نیروی منفی عجب جاذبه ای دارد. از هر چه بترسی بر سرت می آید. از هر چه فرار کنی گریبانت را خواهد گرفت. از هر چه بدت آید روزی ناچاری قبول کنی که آن چیز زمانی جزئی از خاطرات تو را تشکیل می داده است.

زندگی مملو از فرصتهایی است که پیش روی ما قرار دارد. ما مجبور به انتخاب کردنیم و گاهی با انتخاب یک فرصت فرصت های دیگر از دست می رود. چاره ای نیست. باید رفت و سکون همان یک فرصت را نیز از دستت خواهد گرفت.

بهار،

نيم بهار،

ربع بهار ...

بهار را قسمت كردند،

بازارشان سكه شد.

برايتان سبزترين و هميشگي ترين بهارها را آرزومندم.

زماني بود كه فكر مي كردم بايد براي بهتر بودن تلاش كنم. يادم مي آيد كه بهتر بودن را در برتر بودن مي ديدم و برتر بودن را در قدرتمند شدن و قدرت را در علم خلاصه مي كرم. هنوز هم همانم و فكر مي كنم علم و دانش به مفهوم كلي شناخت درست از نادرست باعث مزيت و برتري انسانها مي شود. اما تعهد به آنچه كه شناخته اي نيز خود داستاني جداگانه است.

يادم مي آيد وقتي خطاهاي خودم را شناختم در جهت رفع آنها اقدام كردم و فهميدم كه تا چه حد باعث ناراحتي ديگران شده ام. در اين راه گاهي حتي كل مسير پيموده شده را اشتباه يافتم. برگشتم و دوباره پيمودم حتي گاهي بر سر درستي راه سماجت كردم و به قولي خواستم راه را منفك از نظر ديگران بدانم. ولي ظاهرا ديگران نيز راههايي را پيموده بودند كه با ديدن مسيرشان اراده ام در پيمودن مسير انتخاب شده ام سست مي گرديد. باز هم راه را عوض مي كردم تو گويي كه راهها تمامي ندارد و به تعداد وجود انسانها راه و بي راهه است. نتيجه اش هم چيزي نبود به جز پرسه زدن در كوچه پس كوچه هايي كه برايم نا آشنا بود. گاهي علامت مي گذاشتم تا راه رفته را دوباره طي نكنم و شايد هم در صورت گم شدن مسير را بيابم. ولي باز هم بنا به علتي راه را عوض مي كردم. انگار فقط بايد راهها طي مي شد و به انتها رسيدنشان هدف نبود. پيش خودم فكر كردم. راهي كه به انتها برسد بهتر است از هزار راه نيمه طي شده اي كه نتيجه اي در بر نداشته باشد. نشستم و علت تغيير مسيرم را جويا شدم و دريافتم هيچ چيز نبود جز نشناختن هدف و جستجو براي برتري جستن در ميان جمعي كه با آنها زندگي مي كنم.

معروف است كه فردي به دوست خود گفت:

لطفاً به من بگو از كدام راه بايد بروم؟

دوستش جواب داد:

بستگي به اين دارد كه كجا مي‌خواهي بروي؟

آن شخص پاسخ داد:

خيلي برايم مهم نيست كجا بروم

دوست او در جواب گفت:

پس مهم نيست از كدام راه بروي!

وقتي امروز صبح شروع به كار كردم آخرين شماره نشريه سپيد را گشودم و ناگهان چشمم به كلمه SAWS در عنوان يكي از مقالات خورد. چون اصولا عاشق فيلمهاي ترسناك و علمي تخيلي هستم اول فكر كردم نقدي است بر سري فيلمهاي ترسناك ارّه، ولي با خواندن بيشتر دريافتم كه مقاله مربوط است به سندرم حاد توهم وبلاگ نويسي كه احتمالا نويسنده با ذوق هنري اش اين نام را براي اين بيماري انتخاب كرده. اصولا آدمي نيستم كه مقالات را تمام و كمال و تا آخر بخوانم ولي اين مقاله را به صورت كامل و تا آخر خواندم. به خودم خيلي شك كردم. آخر من هم گاهي آمار بازديدكنندگان وبلاگم را بررسي مي كنم. من هم از كساني كه از وبلاگم تعريف كنند خوشم مي آيد و در صورت مخالفت احساس بدي به من دست مي دهد. من هم گاهي بدون نام نظراتم را در وبلاگ ديگران درج مي كنم و اكثرا با اسم مستعار مطلب مي نويسم. من هم گاهي نام خودم را و يا وبلاگم را در اينترنت جستجو مي كنم. به هر حال براي اينكه بيشتر در مورد اين مطلب بدانم شروع به جستجو كردم. وبلاگ جناب آقاي دكتر فرجامي و مطلب مربوطه را يافتم. شما هم مي توانيد مقاله را در وبلاگ باران در دهان نيمه باز بخوانيد. نمي دانم اين مطلب را خودشان نوشته اند يا نه ولي به هر حال آنچه در هفته نامه سپيد درج شده به نام ايشان است.

4 سال پيش به هنگام انتخابات به آقاي دكتر معين رأي دادم. به خاطر اينكه به راه آقاي خاتمي و گروهش بيش از راه ساير رقبا اعتقاد داشتم. نه اينكه به او ايراد نمي گرفتم اتفاقا دو ايراد اساسي بود كه همان موقع ذهن مرا آزار مي داد. ايراداتي نظير اينكه چرا سهم 50 درصدي ايران از درياي خزر بايد به 11 درصد تقليل يابد و اين موضوع بدون اينكه با مردم بصورت شفاف درميان گذاشته شود به نحوي لاپوشاني شود. ديگر اينكه در قضيه قتل هاي زنجيره اي و ترورهاي خياباني او و گروهش را در افشاي نام پليد آدمهايي كه دست به اين اعمال جنايت بار و هولناك مي زدند بسيار كم كار و ناتوان ديدم. و سرآخر اعتراف آقاي خاتمي به اينكه به جز يك مجري چيز ديگري نيست بسيار قلبم را آزرد. آخر مگر مي شود رد صلاحيت هاي گروهي را ديد و دم نزد. مگر مي شود دانست و سخن نگفت و اقدامي نكرد. به هر حال او و گروهش را در انتخابات گذشته اصلح دانستم. ولي وقتي انتخابات به دور دوم كشيده شد به هيچ كدام رأي ندادم. آقاي احمدي نژاد كه ژستهاي پاپوليستي مي گرفت برايم قابل اعتماد نبود و آقاي رفسنجاني هم ايرادي كه به او مي گرفتم اين بود كه براي حفظ نظام حاضر نيست حقايق را فاش كند كه بسياري از قتلهاي زنجيره اي در دوره ايشان انجام شد. شايد هم به خاطر افشاگري هاي پشت پرده او بود كه نقاب از چهره خيلي ها برداشته شد وهم اكنون به خاطر همان افشاگري ها و اطلاعات مهم طبقه بندي شده سعي دارند كه قدرت او را بي اثر كنند. ابتداي دوره رياست جمهوري آقاي احمدي نژاد به نظرم خوب شروع شد و حتي پافشاري او براي استفاده از انرژي هسته اي از جمله نكاتي است كه جاي تحسين دارد. ولي اين تحسين را به نظرم به جناب آقاي لاريجاني كه هم اكنون رئيس مجلس است مديونيم.

هم اكنون با همان ايده ها در انتخابات شركت كردم با اين تفاوت كه دروغ و نيرنگ آقاي احمدي نژاد برايم مسلم شد و اينكه نعلها را چگونه وارونه مي زند و آمارها را قلب مي كند و به مردم حقايق را ديگرگون جلوه مي داد انزجار و نفرت را از اين مرد و سيستمي كه از او و كارهايش حمايت مي كند در من برانگيخت. سيستمي كه به اعتقاد خودش براي برقراري نظامي كه بر پايه آن استوار است حتي حاضر است جان و مال و آبروي مردمانش را فدا كند. بدا به حال آنان كه گول حرفهاي بي ارزش و دروغ پردازي هاي وهم گونه اين مرد را بخورند. شخصيت اين مرد تا قبل از مناظرات برايم روشن نبود ولي هم اكنون ديدم كه چگونه براي باقي ماندن در قدرت به دست و پا افتاده بود. ديدم كه چگونه امنيت فردي و شغلي آدمها را زير سوال برد. ديدم كه چگونه خود را قبل از آنكه مردم كارهايش را ببينند و بدانند و در موردش قضاوت كنند محق مي دانست. ديدم كه چگونه شعور عمومي را به سخره گرفت و ديدم كه رضايت پروردگار تنها چيزي است كه در سلسله اهداف او نمي گنجد. حالا مي فهمم چرا جهانيان از دستيابي ايران به تكنولوژي انرژي هسته اي نگرانند.

و حالا وقت افشاي حقايق است. وقت آن است كه مسئولاني كه هزار جور ترس و پروا مي كردند اقدامات پشت پرده اي را افشا كنند كه تا به امروز جرأت افشاي آن را نداشتند.حالا موقع آن است كه اگر حقيقتي وجود دارد مردم بدانند و آگاه باشند.

امروز براي خريد كليد و پريز برق به طرف لاله زار رفتم. در سر راه سوار تاكسي شدم. به محض سوار شدن راننده شروع كرد به ناله كردن كه بچه ام را دارم از دست مي دهم و ... نگاهم را به طرف او برگرداندم. چهره اش به ذهنم آشنا آمد دقيقا دو سال پيش سوار تاكسي همين آدم شده بودم و به خاطر ناله هايش مقداري به او كمك مالي كرده بودم. امروز وقتي دوباره همان چهره و همان ناله ها را ديدم. ناخودآگاه از خودم بدم آمد كه چه راحت گول اين آدمهاي شياد را مي خورم. آدمهايي كه در سطح شهر مي گردند و روان شناسي را در حد عالي آموخته اند و مي دانند كه چگونه شهروندان را سركيسه كنند.

در اين دنيا اصل اول قانون بقا عدم اعتماد است. بايد بشناسي تا كمتر مورد سوء استفاده قرار بگيري و كمتر ضرر كني. شك و ترديد در تمامي ابعاد زندگي بشر وارد شده است و به اعتقاد فلاسفه تا چيزي برايمان اثبات نشده نبايد باورش كرد. در اين دنيا حتي وجود انسان هم مورد شك و ترديد است. كلماتي كه سابق بر اين بار معنايي عظيمي را با خود به همراه داشتند امروزه به مدد تكنولوژي ديگر اعتبار و مفهوم خود را از دست داده اند. به راستي آيا مفهوم عشق، ايمان، ايثار، جهاد و ... در ذهن ما همان معاني 20 و يا شايد 10 سال قبل را دارند؟!

اما گاهي دلم مي خواهد بر خلاف فرمان عقل در اين دنيا باز هم اعتماد كنم چرا كه دنياي اعتماد را زيباتر از دنياي بي اعتمادي ها مي دانم.

آموختم كه بزرگترين دانش دنيا خود آگاهي است.

آموختم كه انسان مي تواند راه علم و دانش و آگاهي را برگزيند ولي ذره اي از محبت خلق در دل او راه نيابد.

آموختم كه مذهب راه زندگي كردن را به انسان مي آموزد ولي هستند كساني كه با وجود طي كردن اين راه هر روز از انجام دادن ظلم آشكار و نهان نسبت به خلايق دريغ ندارند.

آموختم كه في نفسه قدرت، ثروت، علم و دانش و يا مذهب با ارزش نيستند بلكه اين خود انسان است كه با تعيين طريقه استفاده از آنها قدر و مقام هر يك را تعيين مي كند.

آموختم كه گاهي انسان مجبور است بين عقل و دل يكي را انتخاب كند.

آموختم چه راه دل را بروي و چه رهرو راه عقل باشي همواره عده اي هستند كه از تو ناراضي باشند.

آموختم كه دنيا مملو از ارتباطات است و موفق كسي است كه با ديگران رابطه درست تري برقرار كند.

آموختم كه وقتي احساس مي كني همه چيز بر وفق مراد تو است در واقع سختي هاي تو از همان لحظه شروع مي شود.

آموختم كه وقتي كه به اين نتيجه رسيدم كه آموخته ام در واقع هيچ چيز را نياموخته ام.

آموختم نياموخته هايم بسيار بيشتر از آموخته هايم هستند.

آموختم ...

نياموختم

چقدر دير فهميدم كه هر آنچه برايم رخ مي دهد در واقع بازتابي است ار درون خودم. نمي دانم كه آيا حالا فهميده ام يا نه. اميدوارم فهميده باشم!