من تنها مي خواستم...

من تنها مي خواستم چشمهاي تو را داشته باشم.من تنها مي خواستم چند صباحي قلبت را به امانت بگيرم.

اما اين خواسته قلبي من نبود شايد در ابتدا.تقدير اين قرعه را به من ديوانه سپرد.

من مي خواستم دستهايت را داشته باشم تا با آنها از چشمه جوشان محبت جرعه اي بنوشم اما تو از  سپردن آن سرباز زدي.

من تنها مي خواستم براي دلت قصري از ترانه هايم بنا كنم و براي اين مقصود جلاي چشمانت را مي خواستم اما تو آنها را به من ارزاني نكردي.

و تو چه فهميدي؟تو از طرز نگاه من چيزي را نفهميدي.

من مي خواستم پنجره هايت را باز كنم اما تو اجازه ندادي.پنجره هايت آنقدر بسته ماند تا كهنه شد و تو هرصبح آسمان را با قابي كهنه نگريستي.تا هنگامي كه آوار شد و فرو ريخت و به خاك سپردي زير آن آوار تمام خاطرات مرا.

و من تكه تكه خاطرات تو را از زير آوار قلبم بيرون آوردم.تو گذاشتي همه چيز فروبپاشد و آوار شود چه خانه ات چه قلبم چه خاطراتم چه خاطراتت...

آيا نديدي كه چه عاشقانه در آن شب سياه برايت شعر مي سرودم.شايدم ديدي كه به من تهمت ديوانگي مي زدي.

من مي دانم زيبايي چيست...يك جهان از آن را در غروب نگاهت ديده ام.

من تنها مي خواستم آغوشت را داشته باشم تا در گرمايش خزان را فراموش كنم.

من از تمام دنيا يك شاخه گل مي خواستم.شاخه گلي كه تو روزي به دستانم مي سپردي.

من از تمام اين دنيا يكروزش را مي خواستم و تو مي داني كدام روز را مي گويم.و اين را هم مي داني كه آن را به من ندادند.

آيا تا بحال در دل به خود گفته اي كه چقدر بي رحمي؟يا تنها به عاشقانه هاي من خنديده اي...من خنده هايت را دوست دارم...

پس امشب هم اين متن عاشقانه را به تو مي سپارم تا باز هم بخندي و من دلم نمي شكند چرا كه تو سالها قبل آن را شكسته اي .

پس راحت بخند آخر من خنده هايت رادوست دارم..............

چه قدر سخته تو چشماي کسي که تمام عشقت رو ازت گرفته

و به جاش يه زخم هميشگي رو به قلبت هديه داده زل بزني

و به جاي اينکه لبريز کينه و نفرت بشي حس کني که هنوز دوستش داري

چه قدر سخته دلت بخواد سرت رو باز به ديواري تکيه بدي که يه بار زير آوار غرورش همه وجودت له شده

چه قدر سخته تو خيالت ساعتها باهاش حرف بزني اما وقتي ديديش هيچ چيز نتوني بگي

 چه قدر سخته وقتي پشتت بهشه دونه هاي اشک گونه هاتو خيس کنه اما مجبور باشي بخندي تا نفهمه هنوز دوستش داري ...!!!

مقدس بود پیمانی که ما بستیم اما تو ...

 گمانم بشکنی آن را ، همین امروز و فردا تو ...

 نمی دانم چه باید خواند پیمان بستن ما را ؟

که هم من با تو پیمان بسته ام ، هم دیگران با تو ...

 دلم با هیچ کس غیر از تو می دانم نمی جوشد ...

 که من از روز اول گفته ام یا هیچکس یا تو ...

 برای لحظه ای غفلت من از آغاز می سوزم ...

که من یک عمر آدم بودم و یک لحظه حوا تو ...

 به روی ساحلت روئیده ام ، هر چند می دانم ...

 مرا از ریشه در می آورد چون موج دریا 

 تو را با اتفاقی ساده پیدا کرده ام اما ...

 مرا با اتفاقی ساده تر مگذار تنها تو ...

 

حس غريبي دارم
حس تنهايي ... غريبي ...
مثل آنروزها که نبودي ...!!
حس کسي که ماه ها تمام ِ کوچه هاي بي چراغ ِ منتهي به تو را دويد
و کسي از او نپرسيد که در سرش چه مي گذرد
چه رسد به دلش!
خسته ام ...
در تمام اين مدتی که گذشته
به اندازه ي دويدن هاي اين سه روز خسته نبوده ام
 مانده ام با يک خانه پر از بوي تو ...
نگاهم به هر طرف که مي رود تو را مي بيند... 
جاي خالي ات خيلي آزارم مي دهد...
آزرده مي شوم و دلتنگ ...
دلتنگ تو ... دلتنگ حرفهايت ... دلتنگ آغوش گرمت ... دلتنگ بوسيدنت ...

آزرده ام از ديدن روزهاي تلخ بي تو بودن !!
تو نيستي و جاي تو را هيچ خدايي پر نمي کند ...
اين روزها پي هر شبي که مي گذرد ، روزي از عمرم کم مي شود

تمام نيرويم را با خود مي برد
بي هيچ اغماضي همه اش را مي طلبد
فرو مي کشد
و من تمام مي شوم و تهي !!
در آخر ...
تنها تو در اين فضاي تهي، ته نشين مي شوی
و زمزمه اي در سرم مرور مي شود :

" باز با من تا آخر دنيا مي ماني ...؟؟ "

مي دانم تنها مسبب دوري از تو و اين احساس خلاء و تنهايي مرگ آور ... خودم بوده ام !!
این من تنها ...!!

می توانم به راحتی خاطره تو را

در دور دست ترین بی نهایت

زیر خروارها فراموشی

دفن کنم...!!

      

فریاد مزن ... " برگرد !! "

بگذار تنهايت بگذارم

فریاد زدی ... برگرد

تو را نمی دیدم

تو را، که بودی ...تو را، که هستی ...تو را، که ماندی ...

کسي که من، حرفهايم و احساسم را باور نکرد ،

کسي که به من فهماند عاشقی دروغ است و عشق فریب ،

کسي که همیشه با من بود ... ولی نبود !

کسي که احساسم را بیهوده پنداشت ..

کسي که ، دلم را شکست ... ولی غرورم را نه ... هرگز ....

می خواهم فرار کنم

از تو ...

از خودم ...

از خاطره ها یمان

از آرزوهایم

دیگراز زندگي از اين همه تكرار خسته ام

از عشق وعاشقي و دلدادگي خسته ام

دیگر حتی نمی دانم بر سر آن همه احساس چه آمد ...

نمی دانم عادت شده است یا بی تفاوتی ...... نه حتی نمی توانم از قلب پاره پاره ام یادی کنم

فقط این را میدانم که دیگر دوستت ندارم !!

ببین ... نه ... ببین

ببین با من چه کرده ای !

یادت هست ...

آن همه احساس پاک را ... آن چشمان معصوم را که همیشه عاشقانه تو را می نگریست ....آ ن قلبی که تو را می پرستید !!

نه سعی نکن ! میدانم که یادت نیست

چطور می توانی چیزی را به یاد بیاوری که هرگز ندیدی ... و نفهمیدی ...

می دانی عزيزم ... دل من برای تو فقط یک نقطه ي نديدني بود !

تو قعی از تو ندارم

مدت هاست که دیگر تو قعی از تو ندارم

مدت هاست که با خودم کنار آمده ام

مدت هاست که نبودنت را باور کرده ام

و حالا ...

این تمام فریاد توست ... " برگرد !! "

دیگر نمیتوانم ، نه ! ...

فریاد مزن ... " برگرد !! "

بگذار تنهايت بگذارم .

 چه زود ! به خاطر يک کلمه مرا ترک کردی،

چه ناجوانمردانه ! نيازمندت شدم، 

چه حقيرانه ! واژه‌ي قريب خداحافظ به ميان آمد،

چه بی رحمانه! ...

                            و من سوختم، چه عاشقانه!!

 زندگي را مي توان در آغوش گرمت پيدا کرد
همان آغوش مهربانت
که هميشه برايم غريب بود
تو اگر نباشي
من اين زندگي را مثل يک شمع
آب خواهم کرد
و در شعله هايش جان خواهم سپرد