بهترین مترجم کسی است که 

           سکوت دیگران را به بهترین شکل ترجمه کند

... ومن به حرمت نگاه تو سکوت می کنم

 ودرسکوت لحظه های خود زنده می شوم

به یاد نوروعشق وزندگی سجده می کنم

 به پیشگاه حرفهای تو

و تو سکوت می کنی

 ومن به حرمت سکوت تو حرف می زنم

 برای تو

ولحظه های مرده ای که به حرمت نگاه تو

                                سکوت کرده ام

همچون درختی که برگهایش را می ریزد

         کلماتم را بر زمین ریختم

.... باشد که اندیشه های ناگفته ام

                                         در سکوت تو بشکفد

......

..........

من

       من برای تو خواندم           برای توخواندم هر آنچه را که ناخواندنی بود

                            برای تو گفتم              سرود قصه ی بی خانمانیم را

من تولدم را             تولدم را             در کنار خورشید جشن گرفتم (یادته؟)...

و زندگیم را در کنار گلهای اطلسی یافتم

نمیدانم شاید شباهتی بس دیرینه در زیستنمان وجود داشت....

شادابی لبخندها       عطرگلهای یاس     شکفتن گلهای ناز     بهار زیبا

                       همه و همه مال تو

   جان مرا سکوت همه از یاد رفتگان پر میکند...

من تو را   

             من تورا به یاد خواهم داشت

     اما تو هم به یاد داشته باش که با آسمان غریب بودی

                                 ای کاش توهم اندکی مثل آسمان بودی

میان دو دیدار راه می روم راه

و دردی را که به وسعت تمامی این فاصله است

       برروی بیچاره دلکم              خالی میکنم

                       هیس!!!

سکوت کن!.............

حرفی برای گفتن ندارم..

گفته بودی که چرا محو تماشای منی

آنقدر محو که یکدم مژه برهم نزنی

مژه برهم نزدم تا که ز دستم نرود

ناز چشم تو   بقدرمژه برهم زدنی

                      <<  فریدون مشیری >>

باران خیس شرم بود

                وقتی که کودکی با کفش پاره

                      و چتری که نداشت

                   کنار ترازو     

                                     به یاد

                             سرفه های خشک مادرش خیس میشد

کجاست جای تو در جمله زمان که هنوز.....

که پیش از این ؟ که هم اکنون ؟ که بعد از این ؟ که هنوز ؟

و با چه قید بگویم      که   

                           دوستت دارم ؟

که تا ابد ؟ که همیشه ؟ که جاودان ؟ که هنوز ؟ ...

امروز همان فرداییست 

                         که 

                     دیروز منتظرش بودی!!

چه میهمانان بی دردسری هستند مردگان!!

نه به دستی ظرفی را چرک میکنند

نه به حرفی دلی را آلوده..

تنها به شمعی قانعند و    اندکی         سکوت......