سلام به همه...

حافظ اين حال عجب با که توان گفت که ما

بلبلانيم که در موسم گل خاموشيم

اول به رسم ادب از عمو اروند خوبم به خاطر ژندهای پدرانشون تشکر ميکنم.دوم جا داره از ليدای عزيزم تشکر کنم و دعا کنم خدا آتيش اين آتشکده هيچ وقت خاموش نکنه؛زنده رود بدون آتشکده يخ ميزنه.از عسل گلم تشکرکنم که هيچ وقت حتی توی بدترين شرايط منو تنها نگذاشت و مثل يک خواهر هميشه در کنارم بود؛با گريهام گريه کرد؛با خندهام خنديد خلاصه همه جا با من بود(عسلم می بوسمت).از دريا عزيزم تشکر می کنم که با نام عاشقانه هميشه جزو بهترين دوستای من بوده و هست.عموی خوبم سياوش جان و همين طور دوست عزيزم حميدرضا هم تشکر می کنم که هميشه با نوشتهای قشنگشون منو از اون حالو هوا در می آوردند.از داداش گلم پارسا هم قدردانی می کنم که اميدوارم يک روز جزو نويسندهای بزرگ بشه به شرطی که مارو يادت نره:) . از آدمک رويای آبی عزيز هم تشکر می کنم هرچند هيچ وقت به من افتخار نداد بهم سر بزنه.از داداش حسينم و همين طور علی آقا هم تشکر می کنم و از علی معذرت می خوام اگه براش پيغام نمی ذاشتم ولی هم نوشته تو و هم نوشته حسين رو می خونم.يک تشکر مخصوص از دنيای فانی عزيز که هميشه هميشه نوشتهای منو می خوند و برام بهترين نظرهارو می داد.از دوستای خوبم:sneper فريد ماه تنها رسپينا موج آتوسا just u ستاره mrmbidar  و عموزنجيرباف عزيزهم بابت الطافشون تشکر کنم.و يک تشکر کلی از بروبچه های فرابردشبکه که واقعا زحمت می کشن تا اين زنده رود جاری بمونه.و در آخر از کسی می خوام تشکر کنم که منو بدجوری تو قلب خودش زندونی کرده کسی که خودش می دونه همه نوشتهام تا آخر عمرم مال اونه.اگر کسی احيانا دوست داشت بازم شوريدگی های منو بخونه آدرس جديد وبلاگ من اينه:

http://burnt-min.persianblog.com/ .

خوب دوستای گلم اگر بارگران بوديم رفتيم   اگر نامهربان بوديم رفتيم.هرکسی از رفتن من ناراحت ميشه بياد روی وبلاگ جديدم هرکسی هم که خوشحال ميشه خدارو شکر می کنم که دل يه نفر رو شاد کردم.می خوام به عنوان آخرين نوشته روی زنده رود اولين نوشته ام رو بگذارم که مال تاريخ ۱۰ آبان ۱۳۸۳ هستش :

واسه منی که دلتنگم از زندگی دلسيرم

بهتره سفر کردن وگر نه اينجا ميميرم

دست پرمهر و روی ماه همتون رو می بوسم و براتون آرزوی بهترين لحظات رو در کنار کسی که دوسش دارين می کنم...

***پايان***

يا حق...(سميرا)

دیشب داشتم نوشته های دانیال را می خواندم که یک هم درد آشنا برایم فرستاده بود و به قول عسل عزیز: چقدر قریب بود با حال امروز من و من چه غریب با خودم... وقتی نور مانیتور مجال خواندن را از من گرفت از پشت کامپیوتر بلند شدم.چشمم به کتابی افتاد که حمید چند روز است شروع به خواندن آن کرده : کیمیاگر...

قطعه ی کوتاه اما پرمعنایی بر روی جلدش نظرم را جلب کرد:

(... تحقق بخشیدن به افسانه ی شخصی یگانه وظیفه ی آدمیان است.همه چیز تنها یک چیز است.و هنگامی که آرزوی چیزی را داری،سراسر کیهان همدست می شود تا بتوانی این آرزو را تحقق بخشی...)

جمله کوتاه اما آنقدر تاثیر گذار بود که تصمیم گرفتم شما را هم در این تفکر فرو برم که آیا واقعا همه چیز تنها یک چیز است؟نمی دانم... دوباره به نوشته های دانیال برمی گردم می خواهم خودم را در دنیای او غرق کنم :... براي تولد بايد درد را تحمل كرد ...  دختر همراه پسر آمد ... راوي داستانهاي كوتاهي :«  حكايت شواليه اي كه عاشق  شاهزاده اي شد .  شاهزاده شرط را اين گذاشت كه شواليه صد شب تمام زير اتاق شاهزاده خانم بماند  . زير باران  ، زير برف ،«‌بارش يكريز برف ..»‌  ،  زير تمامي  طوفانها ، شواليه ماند و ماند و ماند  ...به اميد شب صدم ..به اميد ساعت ده هر شب كه شاهزاده خانم از پنجره اتاق نگاهي به بيرون مي انداخت ..... هفتاد شب ، هشتاد شب ...  نود شب .... نود و پنج شب ....

شب نود و نهم شواليه براي هميشه رفت ....»

احساس کبوتری را دارم که دانیال می گفت به شیشه ماشین برخورد کرد و تنها از وجود پرمهر آن یک قطره خون مانده بود بر روی شیشه ای که به ظاهر خودش را پاک و ساده نشان می داد.و بعد با خودم این جمله را تکرار کردم:مرگ پایان کبوتر نیست.نمی دانم چرا اینها را دارم اینجا می نویسم شاید اگر دانیال بفهمد من را به دزدی متهم کند ولی به قول خودش ارزش دزدیدن و حبس کشیدن را دارد.صبح یک ایمیل گرفتم از کسی که خودش را عمو زنجیرباف معرفی کرده بود و من چقدر همیشه از این بازی متنفر بودم چون هیچ وقت او زنجیر من را نبافت که اگر بافته بود من اکنون اینگونه سرگشته و حیران نبودم و دنبال حلقه ی آخری که من را به خوشبختی پیوند دهد.خیلی سخت است که تا خوشبختی فقط و فقط یک حلقه فاصله باشد و تو بدانی آن حلقه در چاه عمیق انتظار گم شده و شاید دیگر هیچ وقت پیدا نشود.اگر امروز کسی حرف های من را نمی فهمد و به من خورده می گیرد تقصیر من نیست،تقصیر هیچ کس نیست تقصیر نفر اول است.دیشب دراز کشیده بودم و به پوست سیاه و لطیف شب بوسه میزدم :در سیاهی شب نمی دانم دنبال چه می گردم...شاید دنبال آن دو چشم سیاهی می گردم که خودشان را به شوخی در این ظلمت پنهان کرده اند...همیشه از بازی قایم موشک بدم می آمد... چون هر کسی را که دوست داشتم اول از همه پیدا کنم خودش را جایی پنهان می کرد که تا ابد دیگر نمی توانستم او را بیابم...چشمهایی که آرام دارند از دورترها به من مهربانانه نگاه می کنند...چشمهایی که هرزگاهی از این حماقت من به نشانه ی خنده بازو بسته می شوند...چشمهای سیاهی که روزی زل زد در چشمان خسته و منتظرم و گفت:پیشم بمان و تنهایم مگذار!..و من با اینکه می دانستم آن چشمها تا به حال برای یکبار هم جاده وفا را ندیده گفتم:تا آخرین نفسم کنارت هستم... و بعد آخرین نفس این روح من است که همه جا دنبال توست... بگذریم... .در این سیاهی شب من هستم و نور مهتاب و خود مهتابی که فقط وفارا از او دیدم... که هرشب آرام آرام بیاید و اشکهای خشک شده بر روی گونه هایم را با تکه ابری لطیف پاک کند و به جایش غنچه خنده روی لبهای خموشم بگذارد...گفتم لبخند... و چند روز است که لبخند نزدم... شاید لبخند نشانی لبهایم را گم کرده باشد...نمی دانم...شب های تنهایی هم رنگ گیسویت آغوشتو واکن با نوی مهتابی...

در این سیاهی شب آیه های روشن خورشید دلم را روشن کرد...تکرار آیه ای که روزها با آن زندگی کردم... انه و الارجعهی لقادر...و جمله ای که دانیال نوشته بود...و منهم من ینتظر... و از ایشان است آن که به انتظار نشست... در این سیاهی شب...لمس تسبیح عقیق...همان ذکر همیشگی... الله اکبر،الحمدالله،سبحان الله...تسبیح حضرت زهرا... و من چه معجزه ای از این ذکر شبانه دیدم...در این سیاهی شب...آه سینه سوز من...گرفتن پلاک یا اباصالح المهدی در مشتم...و فشار دادن آن به قلبم...که شاید آرامم کند...ولی چه بیهوده می کوشم...گاهی زبان از بیان آنچه برآدمی می گذرد عاجز است...فرشته ها زیاد شده اند مه رو...مه رو...مدتهاست که ننوشته ام برای خودم...مرا ببخش...زیر قولم زدم...دیروز بعد از تصادفی که کردم...اشک از چشمانم سرازیر شد...همه اشکهایم را دیدند...و من شاید از این رو گریه می کردم که چرا زیر قولم زده ام...چرا گذاشتم بقیه اشکهایم را ببینند...بعد بحال حماقت خودم گریستم...در فیلم کما پدر آن پسر حرفی به او زد که الان یادم افتاد...گفت : دنیای نامرداست. مردی پیدا نمیشه که بخواد قول مردونه بده... چه رسد به من که فقط یک دختره ساده ام ... فرشته ها دوره ام کرده اند...

از وقتی که تو رفته ای... شاید هم من برگشتم...نمی دانم...هرچه که بود اتفاق افتاد و تمام شد...همه برایم دل می سوزانند...و من هرشب ترحم های تصنعی آنها را عق می زنم...نیست شانه هایی که سرم را بگذارم رویش و بفهمم دوستم دارد...اگر من به امید زنده هستم...امید به چه چیز زنده است؟

**************

یا حق...(سمیرا)

 نمی گم تو خيلی ماهی...نمی گم آخر عشقی...نمی گم که خيلی خوبی...تو خود خود بهشتی...نمی گم جز تو کسی نيست...نمی گم تو آسمونی...نمی گم تو خيلی دوری...نمی گم خيلی گرونی...نمی گم چشات منو کشت...وقتی که نگام می کردی...نمی گم همه حرفام که بهت زدم دروغه...خودت می دونی که راسته...تو فقط صدام می کردی...من می گم هرچی که هستی...واسه من مثل خيالی...يه خيالی که نباشه...جای دل ميمونه خالی...

دوست دارم از تو بسرايم از تو که قصه احساسم را پرواز می دهی و مهربانی را ميهمان چشمانم می کنی تو عزيزترين هستی:

اميد فرداهای من رها نکن دستامو

بگو که باور می کنی صداقت حرفامو 

يا حق...(سميرا)

I love you so much

since i met you

ihave been so happy

except that i find

myself worrying all the time

worrying that i might disappoint you

worrying that our relationship might end

worrying that you might not be happy

worrying that something might happen to you

i have fallen in love with you

and i guess i worry so much

because i care about you so much

to my dear

خدايا چی رو می خوای ثابت کني؟اينکه بزرگي،اينکه می توني؟مگه من تا حالا غير از اين گفتم؟خدايا به خودت قسمت می دم کمکم کن از اين جهنم برم بيرون...

(فيلم ليلی با من است)

داغ زخم های زيادی برجسم و جانم مانده ولی پی بردم اجازه هر کاری را دارم جز آنکه کسی را وادار به پيروی از جنون و عطش عشق خودم بکنم.بايد پيش بروم تا کسی را بيابم که برای ديدار با من به دنيا آمده باشد.بهای عشق ما صبر است و استقامت،اين بها را با لذت و لبخند می پردازم،هرچند لبخندی آميخته به اشک...

(زهيرـ پائلو)

در شعف تمام زيسته ام،يگانه چيزی که قلبم نمی شناخت،عشق به کسی بود.بيست سال تمام فقط با احساس يک گرسنگی عظيم،يک تشنگی ژرف برای دست يافتن به چيزی زيستم که نمی فهميدم چيست...

(نامه های عاشقانه يک پيامبرـ جبران خليل جبران)

عالم گفت:تو هرگز نمی توانی با من صبر پيشه کنی و چگونه صبر توانی کرد بر چيزی که اصلا از آن آگهی نيافته اي؟

موسی گفت:به خواست خدا مرا با صبر و تحمل خواهی يافت و هرگز در هيچ امری با تو مخالفت نخواهم کرد.

عالم گفت:پس اگر تابع من شدي،ديگر از هرچه من کنم هيچ سوالی مکن تا وقتيکه از آن راز من خود ترا آگاه سازم.موسی قبول شرط کرد و سپس هردو باهم برفتند...

(کهف ـ ۶۶،۶۹)

... و ما در اين قرآن هرگونه مثلی آورديم،تا شايد پند بگيريد...

(زمرـ۲۷)

بازهم شب فرا رسيده و جای پای خورشيد روی آسمان ذره ذره پاک شده.با خودم می انديشم:مهتاب من امشب بر بام کدامين خانه چشم دوخته...

يا حق...(سميرا)

نوشته های ديگرم را گذاشتم برای روز مبادا.هرچند بی تو هر روز روز مباداست.نوشته هايم را در صندوقچه خاطرات گذشته پنهان کردم...

چشمانم را نگاه کن.پيچ وخم اين جاده اساطيری را از بر شده.می گويند می رسی از اين راه:

بعد تو آن عروسک خاکی

که هيچ چيز نمی گفت به جز آب،آب،آب.

در آب غرق شد...

صدای باد می آيد.صدای باد می آيد.برخاستم و آب نوشيدم و ناگهان به خاطر آوردم.برای من هم عاشوراييست.ولی افسوس که سالهای حرام پايم را به زمين و لبهايم رابه آسمان چفت کرده.:

اميد جانم زه سفر باز آمد

شکر دهانم زه سفر باز آمد

من گلی بودم،در رگ هر برگ لرزانانم خزيده عطر بس افسون.در شبی تاريک روييدم.تشنه برلب ساحل زنده رود...

گفته بودی با انگورهای ياقوتی بر می گردی!پس وفای به عهدت کو نازنينم؟

 چون نهال سست می لرزد

روح از سرمای تنهايی

می خزد در ظلمت قلبم

وحشت دنيای تنهايی

ديگر گرمی نمی بخشی

عشق،ای خورشيد يخ بسته!

سينه ام صحرای نوميدی ست

خسته ام،از عشق هم خسته ام...

کم آورده ام.آنچنان که بيا و ببين.قرار است کسی از شهر پشت درياها بيايد...

چند روزی می شد که دست بازیگوش اتفاق را درون دستانم مشت می کردم تا نیفتد...نمی دانم چرا آن شب کذایی ناگاه دستش را رها کردم...

قلبم رنجيده و گرانبار است.آيا جز تو کسی هست که قلب بی قرار من را آرامش و تسکين بخشد؟روحم پريشان است.آيا جز تو کسی هست که که پريشانی روحم را بزدايد؟و من را چو نسيم کوهساران و با طراوت سازد؟

بردرد من؛زحالم اگر پی نمی بری

بر گريه های گاه به گاهم نگاه کن

عزيز دلم سکان زندگی خود را به دست های ايمن تو می سپارم.مرا به هرجا می خواهی ببر.خودت را از من دريغ نکن مه روی زيبايم...

من قوی تشنه ام که به ساحل نسشته ام

از من مکن کناره که دريای من تويی

آری قلبم گرانبار است.پنهان از نگاه مردم نمی شد گذشت.بيگانه بودن من با اين نامردمان از دور به چشم می خورد.ای نازآفرين من!دلم برای تو تنگ است.کجای کار ما می لنگدعزيز؛که تو دور تر از منو؛من در انتظار تو هردم؟

به چه مانند کنم حالت چشمان تو را؟

به يکی اختر رخشنده به دامان سپهر؟

يا به الماس سياهی که بشويندش در جام شراب؟

به چه مانند کنم موی پريشان تو را؟

به دل تيره شب؟

به يکی هاله رود؟

يا به يک ابر سياه که پريشان شده و ريخته بر چهره ماه؟

و فقط يکبار گريستم و ديگراناشکهايم را ديدند.آنگاه که عشق انکار شد.و به من برچسب ديوانگی زدند.نمی دانستم ديوانه بودن من برای اين مردمان چه چيز عجيبی ست.شده ام انگشت نمای همه آيا پناهم می دهي؟با توام آيا واقعا من ديوانه ام که دل به مهر تو بسته ام و می خواهم در شب چشمانت خيمه بزنم؟

مرو؛بی تو شبهای من بی ستاره است

تو پروين شبهای خاموش من باش

لحظاتی هست که ما می دانيم ميان ما و آنکه دوستش داريم هيچ فاصله ای نيست.(جبران خليل جبران)

چشمانم آبستن درد است و تو تنها تسلای منی.آستان دخولت را با اقاقی ها آذين بستم و از گلهای مريم خواستم قدم های پرمهرت را عطرآگين کنند.نرو پيشم بمان و در اين حرامی ماه و سال من را تنها نگذار...

تو مهتاب منی؛اما به شام من نمی تابی

تو خورشيد منی؛اما به بام من نمی آيی

يا حق...(سميرا)

باز کردی کتاب محبت روبه رويم ياد دادی به من اولين بار هجی واژه ها را بگويم.حاصل ضرب احساس در عشق؛ِمعنی واژه آشنايی؛پايتخت گلستان؛احساس آسمانی شدن بی ريايی.تخته سرخ رنگ کلاست قلب هر غنچه منتظر بود.از دل دفتر سياه چشمهايت عطر دريا شدن منتشر بود.در ميان کتاب نگاهت صفحه عاطفه می درخشيد.مرز ما مرمری از صفا بود. عشق تو در دل مرز پيچيد.نم نم اشک هر غنچه سرخ با نگاهت ترت پونه می شد.قصه سياه چشم هايت در دلم آسمان گونه می شد.قلب پاکت چو امواج دريا با دلم پاک و يکرنگ می شد.زنگ تفريح می رفتی و باز دل برای تو دلتنگ می شد.يک قدم مانده به شهر گلها هرچه غم داشتی می تکاندی.در کلاست همه سبز سبزند.قلب تو ساده و ارغوانی.روح هر تشنه ای عاشقانه از دل پاک تو آب می خورد.قلب من هديه ای بود ناچيز روی آرامشت تاب می خورد.تو طلوع سحرگاه عشقی چشم های تو را می شناسم.قلب تو پايتخت شکفتن؛دفترت وسعت آسمانهاست.جوهر آبی خط پاکت عاشقانه ترين رنگ درياست.مثل دست صدف پاک و آبی ست شهر رويايی چشمانت کاش قلب پر اشتياقم می شد روزی فدايت.روح خود را سپردی به گلها معنی پاک ايثار کردن.رمز آرامش من در اين است قلب را از عشق تو سرشار کردن عزيز دلم.............................................................  

تو را می شناسم تو را که هر روز با طلوع خورشيد به اتاق تاريک و کوچک من می آيی.و راز کوچ پرستو ها را خوب می دانی.می دانم که تو نگاههای دروغين عابرها را دوست نداری.من صداقت معصوم چشمانت را دوست دارم. می دانم که هميشه در پی واژه های دنيا می گردی تا خودت را پيدا کنی.تنها نگاههای غريبانه ات بيانگر آن احساس توست.من وجود پر معنای تو را دوست دارم.تو را می شناسم.تو را که آشنای هميشه کوچه ما هستی.من راز نگاهت را دوست دارم............................................................................................. 

يا حق...(سميرا)

آن روزي كه بي تو بودم خودم را در كنارت كه نه بلكه در درون قلبت احساس مي كردم ولي اكنون كه هر روز تو را مي بينم و صدايت را مي شنوم احساس مي كنم هيچ جايگاهي پيش تو ندارم . من نابود شده عشق توام آن روزي كه گفتي : با تو هستم؛ با تو مي مانم؛تا وقتي كه دنيا هست،نگراني هاي من از صبح فردا شروع شد.آن روزي كه گفتي : باورم كن كه دوستت دارم باور نكردم اگرچه اين جمله زيبا ترين جمله اي بود كه از كسي مي توان شنيد.دوباره شانه هايت را كم دارم .دوباره بغضم را فرو ميخورم تا فقط تو اشكهايم راببيني.دكتر ها مي گويند نور چشمانت كم شده.آنها چه مي دانند.عزيزم دلم برايت تنگ شده .كاش مي شد تو را در آغوش بكشم سرم را بگذارم روي كوه شانه ات .وتو چشمه اشكهايم را با دستان پرمهرت خشك كني .موهايم را نوازش كني واز بوي عطرت مست شوم .حلقه دستانت را از دور بازوهاي خسته ام باز نكن .ببين؛ درست نگاه كن گرگها را ببين كه خون از دندانهايشان مي چكد و آماده اند كه تو پشتم را خالي كني تا تكه پاره ام كنند.

در امتداد چشمانت گم كردم تمام آرزوهايم. پايان نگاهت رسيدم به آرزوها و حرفهاي نگفته دلم.خواستم سر آغاز نگاهت باشم تا لبريز شوم از عطر با تو بودن .خواستم اين بار عاشقانه به زمين بنگرم .چگونه بيابم نگاهت را .چگونه فريادت كنم من تو را در اين دنياي وا نفسا گم كرده ام .حرف بزن بگو ؛ بگو كجاي اين شب سياه پنهان شده اي زيبا ؟بيا كمكم كن .و بگذار در گوشت دوستت دارم را زمزمه كنم...

يا حق...(سميرا)