نازنينم!
باز عطر ياد تو،در خاطره ي اتاقم پيچيد!
باز مهرباني چشمهايت،
پنجره ي خيالم را ستاره باران کرد!
باز گرمي دستانت،
روحم را تا دورترين،لمس يادها برد!

نازنينم!
ايـــن همـــه فاصله را چگونه تاب بياورم؟
ايـــن همــــه روز راچگونه به تنهايي دوره کنم؟
ايـــن همـــه شمع را با چه رنگي از اميّد، روشن نگه دارم؟
ايـــن همــــــه فصل را تا به کي،خط بزنم؟
چگونه دوستت دارم ها را ترسيم کنم
که کلمه اي حتي،از ياد نرود؟
قصه ي ايـــن همــه دلتنگي را،
با کدام قلم،برايــت بنگارم؟
آخــــر براي تک تک واژه هاي بي قراريم،
قلمها را طاقتي نيست!
.....

نازنينم!
به اندازه ي تمامـي ابرهاي دنيــا،
دلم گرفته است!
به ديدار ايــــن دل غمگين بيا!
شانه هايــت رابراي ايــــن هــمه بارش،کم دارم

شرق شناسان و مورخان متفق القولند كه ايرانيان چند هزار سال است كه شب يلدا آخرين شب پاييز و آذر ماه را كه درازترين و تاريك ترين شب در طول سال است تا سپيده دم بيدار مي مانند، در كنار يكديگر خود را سرگرم مي کنند تا اندوه غيبت خورشيد و تاريكي و سردي روحيه آنان را تضعيف نكند و با به روشني گراييدن آسمان (حصول اطمينان از بازگشت خورشيد در پي يك شب طولاني و سياه كه تولد تازه آن عنوان شده است) به رختخواب روند و لختي بياسايند.
مراسم شب يلدا (شب چله) از طريق ايران به قلمرو روميان راه يافت و جشن «ساتورن» خوانده مي شد. جشن ساتورن پس از مسيحي شدن رومي ها هم اعتبار خود را از دست نداد و ادامه يافت كه در همان نخستين سده آزاد شدن پيروي از مسيحيت در ميان روميان، با تصويب رئيس وقت كليسا، كريسمس (مراسم ميلاد مسيح) را ?? دسامبر قرار دادند كه چهار روز و در سال هاي كبيسه سه روز بيشتر از يلدا (شب ?? دسامبر) فاصله ندارد و مفهوم هر دو واژه هم يكي است. از آن پس اين دو ميلاد تقريباً باهم برگزار مي شده اند.
آراستن سرو و كاج در كريسمس هم از ايران باستان اقتباس شده است، زيرا ايرانيان به اين دو درخت مخصوصاً سرو به چشم مظهر مقاومت در برابر تاريكي و سرما مي نگريستند و در خور روز؛ در برابر سرو مي ايستادند و عهد مي كردند كه تا سال بعد يك نهال سرو ديگر كشت كنند.
پيشتر، ايرانيان (مردم سراسر ايران زمين) روز پس از شب يلدا (يكم دي ماه) را خور روز و دي گان؛ مي خواندند و به استراحت مي پرداختند و تعطيل عمومي بود. در اين روز عمدتاً به اين لحاظ از كار دست مي كشيدند كه نمي خواستند احياناً مرتكب بدي كردن شوند كه ميترائيسم ارتكاب هر كار بد كوچك را در روز تولد خورشيد گناهي بسيار بزرگ مي شمرد. هرمان هيرت، زبان شناس بزرگ آلمان كه گرامر تطبيقي زبان هاي آريايي را نوشته است كه پارسي از جمله اين زبان ها است نظر داده كه دي- به معناي روز- به اين دليل بر اين ماه ايراني گذارده شده كه ماه تولد دوباره خورشيد است. بايد دانست كه انگليسي يك زبان گرمانيك (خانواده زبانهاي آلماني) و از خانواده بزرگ تر زبان هاي آريايي (آرين) است. هرمان هيرت در آستانه دي گان به دنيا آمده بود و به زادروز خود كه مصادف با تولد دوباره خورشيد بود، مباهات بسيار مي كرد.
فردوسي به استناد منابع خود، يلدا و خور روز، را به هوشنگ از شاهان پيشدادي ايران (كيانيان كه از سيستان پارس برخاسته بودند) نسبت داده و در اين زمينه از جمله گفته است:
كه ما را ز دين بهي ننگ نيست
به گيتي، به از دين هوشنگ نيست
همه راه داد است و آيين مهر
نظر كردن اندر شمار سپهر
آداب شب يلدا در طول زمان تغيير نكرده و ايرانيان در اين شب، باقيمانده ميوه هايي را كه انبار كرده اند و خشكبار و تنقلات مي خورند و دور هم گرد هيزم افروخته و بخاري روشن مي نشينند تا سپيده دم بشارت شكست تاريكي و ظلمت و آمدن روشنايي و گرمي (در ايران باستان، از ميان نرفتن و زنده بودن خورشيد كه بدون آن حيات نخواهد بود) را بدهد، زيرا كه به زعم آنان در اين شب، تاريكي و سياهي در اوج خود است.
واژه يلدا، از دوران ساسانيان كه متمايل به به كارگيري خط (الفباي از راست به چپ) سرياني شده بودند به كار رفته است. يلدا- همان ميلاد به معناي زايش- زاد روز يا تولد است كه از آن زبان سامي وارد پارسي شده است. بايد دانست كه هنوز در بسياري از نقاط ايران مخصوصاً در جنوب و جنوب خاوري براي ناميدن بلندترين شب سال، به جاي شب يلدا از واژه مركب شب چله (?? روز مانده به جشن سده، شب سياه و سرد) استفاده مي شود?
خور روز (دي گان)- يكم دي ماه- در ايران باستان در عين حال روز برابري انسان ها بود. در اين روز همگان از جمله شاه لباس ساده مي پوشيدند تا يكسان به نظر آيند و كسي حق دستور دادن به ديگري را نداشت و كارها داوطلبانه انجام مي گرفت، نه تحت امر. در اين روز جنگ كردن و خونريزي، حتي كشتن گوسفند و مرغ هم ممنوع بود. اين موضوع را نيروهاي متخاصم ايرانيان مي دانستند و در جبهه ها رعايت مي كردند و خونريزي موقتاً قطع مي شد و بسيار ديده شده كه همين قطع موقت جنگ، به صلح طولاني و صفا انجاميده بود.

طرح ازدواج نيمه مستقل جوانان در ايران

خودتون قضاوت كنيد واقعا اين طرح عملي است

 دوستت دارم ، دوستت دارم
 به لطافت برگ گل
به ظرافت و زیبایی گل رز ، نرگس ، مریم
 به لطافت شبنم صبحگاهی ، به استقامت کوه ، به پختگی پیر دهر
 دوستت دارم ، دوستت دارم
 به اندازه یک دنیا پر از محبت ، به تو عشق می ورزم
 کاش که این عشق را با محبت پاسخ دهی
 دوستت دارم ، دوستت دارم
عشق من منتظرت می مانم ، تا قیامت ، تا دنیا هست
 تا روزی عشقت را نثارم کنی
دوستت دارم ، دوستت دارم
 مرغ عشق زیبای من
 فرسنگها از من دوری و روحم متعلق به توست
 دوستت دارم ، دوستت دارم
 دوستم داشته باش ، تا اعماق روحم از عشق تو لبریز شود
 امید به تو دارم ، امیدم را ناامید نکن
 محبوب من ، دلدار من ، عشق من
 دوستت دارم ، تا دوستم داشته باشی
 مرغ عشق من ، جفت زیبای من
 دوستت دارم ، دوستت دارم
 اگر بدانم که عاشقم هستی و مرا می خواهی
 غم هجرانت را به جان می خرم
 دوستت دارم ، دوستت دارم
 مرغ عشق من ، جفت زیبای من
 امید و آرزویم ، تا آخر عمر منتظرت می مانم
 دوستت دارم ، دوستت دارم

پيش از اينها فکر مي کردم خدا ...

پيش از اينها فکر ميکردم خدا                            خانه اي دارد کنار ابر ها

مثل قصر پادشاه قصه ها                              خشتي از الماس خشتي از طلا

پايه هاي برجش از عاج و بلور                         بر سر تختي نشسته با غرور

ماه برق کوچکي از از تاج او                               هر ستاره پولکي از تاج او

اطلس پيراهن او آسمان                                       نقش  روي دامن او  کهکشان

رعد و برق شب طنين خنده اش                           سيل و طوفان نعره ي توفنده اش

دکمه ي پيراهن او آفتاب                                      برق تير و خنجر او ماهتاب

هيچ کس از جاي او آگاه نيست                           هيچ کس را در حضورش راه نيست

پيش از اينها خاطرم دلگير  بود                          از خدا  در ذهنم اين تصويربود

آن خدا بي رحم بود و خشمگين                            خانه اش در آسمان دور از زمين

بود ،اما ميان ما نبود                                        مهربان و ساده و زيبا نبود

در دل او دوستي جايي نداشت                            مهرباني هيچ معنايي نداشت

... هر چه ميپرسيدم از خود از خدا                       از زمين از اسمان از ابر ها

زود  مي گفتند اين کار خداست                         پرس و جو از کار او کاري خطاست

هر چه مي پرسي جوابش آتش است                   آب اگر خوردي جوابش آتش است

تا ببندي چشم کورت مي کند                            تا شدي نزديک دورت ميکند

کج گشودي دست ،سنگت مي کند                        کج نهادي پا ي  لنگت مي کند

تا خطا کردي عذابت مي دهد                               در ميان آتش آبت مي کند

با همين قصه دلم مشغول بود                             خوابهايم خواب  ديو و غول  بود

خواب مي ديدم که غرق آتشم                            در دهان شعله هاي سرکشم

در دهان اژدهايي خشمگين                               بر سرم باران گرز آتشين

محو مي شد نعره هايم بي صدا                          در طنين خنده ي خشم خدا ...

نيت من در نماز ودر دعا                                ترس بود و وحشت از خشم خدا

هر چه مي کردم همه از ترس بود                       مثل از بر کردن يک درس بود ..

مثل تمرين  حساب و هندسه                                مثل تنبيه مدير مدرسه

تلخ مثل خنده اي بي حوصله                              سخت مثل حل صد ها مسئله

مثل تکليف رياضي سخت بود                            مثل صرف فعل ماضي سخت بود

تا که يک شب دست در دست پدر                        راه افتاديم به قصد يک سفر

در ميان راه در يک روستا                                  خانه اي ديديم خوب و آشنا

زود  پرسيدم پدر اينجا کجاست                         گفت اينجا خانه ي خوب خداست

گفت اينجا مي شود يک لحظه ماند                      گوشه اي خلوت نمازي ساده خواند

با وضويي دست ورويي تازه کرد                          گفتمش پس آن خداي خشمگين

خانه اش اينجاست ؟اينجا در زمين؟                      گفت :آري خانه ي او بي رياست

فرشهايش از گليم و بورياست                               مهربان و ساده و بي کينه است

مثل نوري در دل آيينه است

عادت او نيست خشم و دشمني                             نام  او نور و نشانش روشني

خشم نامي از نشاني هاي اوست                         حالتي از مهرباني هاي اوست

قهر او از آشتي شيرينتر است                          مثل قهر مهربان مادر است

دوستي را دوست معني مي دهد                        قهر هم با دوست معني مي دهد

هيچ کس با دشمن خود قهر نيست                        قهري او هم نشان دوستي ست

تازه فهميدم خدايم اين خداست                           اين خداي مهربان و آشناست

دوستي از من به من نزديکتر                             از رگ گردن به من نزديکتر

آن خداي پيش از اين را باد برد                          نام او راهم دلم از ياد برد

آن خدا مثل خيال و خواب بود                          چون حبابي نقش روي آب بود

مي توانم بعد از اين با اين خدا                         دوست باشم دوست ،پاک و بي ريا

مي توان با اين خدا پرواز کرد

سفره ي دل را برايش باز کرد                    مي توان در بارهي گل حرف زد

صاف و ساده مثل بلبل حرف زد                 چکه چکه  مثل باران  راز گفت

با دو قطره صد هزاران  راز گفت              مي توان  با او صميمي حرف زد

مثل ياران قديمي حرف زد                      مي توان تصنيفي از پرواز خواند

با الفباي سکوت آواز خواند                  مي توان مثل علف ها حرف زد

با زباني بي الفبا حرف زد                       مي توان در باره ي هر چيز گفت

مي توان شعري خيال انگيز گفت                   

مثل اين شعر روان و آشنا:

پيش از اينها فکر مي کردم خدا ...

"قيصر امين پور"

نرو خوب مي داني از رفتنت دلگير مي شوم هنوز كلامي با هم نگفته ايم هنوز ديدارهايمان تازه نشده هنوز قطره اشكي كه از آمدنت بر روي گونه ريختم پاك نشده نرو اينقدر سريع از من دور مشو كه تاب جدايي ام نيست

صد حيف كه اين بساط بر چيده شود واقعا صد حيف رمضان هم تموم شد نمي دانم چه با خود توشه كرده ايم تا رمضان ديگر.

مثل هر سال باز هم دلم گرفته دلم از رفتن ماه رمضان گرفته مثل هر سال احساس مي كنم تاب و تحمل صبر تا سال ديگر را ندارم نمي دانم اما هر چه هست دلتنگي عجيبي است دلتنگم از رفتنش