الهي، اي بر پا از اراده ات آسمانها، اي گسترده اننده زمينها، اي خرم كننده بستانها اي نقاش گلشنها، اي كامل كننده نقصانها ، اي ارائه دهنده برهانها

الهي، اي درمان كننده دردها، اي شوينده گناه از ديوانها اي علاج نسيانها، اي حاكم آشكار و نهانها ، اي نازل كنننده واقعيتها
الهي، عبادتم را بهتر فرما نيتم را برتر فرما، دلم را چون قمرا نور فرما، اين بنده ات را منبع خير و بي شر فرما، چراغ وجودم در انبور عرفان و كرامت روشن فرما ، فراقم را به وصال مبدل فرما .

...

..

...

 ياد گرفتم ديگه به كسی اميدوار نباشم
ياد گرفتم كه اميد به غير از خدا چيز بيهوده‌ای است 
ياد گرفتم كه ديگر به كسی كه لايق عشق ورزيدن نيست عشق نورزم 
خيلی چيزها ياد گرفتم ...
خدايا گاهي وقتا خيلي چيزها رو بلديم اما نزار يادمون بره تا دوباره تكرار كنيم..

.....

.....

قلبی متصل به سر چشمه زلال هستی داری که انعکاسی به وسعت حقیقت٬

نور بخش جاودانه همه بودن هایت است
تفکرت را از مشغول شدن به اندوه های گذشته و ترس هایی از آینده به یافتن راه های تعمیق لحظات اکنونت هدایت کن
این تویی
تو که سر شار از غرور بودن عاشقانه ات در عالم هستی هستی
آن باش که هستی و آن شو که توان بودنت هست
الهی!
به حرمت آن نام که تو خوانی
و
به حرمت آن صفت که تو چنانی
دریاب که می توانی

....

..

..

خداوندا اگر داشتن ، ذليل داشتنم ميكند , ندارم كن
خداوندا اگر كاشتن ، اسير چيدنم ميكند، بيكارم كن
اگر انديشه ي خيانت به ياران ، بر سرم افتاد ، بر سر دارم كن
اگر به لحظه ي غفلتي در افتادم ، پيش از سقوط هشيارم كن
اگر رنج بيماران ، لحظه اي از دلم بيرون رفت
سخت و بي ترحم بيمارم كن
خداوندا خوارم كن اما مردم آزارم نكن

بنام خدا

دیروز شیطان را دیدم. در حوالی میدان، بساطش را پهن کرده بود، فریب می فروخت. مردم دورش جمع شده بودند، هیاهو می کردند و هول می زدند و بیشتر می خواستند. توی بساطش همه چیز بود: غرور، حرص، دروغ و خیانت، جاه طلبی و قدرت. هرکس چیزی می خرید و در ازایش چیزی می داد. بعضی ها تکه ای از قلبشان را می دادند و بعضی پاره ای از روحشان را. بعضی ها ایمانشان را می دادند و بعضی آزادگی شان را.
شیطان می خندید و دهانش بوی گند جهنم می داد. حالم را بهم زد، دلم می خواست همه ی نفرتم را توی صورتش تف کنم.
انگار ذهنم را خواند، موذیانه خندید و گفت: من کاری با کسی ندارم، فقط گوشه ای بساطم را پهن کرده ام و آرام نجوا می کنم، نه قیل و قال می کنم و نه کسی را مجبور می کنم چیزی از من بخرد، می بینی  آدم ها خودشان دور من جمع شده اند.
جوابش را ندادم. آن وقت سرش را نزدیکتر آورد و گفت: البته تو با اینها فرق می کنی. تو زیرکی و مؤمن. زیرکی و ایمان آدم را نجات می دهد. اینها ساده اند و گرسنه. به جای هر چیزی فریب می خورند.
از شیطان بدم می آمد، حرف هایش اما شیرین بود. گذاشتم که حرف بزند. و او هی گفت و گفت و گفت. ساعت ها کنار بساطش نشستم. تا اینکه چشمم به جعبه ای عبادت افتاد که لابه لای چیزهای دیگر بود. دور از چشم شیطان آن را برداشتم و توی جیبم گذاشتم. با خودم گفتم: بگذار یک بار هم که شده کسی چیزی از شیطان بدزدد. بگذار یک بار هم او فریب بخورد.
به خانه آمدم و در جعبه ی کوچک عبادت را باز کردم. توی آن اما جز غرور چیزی نبود. جعبه ی عبادت از دستم افتاد و غرور توی اتاق ریخت. فریب خورده بودم. دستم را روی قلبم گذاشتم، نبود. فهمیدم که آن را کنار بساط شیطان جاگذاشته ام. تمام راه را دویدم، تمام راه لعنتش کردم، تمام راه خدا خدا کردم. می خواستم یقه ی نامردش را بگیرم، عبادت دروغی اش را توی سرش بکوبم و قلبم را پس بگیرم.
به مبدان رسیدم. شیطان اما نبود.
آن وقت نشستم و های های گریه کردم، از ته دل.
اشک هایم که تمام شد، بلند شدم، بلند شدم تا بی دلی ام را با خود ببرم، که صدایی شنیدم...صدای قلبم را.

پس همان جا بی اختیار به سجده افتادم و زمین را بوسیدم. به شکرانه ی قلبی که پیدا شده بود. 

یا حق

یه روز خدا فرشته هاش رو جمع كرد و گفت كه میخواهد یه موجود تازه خلق كنه تا فرشته ها از اون موجود تازه یاد بگیرند كه خوبی یعنی چی؟...
خدا اون موجود رو از نیستی آفرید و اسمش رو انسان گذاشت. فرشته گفتند خدایا این چی داره كه ما نداریم و خدا گفت انسان دل داره و توی دلش یه دنیای بزرگ.فرشته ها پرسیدند توی دنیای دلش چی زندگی میكنه؟خدا گفت خیلی چیزها و یه پری و یه دیو كه دیو دلش هنوز بیدار نشده... بعد خدا به فرشته ها گفت كه به انسان سجده كنید و همه سجده كردند جز یه فرشته كه اسمش ابلیس بود.ابلیس گفت خدایا من از انسان برترم و خدا گفت نیستی و ابلیس گفت اجازه بده تا ثابت كنم. وخدا اجازه داد.یه روز كه آدم توی بهشت بود یه اشتباهی كرد و با ابلیس دوست شد و ابلیس دیو دل آدم رو بیدار كرد.خدا آدم رو صدا زد و گفت اینجا جای كسانیه كه دیو دلشون بیدار نباشه پس تو برو به یه جای دیگه هروقت دیو دلت خوابید دوباره بیا....
آدم گفت چشم...
خدا گفت یادت نره ها من منتظرت میمونم تا دوباره برگردی و آدم گفت چشم....
و آدم به دنیا اومد........
اما كم كم یادش رفت كه خدا چی گفته بود .همیشه روی زمین دنبال بهشت بود... دنبال همه اون خوبی ها كه خدا برای انسانیت به او هدیه كرده بود... توی دلش همیشه جنگ بود.جنگ بین دیو و پری... دیو و پری زورشون به هم نمی رسید.به خاطر همین همیشه دیو یا پری به آدم میگفتند كه به من كمك كن... و آدم گاهی به دیو و گاهی به پری كمك میكرد اما همیشه جنگ ادامه داشت....
سالها گذشت.... وقتی خدا دید كه آدم نمی تونه دیو دلش رو شكست بده یه فرشته فرستاد و فرشته اومد و به آدم یاد داد كه چطوری باید دیو دلش رو شكست بده و سالها گذشت........
دیو خیلی قلدر بود و به این راحتی نابود نمی شد وسالها گذشت......
خدا به آدم فرزندانی داد وبازهم سالها گذشت......
یه روز كه آدم خیلی خسته بود از اینكه بهشت رو پیدا نمیكرد و از اینكه جنگ بین دیو و پری توی دلش تموم نمیشد سرش رو روی خاك گذاشت و گریه كرد .......
به یاد اون روزی افتاد كه توی بهشت بود یاد همه اون زیبائی های بهشت و همه اون خوبی ها...
و آدم باز هم گریه كرد.......
وقتی سر از سجده بلند كرد دید كه دلش آروم شده و دیو دلش خوابیده...
خدا دو باره آدم رو صدا زد و آدم با صدای خدا دوباره به بهشت برگشت.اما یادش رفت كه به فر زندانش یاد بده كه اگر دیو دلتون خستتون كرده و اگر دلتون برای بهشت تنگ شده باید چی كار كنید..... و خدا بازهم فرشتگانی فرستاد و فرشته ها به فرزندان آدم یاد دادند كه شما از كجا اومدید و دوباره باید برگردید و اگر دیو دلتون رو شكست دادید بر می گردید به بهشت و اگر پری دلتون رو كشتید دیگه هیچ وقت بر نمی گردید چون جای دیو ها توی بهشت نیست و دیو ها باید برگردند به خونه خودشون كه جهنمه......
وفرشته ها رفتند و سالهای زیادی گذشت......
بعضی از انسانها یاد گرفتند و همیشه یاد شون موند كه باید دیو رو شكست بدن و چطور باید این كار رو انجام بدن و برگردند به بهشت
اما اكثر انسانها یادشون رفت و همیشه روی زمین با پری دلشون جنگیدند و با دیو دلشون رفیق شدند و همیشه روی زمین دنبال بهشت گشتند..

یا حق

خدایا: تو خود می دانی كه چه سخت

است اگركه ماهی كوچك اسیرآب دریا ی بیكران باشد.....

خدایا: تو خود می دانی برای من كه همیشه

دلم می خواسته با تو زندگی کنم ...این سیر تكراری

روزگار كه نا خواسته مرا به كام

خود می برد چه قدر ملال آوروخسته كننده است...

خدایا: آخر چگونه می توان شكوه تو را در

زیبایی گل بجوییم درحالی كه این تكرار همیشگی

اشتیاق خوب دیدن را از من گرفته است....

چگونه میتوانم حمد و ثنای تو را از زبان چكاوكها بشنوم در

 حالی این تكرار اشتیاق خوب شنیدن را از

من سلب كرده است....

خدایا: می ترسم كه اگر به همین منوال

پیش رود دیگر شعله های عشق تو در وجود من هر روز بی

 فروغ و بی فروغتر شود....

 تاجایی كه دیگر نه اشتیاقی برای پرواز داشته باشم

 و نه امیدی به رهایی....

پس ای خدای مهربان مرا از این تكرار, از

این یكنواختی كه همه ی روزهای مرا فرا گرفته است

رهایی ده.....

خدایا: به من اشتیاقی ده تا دوباره

چشمانم قادر به دیدن شکوه تو در زیبایی گل ها باشد...

خدایا: به من اشتیاقی ده كه

دوباره بتوانم صدای مناجات تو را از زبان چكاوك ها بشنوم.....

خدایا: به من عشقی ده كه روز به روز به

تو نزدیكتر شوم....

خدایا : چگونه می توانم روی به سوی تو

بیاورم و زبان به حمد و ثنایت بگشایم در حالی كه خود از

 کرده خویش آگاهم . ...

چگونه می توانم دوست دار تو باشم در حالی كه

 بر عهد و پیمانی كه با تو بسته ام

وفادار نبوده ام . ....

چگونه می توانم طلب عفو و بخشش كنم

 در حالی هنوز شعله های عصیان در 

 درونم فروزان است.....

بارالها:چگونه می توانم روی به

توبه آورم درحالی كه اسیر هواهای نفسانی خویشم.....

بارالها: تو از علاقه ی من نسبت به خودت

آگاهی و میدانی كه چقدر مشتاق

رسیدن توام ....

ولی هر

وقت كه تصمیم گرفتم كه به سوی تو بیایم

گناه به سراغم آمد و مرا از تو دور ساخت ...

 همیشه آرزویم 

 این بوده است كه حتی برای یك روز هم كه

شده آنچه باشم كه تو می خواهی ....

وآنچه كنم كه تو می

پسندی ولی افسوس این نفس سركش تا كنون

مجال برآورده شدن این آرزو را به من نداده است.....

بارالها : می ترسم، از خویش و از این

سرنوشتی كه در انتظار من است می‌ترسم ....

 از این بیابان و

 شوره زاری كه در پیش روی من است

می‌ترسم. ...

می ترسم كه مرگ به سراغم بیاید و آرزوی

 رسیدن به تو را این بار از من بستاند....

پس ای پروردگار بی همتا به لطف و كرم خویش مرا از مرداب

 رهایی ده و توانی ده تا خویشتن را از هر

چه بدی است پاك كنم.....

" الهی و ربی من لی غیرک "