بیا تا برایت بگویم
چه می کشد آنکه غریب است در ازدحام آشنا
در ازدحام بي کسي
فرياد زنم خدايا
جانم بر لب آمد
از اينهمه ملامت
اما ....
سکوت من دوباره
در ازدحام بي کسي
باشد حديث ديگري.

سکوت عشق
سکوت حقیقت است
فریاد است
سرشار از سخنان ناگفته است
از حرکات ناکرده
اعتراف به عشق های نهان
و ببین که این بغض بی صدای من
اعتراف
به .......
.

.

.

و غزل عاشقانه ای را کشتم!
پروانه ای را از شمع دور کردم!
مجسمه سازی را به کوه بردم!
مجنونی را به دشت!
عارفی را به دیوانه خانه!
دیوانه ای را به مکتب!
مرگ را کشتم!
زندگی را نفس کشیدم!
شعر نوعی سروده ام ضد!
شعر سپیدی نغز!
به غزل سرانه دادم!
سهراب را حافظ کردم!
پرنده را سهراب!
آب را به سربالایی کشیدم!
آتش را به سرا زیری!
حال خود را کجا برم؟؟؟
خانه ی معشوق؟
کنار شمع؟
پیش شیرین یا کنار لیلی؟
مجلس درس عارف خوب است
یا دیوانه خانه؟
پیش شیخ یا کنار میخانه؟
مرگ برایت بهتر است
یا تنفس؟
آیا شعری نو می گویم؟؟
شعر سپیدم کو؟
غزلک کجایی؟
فال سهراب بگیرم؟
یا پرنده را آزاد کنم؟
آب را بنوشم
یا آتش درون راخاموش کنم؟
همه ی تضاد ها
از روی عادت
سازش یافتن
مگر دل کوچک پرنده
به سنگ
و دل نازک من
به غم
میرم به دیاری دور
به خاک

وقتی دلتنگی

وقتی دلت واسش تنگ شده

یا نه

وقتی دلت تنگه و نمی دونی واسه چی و واسه کی

دنبال یه همدم می گردی

تا سرت رو بذاری رو شونه هاشو ، نفساش آرومت کنه

آره فقط نفساش

فکر کن

چه سخته سر رو شونه های کسی بذاری

که دم و بازدمش نه که دوای درت نمیشه !

شعله های وجودت رو سوزنده تر می کنه

اینقدر می دمه تا خاکسترت کنه

نه آتیش رو خاموش کرده ، تازه بهش دامنم زده

......

ولی یه وقتایی

همدمت میشه آتش نشان !

با همون کلام اول آتیش درونت میشه گلستان

انگار یکی این فرشته ی نجات رو واست فرستاده

یکی که همه جا هواتو داره

یکی که خیلی دوست داره بدون واسطه باهات حرف بزنه

یکی که ....

اگه دلت گرفته

اکه فکر می کنی هیشکی نیست که حرفاتو بشنوه

با « او » حرف بزن

حرفاتو می شنوه

آروم میشی

مطمئن باش !

انگاه که دوست داری همواره کسی به یادت باشد به یاد من باش که من همیشه به یاد توام

از طرف بهترین دوست شما:

خدا

گناهم را نميدانم

تقاصم را سبکتر کن

 مرا اين گونه آزردن

خدا را خوش نمي‌آيد

مرا از غم رهايم کن

 جوابي ده مرا يارا که اين سان بودن و مردن

 خدا را خوش نمي‌آيد

 بگو جانا گناهم چيست که اينگونه سزاوارم؟

 که هر شب خون دل خوردن خدا را خوش نمي‌آيد

دلي پر درد و آه دارم

 که آن را غرور من بها دار زير پا بردن

خدا را خوش نمي‌آيد

گفتم: خداي من، دقايقي بود در زندگانيم که هوس مي کردم سر سنگينم را که پر از دغدغهء ديروز بود و هراس فردا بر شانه هاي صبورت بگذارم، آرام برايت بگويم و بگريم، در آن لحظات شانه هاي تو کجا بود؟ گفت: عزيز تر از هر چه هست، تو نه تنها در آن لحظات دلتنگي که در تمام لحظات بودنت بر من تکيه کرده بودي، من آني خود را از تو دريغ نکرده ام که تو اينگونه هستي. من همچون عاشقي که به معشوق خويش مي نگرد، با شوق تمام لحظات بودنت را به نظاره نشسته بودم. گفتم: پس چرا راضي شدي من براي آن همه دلتنگي، اينگونه زار بگريم؟ گفت: عزيزتر از هر چه هست، اشک تنها قطره اي است که قبل از آنکه فرود آيد عروج مي کند، اشکهايت به من رسيد و من يکي يکي بر زنگارهاي روحت ريختم تا باز هم از جنس نور باشي و از حوالي آسمان، چرا که تنها اينگونه مي شود تا هميشه شاد بود.گفتم: آخر آن چه سنگ بزرگي بود که بر سر راهم گذاشته بودي؟گفت: بارها صدايت کردم، آرام گفتم از اين راه نرو که به جايي نمي رسي، تو هرگز گوش نکردي و آن سنگ بزرگ فرياد بلند من بود که عزيزتر از هر چه هست، از اين راه نرو که به ناکجا آباد هم نخواهي رسيد.گفتم: پس چرا آن همه درد در دلم انباشتي؟گفت: روزيت دادم تا صدايم کني، چيزي نگفتي، پناهت دادم تا صدايم کني، چيزي نگفتي، بارها گل برايت فرستادم، کلامي نگفتي، مي خواستم برايم بگويي آخر تو بندهء من بودي چاره اي نبود جز نزول درد که تو تنها اينگونه شد که صدايم کردي.گفتم: پس چرا همان بار اول که صدايت کردم درد را از دلم نراندي؟گفت: اول بار که گفتي "خدا" آنچنان به شوق آمدم که حيفم آمد بار دگر خداي تو را نشنوم، تو باز گفتي خدا و من مشتاق تر براي شنيدن خدايي ديگر، من اگر مي دانستم تو بعد از علاج درد هم بر خدا گفتن اصرار مي کني همان بار اول شفايت مي دادم.گفتم: مهربانترين خدا ! دوست دارمت ...گفت: عزيز تر از هر چه هست من دوست تر دارمت ... خدايا به خاطر همه عناياتي که به من داري ازت ممنونم. تو تمام لحظه هاي نيازم فقط خواستمت. ولي تو منو واسه هميشه ميخواي . توي اين لحظه هاي ترديد و تنهايي تنهام نذار. قدرت خواستن و رسيدن عطا کن به اين وجود ناتوان و کمکم کن تا من بر زمان حكم برانم، نه آنكه گوش به فرمان بادا باداي ايام باشم ...کمکم کن تا پيش از آنكه مرا بفهمند به سوي دركشان گامها بردارم

اين روزها که از همه سايه ها و آدمهاي رنگي دلم به درد آمده است تنها به پنجره اي که عطر آرامش تو را مي پراکند چشم دوخته ام .

هر کجا محرم شدی چشم از خیانت باز دار
ای بسا محرم که با یک نقطه مجرم میشود

گفتی که بر میگردی زود ،اما نیومدی هنوز
چند ساله که منتظرم، نه شب سرم میشه نه روز
وقتی می رفتی گفتی که : یه چشم به هم زدن میام
دروغ چرا گفتی بهم؟! حتی دریغ از یه کلام
از اون بهار تا این بهار، از اون خزون تا این خزون
تابستونا زمستونا ، اومد و رفت نا مهربون
بهم بگو کجا برم ، تو این روزا زندونیم
کاش بدونی عزیز دل من این وسط قربونیم
خیره به در ،تو انتظار نشسته گوش یه زنگتم
دلخوش هام همینه که با عکسای قشنگتم
وقت خداحافظی بود که گفتی بر می گردی زود
قصه بیقراریمو هیشکی برات نگفته بود ....

 رسم اين شهر عجيب است بيا برگرديم

 قصد اين قوم فريب است بيا برگرديم

 يك نفر بود در اين شهر كه ما دل به نگاهش بستيم

 خنده اش سرد و غريب است بيا برگرديم.....