم اين كار خيلي سخته وشايد هم ...

ولي به هر حال اين راهيه كه خدا جلو ي پايمون گذاشته پس بهتره جلوي پايمونو با دقت بيشتر نگاه كنيم

.

.

.

دريا دلي چو آسمان رسواي اين زمانه شد

با اين همه كبر وغرورباريد وسيل روانه شد

از پيچ و تاب اين زمان هيچش نمانده درامان

فرياد زند رسوا منم داد و فغان داد و فغان

دور و زمان لعنتي آن چنان افسونگر است

مي ربايد هر دلي صد البته جادوگر است

مي گيرد آسان هر دلي جا ميگذارد سنگي

مردم يكرنگ را او كند قبيله ي دو رنگي

آه اي زمان بي وفا تا كي كشم از دست تو

جور و جفا ديگر بس است بيدادها از دست تو

شايد به مرحم رو كني روحم ززخم ها سوخته

دراين دو روزه عمرم رحمم كني جان باخته

تا افق بايد رفت

دست به دامان نرگس بايد زد

پلك خسته ي خزان را بايد بست

روضه ي رضوان را بايد ديد

تا دوردست ها مي توان پرواز كرد؟

اقاقي ها را بايد شمرد

دست كوكب همسايه را بايد گرفت

دوست داشتن را بايد از مش رضا آموخت

با نان خشك بايد ياد او افتاد

و دريا دلي چو آسمان بود

خوشبختي از آن من است

اگر  چه چو آن ها بود

و غير از اين سر به بيابان بايد زد

يا بيابان بايد سر به ما زند...

جگرم سوخت کباب شد همچوآتش روی آب شد

پسرک ساکت وسرد خیره به دست های من شد

لحظه ها من نگاهم در نگاهش کرده بود تلاقی

از جامه ی پاره پاره اش چیزی نمانده بود باقی

دستی کشیدم بر سرش گل لبخند نشاندم بر لبش

گفتمش زندگانی بر توزیباست این نباشد همش

اورا گرفت بغض سنگین عرق نشسته برجبین

اشک گرمش جاری شد لکنتش نماند در کمین

به به به به تو می می می گوگو یم ای دوست

لعنت خدا برهر بنده ی نا خلفی که غیر اوست

گفته ها یش پایان یافت دل من سخت شکست

روزگار کمترازآنست که بهش دل خواهی بست

چه زیبا می زد باران و ما می رقصیدیم

عاشقانه مثل ماهی ها برهم می لغزیدیم

یاد آرم مرغ شب مست وغزل خوان را

که نی می زد و ما پیاله ها می شکستیم

صادقانه بود هدیه ای که تو به من دادی

دوستت دارم گفتی و با هم می خندیدیم

پاشیده بود در فضا پیچیده بود عطر تو

من در آغوشت و برهم قصه ها می گفتیم

فاصله می انداخت اشک سرد بین ما

از غصه ها که تک تک می شکفتیم

در نگاهمان موج می زد شوق دیداری

افسوس خوابی بود و ماعهدی نمی بستیم

دوست دارم دركنارت عاشقانه زيستن

دوست دارم دربهارت عارفانه نگريستن

دوست دارم چون پرنده درهواي مه آلود

كنم يادي زمرغان تو به رسم ياد بود

دوست دارم سازي زدورهاازنواي تو

دوست دارم نگاهي ازنزديكي به چشمان تو

اي كسي كه يادت نمي رود از ياد من

توبودي اي پدر بخواب اي جان من