چرا رنگ لباس ذکر خوبی ها,سیه باید؟

چرا ما در عزای یکدگر, از عشق می گوییم؟

به جای آنکه در سو گم, مرا دریابی از گریه

کنون هستم, مرا دریاب با یک قطره لبخند

چه رسم نا خوشایندی ست, در سوگ عزیزان یادشان کردن

و بعد از مرگ یکدیگر, به نیکی ذکر هم گفتن

 اگر جمع میان زندگی با دوست ممکن نیست,

تو را می خواهمت, ای دوست

جوابم بشنو ای دنیا

نمی خواهم تو را بی دوست

خوشا بودن کنار دوست, خوشا مردن کنار دوست 

 دوستای عزیزم سلام

امروز خواستم یه پست جدید بنویسم هر چقدر فکر کردم دلم نیومد خواستم با اجازتون یک چند کلام خودم حرف بزنم.

من نه قصد نصیحت کردن دارم نه اصلا چیزی بلدم که بخوام به کسی یاد بدم ولی فکر کردم بد نباشه اگه یک کمی دیدمونو عوض کنیم.

ای بابا شما ها چرا اینقدر همتون دل شکسته اید چقدر ناراحتید چه خبره ؟ اصلا مگه شماها چند سالتونه اگه الان که اول جوونی هستین وهنوزاول راهین اینطور ناامید و خسته و.... باشین وقتی به سن مامان باباهاتون رسیدین قراره چیکار کنین؟

من از ارزو حرف میزنم شما میگین توی رویا زندگی کردن خوب نیست  من از امید میگم شما میگید واقع بین باشم.

من اصلا نمی خوام شما ها رو راضی کنم که مثل من فکر کنید شما حق دارید هر طوری که دوست دارید فکر کنید و زندگی کنید ولی من فقط یک چیز کوچولو بگم:

امید لازمه زندگیه. انسان بدون امید نمی تونه زندگی کنه هر کسی هم که بگه من هیچ امیدی به اینده ندارم به نظر من دروغ میگه کسانی که امیدی برای زنده موندن ندارن همونهایی هستن که دست به خودکشی میزنن ولی وقتی منو شما داریم زندگی می کنیم یعنی اینکه به فردا و فرداهامون امیدواریم.

در مورد ارزو هم من اصلا فکر نمیکنم داشتن ارزو منافاتی با واقع بینی ادما داشته باشه داشتن ارزو زندگی مارو هدفمند میکنه و هر چیز هدفمندی انسان را به تلاش وادار می کنه و تلاش هم ادم را از نا امیدی و کسالت دور می کنه.

منتها این ارزو ها باید متناسب با داشته های ما باشه همه ما ادما هر جوری که هستیم هیچ فرقی نمیکنه یه سری چیزها رو داریم از بعضی چیزای دیگه محروم هستیم اگه ارزوهامونو بر پایه ی داشته هامون سوار کنیم این چرا باید رویا پردازی باشه ؟

ولی اینکه همش به فکر نداشته هامون باشیم وزندگیمون رو به خا طر نداشته ها مون از بین ببریم این اسمش  واقع بینیه؟

نه این محروم کردن خودمون از یکی دیگه از داشته هامونه به نام ارزو و هدف.

بازم معذرت می خوام من اصلا نمی خواستم نصیحت کنم فقط نظر خودمو گفتم.

موفق باشید

یاد من باشد از فردا صبح

جور دیگر باشم

بد نگویم به هوا,آب,زمین

مهربان باشم ,با مردم شهر

و فراموش کنم ,هر چه گذشت

خانه دل ,بتکانم ازغم

و به دستمالی,از جنس گذشت

بزدایم دیگر,تاری گرد کدورت از دل

مشت را باز کنم ,تا که دستی گردد

و به لبخندی خوش

دست در دست زمان,بگذارم

زندگی شیرین است,زندگی باید کرد

گر چه دیر است ولی

کاسه ای آب ,به پشت سر لبخند بریزم,

شاید

به سلامت ز سفر برگردد

بذر امید بکارم در دل

لحظه را دریابم

من به بازار محبت ,بروم فردا صبح

مهربانی خودم عرضه کنم,یک بغل

عشق از آنجا بخرم

یاد من باشد فردا حتما

به سلامی دل همسایه ی خود شاد کنم

و بدانم که دگر قهر هم چیز بدی است

یاد من باشد فردا حتما

باور این را بکنم,که دگر فرصت نیست

و بدانم که اگر دیر کنم ,مهلتی نیست مرا

و بدانم که شبی خواهم رفت  

و شبی هست مرا,که نباشد پس از آن ,

کاش می شد که کسی می آمد

این دل خسته ما را می برد

چشم ما را می شست

راز لبخند به لب,می آموخت.

کاش می شد که کسی می آمد

باور تیره ما را می شست

و به ما می فهماند

 دل ما,منزل تاریکی نیست!

اخم بر چهره بسی نازیباست

بهترین واژه همان لبخند است

که ز لب های همه دور شده است

کاش می شد که به انگشت, نخی می بستیم

تا فراموش نگردد که هنوز انسانیم

قبل از آنی که کسی سر برسد

ما نگاهی به دل خسته خود می کردیم

شاید این قفل به دست خود ما باز شود!

کاش در باور هر روزه مان

جای تردید نمایان می شد

و سوالی که چرا سنگ شدیم؟

و چرا ,خاطر دریایی مان خشکیده است؟

کاش می شد که شعار

جای خود را به شعوری می داد!

کاش پیدا می شد

 دست گرمی که تکانی بدهد

تا که بیدار شود, خاطره آن پیمان

و کسی می آمد و به ما می فهماند

از خدا دور شدیم

کاشکی......

کاشکی واژه درد آور این دوران است.

کاشکی جامه مندرس امیدی است,

که تن حسرت خود پوشاندیم!!!

ای نگاهت نخی از مخمل و از ابریشم

چند وقتی است که هر شب به تو می اندیشم

به تو آری به تو یعنی به  همان منظر دور

به همان سبز صمیمی به همان باغ بلور

به همان سایه همان وهم همان تصویری

که سراغش ز غزلهای خودم می گیری

به همان زل زدن از فاصله دور به هم

یعنی آن شیوه ی فهماندن منظور به هم

به تبسم,به تکلم,به دل آرایی تو

به خموشی ,به تماشا,به شکیبایی تو

به نفسهای تو در سایه ی سنگین سکوت

به سخنهای تو با لحجه شیرین سکوت

شبهی است چند شبی است مونس جانم شده است

اول اسم کسی ورد زبا نم شده است!

در من انگار کسی در پی افکار من است

یک نفر مثل خودم تشنه دیدار من است

یک نفر ساده چنان ساده که از سادگی اش

می توان یک شبه پی برد به دلدادگی اش

یک نفر سبز چنان سبز که از سر سبزیش

می توان پل از احساس خدا تا دل خویش

آی بیرنگ تر از آینه یک لحظه با یست!

راستی این شبهه هر شبه تصویر تونیست؟

اگر این حادثه هر شبه تصویر تو نیست 

پس چرا رنگ تو و آینه اینقدر یکی است!

حتم دارم که تویی آن شبه آینه پوش

عشق جرم قشنگی است به انکار مکوش!!! 

دوباره باز خواهم گشت

نمی دانم چه هنگام از کدامین راه

ولی یکبار دیگر باز خواهم گشت و چشمان تو را با نور خواهم شست

و از عرش خداوندی  شما را هدیه ای تازه خواهم داد

سحر گاهان ,سروش سبز سیمای سعادت, ساز ساقی

هدیه خواهم کرد

به محنت پیشکان ,امید

به پر بشکستگان ,پرواز

به ره گم کردگان ,مشعل

به حق گم کردگان,میزان

به تنها ماندگان ,یاران

به غرقه کشتگان,یزدان

به یلدا روزگاران,من بهاران

هدیه خواهم کرد

نمی دانم کدامین روز آدینه ولی با تو صبور منتظر ,آهسته می گویم

سرای عشق را یک بار دیگر ,آب و جارو کن

منم مهدی

چندین سال پیش ,دختری نا بینا زندگی می کرد که به خاطر نا بینا بودن از خویش متنفر بود .

او از همه نفرت داشت الا نامزدش .روزی ,دختر به پسر گفت :که اگر روزی بتواند دنیا راببیند آن

روز ,روز ازدواجشان خواهد بود .تا اینکه سر انجام شانس به او روی آورد و شخصی حاضر شد

تا یک جفت چشم به دختر اهدا کند .آنگاه بود که توانست همه چیز ,از جمله نامزدش را ببیند .

پسر شادمانه از دختر پرسید : آیا زمان ازدواج ما فرا رسیده ؟

دختر وقتی که دید پسر نا بینا است, شوکه شد ! بنابراین گفت: متاسفم,نمی تونم باهات  ازدواج کنم ,

آخه تو نابینایی .پسر در حالی که به پهنای صورتش اشک می ریخت ,سرش را پایین انداخت و از

کنار تخت دختر دور شد .بعد رو به سوی دختر کرد و گفت: بسیار خوب,فقط ازت

خواهش می کنم مراقب چشمان من باشی.  

....آی آدمها!

شما را به کیش مهر می خوانم 

به کیش یک لبخند

به کیش نگاه بی پیرایه کودکان

به کیش زن و زیبایی و زمین

به کیش زندگی.

ایمان بیاورید به پرتو گرم و روشن خورشید!

ایمان بیاورید به میل سبز گیاه برای روئیدن!

ایمان بیاورید به شوق ساقه شکسته علف برای بقا!

ایمان بیاورید به کرمی که در پیله می بالد 

پروانه می شود

میرود و خاطره سبک بالهایش را بر جا می گزارد!

ایمان بیاورید به گل واشده قاصدک !

ایمان بیاورید به  ایمان!

ایمان بیاورید به ایمان!

خدایا  

دلم را همچون نی لبک چوبین بر لبهای خود بگزار 

و زیبا ترین نغمه هایت را در فضای زندگی مردمان مترنم کن 

چنان بنواز دلم را که هر جا نفرتی هست عشق باشم من 

هر جا زخمی هست مرهم باشم من

هر جا تردیدی هست ایمان باشم من 

هر جا نا امیدی هست امید باشم من 

هر جا تاریکی هست روشنایی باشم من 

هر جا غمی هست شادمانی باشم من 

خدایا 

توانم ده تا دوست بدارم بی چشمداشت  

و بفهمم دیگران را حتی اگر نفهمند مرا

آمین

من عشق رااز انعکاس مهتاب در  حوض خانه مادر بزرگ اموختم

من ایثار  را از قلب خورشیددر اسمان صحرا اموختم

من زندگی را از امواج طوفانی شب دریا اموختم

و من اموختم هر چه را که می خواهم فقط از معبود بخواهم