من دلم ميخواهد ...

          خانه اي داشته باشم پر دوست ...

                                   كنج هر ديوارش ...

                                                  دوستانم بـنشينند آرام ...

                                                                      گل بگو گل بشنو ...

هر كسي ميخواهد وارد خانه پر مهر و صفامان گردد ...

                                    شرط وارد گشتن شستشوي دلهاست ...

                                                           شرط آن داشتن يك دل بي رنگ و رياست ...

بر درش برگ گلي ميكوبم ...

                     و به يادش با قلم سبز بهار ...

                                            مينويسم : اي يار خانه دوستي ما اينجاست ! ...

تا كه ديگر نگويد سهراب : خانه دوست كجاست ؟

*********************************************************************************

سلام به همه دوستان عزیز زنده رودو ممنون از همه برای  تبریک های تولد و اینکه هنوز به یاد من هستند .

موفق باشید

گل لبخندی چید ،هدیه اش داد به من

خواهرم تکه نانی آورد ، آمد آنجا

لب پاشویه نشست

پدرم دفتر شعری آورد، تکه بر پشتی داد

شعر زیبایی خواند ، و مرا برد، به آرامش زیبای یقین

با خودم می گفتم:

زندگی، راز بزرگی است که در ما جارست

زندگی فاصله آمدن و رفتن ماست

رود دنیا جاریست. زندگی ، آبتنی کردن در این رود

وقت رفتن به همان عریانی که به هنگام ورود آمده ایم

دست ما در کف این رود به دنبال چه می گردد؟

هیچ !!!!

زندگی ، وزن نگاهی است که در خاطره ها می ماند

شاید این حسرت بیهوده که بر دل داری

شعله گرمی امید تو را ، خواهد کشت

زندگی درک همین اکنون است

زندگی شوق رسیدن به همان

فردایی است ، که نخواهد آمد

تو نه در دیروزی ، و نه در فردایی

ظرف امروز ، پر از بودن توست

شاید این خنده که امروز ، دریغش کردی

آخرین فرصت همراهی با ، امید است

زندگی یاد غریبی است که در سینه خاک ،

به جا می ماند

زندگی ، سبزترین آیه ، در اندیشه برگ

زندگی ، خاطر دریایی یک قطره ، در آرامش رود

زندگی ، حس شکوفایی یک مزرعه ، در باور بذر

زندگی ، باور دریاست در اندیشه ماهی ، در تنگ

زندگی ، ترجمه روشن خاک است ، در آیینه عشق

زندگی ، فهم نفهمیدن هاست

زندگی ، پنجره ای باز، به دنیای وجود

تا که این پنجره باز است ، جهانی با ماست

آسمان ، نور ، خدا ، عشق ، سعادت با ماست

فرصت بازی این پنجره را دریابیم

در نبندیم به نور ، در نبندیم به آرامش پر مهر نسیم

پرده از ساحت دل برگیریم

رو به این پنجره، با شوق، سلامی بکنیم

زندگی ، رسم پذیرایی از تقدیر است

زندگی ، شاید شعر پدرم بود که خواند

چای مادر ، که مرا گرم نمود

نان خواهر ، که به ماهی ها داد

زندگی زمزمه پاک حیات ست ، میان دو سکوت

زندگی ، خاطره آمدن و رفتن ماست

من دلم می خواهد

قدر این خاطره را دریابیم

کیوان شاهبداغی

الا ای عاشقان خسته ی نومید
به پیش آرید دفترهای مشق زندگانی را
که من سر مشق های تازه خواهم داد

سلام . من صبا هستم کسی یادش هست ؟
دوستای قدیمی من ؟

و سلام به همه زنده رودی هایی که من را می شناسند و همه اونهایی که تازه قراره افتخار آشنایی پیدا کنم .

هلا ای مهربانان ، عشق آوردم
ومهری تا بشوید ، ریشه های تلخ نفرت را
شما را ساکنان این سرزمین و خاک تفدیده ، گوارا بارش امید آوردم
بر این قفل گره خورده به لبهاتان ، هزاران واژه آوردم
و آغوشی که راز خستگی را خوب می داند
دراینجا هیچ کس آیا خریدار بساط مهربانی هست ؟
ببینم هیچ کس آیا برای قسمت خوشبختی اش با دیگری راضیست ؟
هلا ای مردمان در قلب تان ، جایی برای مهرورزی هست ؟
وگر قلبی بخواهد بشکند آیا کسی خواهد شنید ؟
تبسم بر لبان خسته آیا اندکی باقیست؟
هلا ای زندگان ، اینک کمی هم زندگی باید

خانه اي خواهم ساخت

آسمانش آبي

باز باشد همه پنجره هايش ، به پذيرائي نور

ساحت باغچه اش ، پر ز نسيم

حوض ماهي ، پر آب

سر هر طاقچه ، شمعي روشن

قامت پاك درختانش ،  سبز

سفره اي دارم از جنس دلم ، جنس حرير

كاسه اي آب ، دلي پر ز اميد

سينه اي دارم ، از جنس بلور

لب هر پنجره ، گلداني گل

و به هر گلدان ، شاخه اي از لبخند

آسمان شب اين خانه ، پر از چشمك و مهتاب و نسيم

ناودانش ، پر موسيقي آب

…

و تو را خواهم خواند،كه در اين خانه ، كنارم باشی

دل اين خانه ، به ديدار تو روشن گردد

سينه آينه تصوير تو را ميجويد ، كه در آئي چون نور

تو بدين خانه در آ،اي سر آغاز اميد

من به ديدار تو ، مي انديشم

و به آرامش بودن ، با تو

تو بدين خانه بيا

در خيابان اميد

كوچه باور سبز

نبش ميدان صبوري ، آنجا

خانه اي خواهي يافت

سر در خانه چراغي روشن

روي سكويش ، گلدان گلي

در دل خانه ، اجاقي دلگرم

سر ديوار حياط

يا كريمي ، به تو خواهد خنديد

سر در خانه ،  به خطي زيبا

مي نويسم اين را

غم نيايد اينجا

و بداند ديگر

خانه تو

اينجاست

کیوان شاهبداغی

خداوندا در این سالی که در پیش است

نمی دانم چه تقدیری مرا فرموده ای، لیکن

در آغاز طلوع روشن سالی، که می آید

کمک کن تا رها سازم زخود

من کوله بار یک هزار و سیصد و افسوس

هزار و سیصد و اندوه

خدایا مهربانم کن

تو چشمان مرا با نور خود بگشا

تو لبخند رضایت را عطایم کن

بفهمان زندگی زیباست

خداوندا، تو راه سبز ایمان را نشانم ده

تو نیکی پیشه ام فرما

که راه حق صبورانه بپیمایم

و هرگز من نباشم از زیانکاران

رفیقا، مهربانا، عاشقم فرما

مرا در شط پر مهر گذشتت، شست و شویم ده

تو پاکم کن، قرارم ده

کریما، دست های گرم و لبخندی، عطایم کن

تو ای نزدیک تر از من به من

اینک مرا دریاب، پناهم ده

عزیزا، پاسدار حرم هر لحظه ام فرما

تو ذکرت را عطایم کن

که با یادت، دلم آرامشی یابد

حبیبا قدردان خوبی ام فرما

تو، گرداننده دل ها و چشمانم

تو ای تدبیر بر هر روز و هر شامم

تو چرخنده احوال این دنیا

بگردان حال من را سوی آن حال که می دانی

تو آرامش عطایم کن

توی ای آموزگار پاک خوبی ها

تو راه مهرورزی را نشانم ده

بگیر این دست تنهای مرا، در دست پر مهرت

طبیبا، ای که نامت مرهم دردم

شفایی مرحمت فرما

تو را می خوانمت اینک

اجابت کن مرا، ای منتهای راه رهجویان

تو بر مینای این هستی

رضا بودن عطایم کن

که من همراه هر سختی

بجویم گوهر پنهان و زیبای گشایش را

خدایا مزه پاک عطش را بر لبان تشنه ام بنشان

بنوشان جرعه ای از آن طهور ناب روحانی

مرا مست می جام حضورت کن

برای محو تاریکی، بسوزان جهل من را،

شعله ام گردان

مرا در این سیه سودا،

 وین سرمای پر سوز و سکوتِ سایه های سرد ،

یاری کن و با تدبیر پر مهرت

سحرگاهان سروش سبز سیمای سعادت ساز ساقی،

هدیه ام فرما

خداوندا

نمی دانم چه تقدیری مرا فرموده ای اما

برای مردمان خوب این وادی

عطا فرما،

هزار امید

هزار و سیصد آرامش

هزار و سیصد و هشتاد بهروزی

هزار و سیصد و هشتاد و شش لبخند زیبا را

و نه ، هيچ يك از مردم اين آبادي

به حباب نگران لب يك رود ، قسم

و به كوتاهي آن لحظه شادي ، كه گذشت

غصه هم ، خواهد رفت

آنچناني كه فقط ، خاطره اي خواهد ماند

لحظه ها عريانند

به تن لحظه خود ، جامه اندوه مپوشان هرگز

تو به آئينه ، نه

آئينه ، به تو خيره شده ست

تو اگر خنده كني ، او به تو خواهد خنديد

و اگر بغض كني

آه از آئينه دنيا ، كه چه ها خواهد كرد!!!

گنجه ديروزت ، پر شد از حسرت و اندوه و چه حيف

بسته هاي فردا ، همه اي كاش ، اي كاش

ظرف اين لحظه ، وليكن خاليست

ساحت سينه ، پذيراي چه كس خواهد بود ؟

غم كه از راه رسيد ، در اين سينه ، بر او باز مكن

تا خدا ، يك رگ گردن باقيست

تا خدا مانده ، به غم وعده اين خانه مده

و من می بینمش ،استاده آن سو تر

بغل بگشوده من را سوی خود میخواند، اما

وای از این بغضی که در سینه ست

نگاهم می کند ، می خواندم

من در سکوتی سرد می مانم

برایش پاسخی ؟؟هرگز

غروری کور فرمان می دهد خاموش

دلم می خواهد آغوش محبت را برویش باز بگشایم

ببخشم تا رها گردم من از دردی

که هر لحظه مرا رنجور می سازد

دلم پر می کشد تا او

ولی نه ، او دلت را سخت آزده ست

چه باید کرد؟ خدا می بخشد، اما من نمی بخشم !!؟؟؟

و نور روشنی در من به نجوا باز می گوید

ولی آخر تو هم ای خوب ، بد کردی

و او را هم تو آزردی

جدالی در درونم می کند غوغا

چه می شد من رها می گشتم از این کینه جانسوز

و می بخشیدم او را

نه ، خودم را ، که بیش از او خودم در رنج خواهم بود

که تلخی نبخشیدن به کام لحظه هایم زهر می ریزد

.....

وای صد افسوس گذشت یک فرصت دیگر

ز پشت پرده اشکم ، کنون من رفتنش را باز می بینم

خدا یا ، کاش یک بار دگر من را بخواند او

سلام و دست و لبخندی

تا که شاید من ....

آه از این بازی نازیبای بی فرجام

میان بودن و نا بودن یک فرصت دیگر

ببخشم یا نبخشم ، مساله اینست

*****

کیوان شاهبداغی

مجله ی موفقیت

هلا ای مردمان خورشید آوردم و آبی از زلال چشمه های روشن جاری

تپش هایی برای قلب زیباتان و نوری تا که روشن سازد این تک سایه های سرد تنها را

 هلا ای مهربانان ، عشق آوردم

ومهری تا بشوید ، ریشه های تلخ نفرت را

شما را ساکنان این سرزمین و خاک تفدیده ، گوارا بارش امید آوردم

بر این قفل گره خورده به لبهاتان ، هزاران واژه آوردم

و آغوشی که راز خستگی را خوب می داند

برای نیمه شبهاتان و نگاه آسمانیتان هزاران چشمک و ماهی به رنگ نور آوردم

و تقدیم شمایان یک بغل امید

و فردایی که نام دیگر امروز و دیروز است

سبد هایی پر از آرامش و احساس و دستانی که می فهمند نوازش را

وچشمانی که خیسند از نگاهی گرم و قلبی تا بفهمد معنی دلدادگی را

و لبخندی که گم شد در خم پس کوچه های دور این ایام

دراینجا هیچ کس آیا خریدار بساط مهربانی هست ؟

ببینم هیچ کس آیا برای قسمت خوشبختی اش با دیگری راضیست ؟

هلا ای مردمان در قلب تان ، جایی برای مهرورزی هست ؟

وگر قلبی بخواهد بشکند آیا کسی خواهد شنید ؟

تبسم بر لبان خسته آیا اندکی باقیست؟

هلا ای زندگان ، اینک کمی هم زندگی باید

به جان لحظه ها سوگند ، اندک فرصتی باقیست

که فردا جنس دیروز است

قسم بر رفته ی دیروز

کمی عاشق شوید امروز