اين جا اين اتفاقات، روزمره و عادي شده. تازه وقتي به اينجا كه مي رسد و مردم جمع مي شوند خيال طرفين از بابت اين كه اگر درگيري بشود كسي هست كه جدايشان كند راحت مي شود.

بعله! حالا مي شود دوتا مشت زد و دو تا كشيده خورد. اما هنوز براي لگد پراني زود است. وقت دور دوم فحاشي هم مانده تا برسد. وقت آن است كه زير لب بگويند: (( يه وقت نزنه ناقصم كنه! تازه ازدواج كردم خدا! )). خب به گمانم بايد زود تر به اين موضوع فكر مي كردند. الان بايد به اين فكر كنند كه چطور مشت هاي طرف را رد كند و زير چشمش بادنجان بكارد.

واي! عجب مشتي بود. صاف توي دماغ آن يكي كه قدش بلند تر بود.

صداي قهقه ملت بلند شد. بلند قد كه هنوز گيج و گنگ است دنبال حريفش مي گشت كه مشت دوم هم رسيد. قد بالاي جوان بيچاره نقش زمين شد. صداي زمين خوردنش ملت را ترساند. يكي گفت: (( مرد! مرد!)) اما خب نمرده بود. يكي دو نفر هنوز بلند بلند مي خنديدند. دو نفر هم مرد كوتاهتر را كه عضلاني تر هم بود، آرام مي كردند. مرد كوتاه قد ديگر راضي شده بود كه دست بردارد اما انگار آن يكي قصد نداشت ديگر زندگي كند.

بلند قد ميدان همان طور كه دراز به دراز افتاده بود،‌ از سر گيجي و منگي فريادي كشيد و فحشي داد كه تا ان روز نشنيده بود. خلاصه كنم كه نصف خانواده ي مرد كوتاه قد را يكجا شست! يك بار ديگر، مردم خنديدند. اين بار براي مرد كوتاهتر.

مرد كوتاه سرش را چرخاند، كشيده اي به صورت خودش زد، چشمانش را بست و سعي كرد كه خودش را آرام كند. اما مرد بلند قد دست بردار نبود. تازه هشيار تر هم شده بود كه دوباره جمله اش را تكرار كرد. ساده بگويم كه مرد كوتاهتر را ديوانه كرد. با يك حركت دو نفري كه سعي مي كردند مرد كوتاه را آرام كنند به كناري پرت شدند. مرد كوتاه پريد و با زانو روي سينه مرد بلند قد فرود امد. صداي شكستن دنده هاي مرد بلند قد، مردم را خفه كرد. تقريبا همه شان براي لحظاتي لال شدند. اما هنوز يك نفر داشت مي خنديد!!!

گفتم شايد فرشته ها هم بميرند؟ نه نمي ميرند، كشته مي شوند، به قتل مي رسند. مثل پير زني كه آفتابه دزد هاي كوچه و خيابان هاي تاريك و خالي از وجدان شهر، دوره اش كرده اند و كتكش مي زنند و كيفش را مي قاپند و براي محكم كاري چند زخم كاري هم نثار قرباني شان مي كنند.

بيچاره فرشته ها غصه ي آدم ها را خوردند، آنهايي را كه جايشان داغ است. همان ها كه بوي سوختگي شان قبل از خلق شدنشان عالم را پر كرد بود. بيچاره فرشته هايي كه سعي كردند علاج واقعه قبل از وقوع كنند. همان ها كه پرسيدند آيا قرار است بر زمين خوني ريخته شود، هم نوع كشي رايج شود، بزرگان و شريفان بميرند و حقوق ضايع شوند و عده اي ضعيف نگاه داشته شوند. آيا خداوندگار كسي را خواهد آفريد كه بر دوستان سخت بگيرد و با دشمنان سر يك سفره بنشيند. آيا، كم هوش تر از اين جماعت احمق چماق به دست بوده ايم كه قرار است آفريده شوند؟

طفلك فرشته ها كه شنيدند : شما چيزي را نمي دانيد. طفلك آن ها كه فرمان يافتند كه بر آدمي سجده كنند. جداي از اينكه عده اي اندك لايق اين سجده اند و لايق بسيار بيش از اين اما بيشمارند آنها كه لياقت پارس سگ هاي سياه شب گرد را هم ندارند. همان ها كه سگ ها هم محلشان نمي گذارند. يعني برايشان افت دارد كه وقتشان و انر‍‍‍ژي و صدايشان را صرف اين ... ها كنند.

آهاي فرشته، بگذاريد يك نفر قدر شما را بداند. اين يك بار را بگذاريد صدايتان كنم هر چقدر هم كه لياقتش را نداشته باشم اما بگذاريد تشكر كنم. ممنونم كه سعي خودتان را كرديد كه جهنم با اجساد امثال من پر نشود. ممنون كه خواستيد خوني ريخته نشود. كه خواستيد ظلمي نشود و كسي ضعيف نگه داشته نشود، ممنون كه ... !

اين ها اگر اتفاق افتاد، تقصير شما نبود و نيست اما باز ممنون كه به فكر بوديد. كاش شما را ابدي آفريده باشند. كاش.

خیلی وقت بود که سراغ آن کسی که توی آینه برایش شکلک در می آورد نرفته بود. دلش تنگ شده. دلش برای آن هزار کلمه ای که از آینه یاد گرفته بود، خیلی، خیلی تنگ شده بود. آنقدر که طاقت انتظار نداشت. این همه دلتنگی یک باره مثل زلزله به جانش افتاد. زلزله ای که کوه رخوتش را مثل بادی که پر کاهی را به تمسخر، مسافر پرواز می کند، از جا کند. رفت رو به روی آینه ایستاد. عجب کوه سیاه و سختی بود.

آهی کشید و گفت: «از آن هزار کلمه که اینجا یاد گرفته بودم هیچ چیز نمانده؟

آهای بالایی! کمک. همه اش یادم رفت!  »

منتظر شد. لختی گذشت. سرش را به طرف بالا، بلند کرد. چشمانش را به آسمانی دوخت که می دانست بالا تر از سقف اتاق تنگ و بی رونقش هنوز وجود دارد.

پرسید: « خبر داری که! همه اش یادم رفت!» و باز به همان بالا زل زد. حقیقت این بود که به دنبال شنیدن جواب نبود. آمده بود که هیچ نشنود. که هیچ کمکی نرسد. که محلش نگذارند. می ترسید.

شنیده بود که خواست دو نفر را زود می دهد، بدترین  و بهترین. می دانست که بهترین نیست. می ترسید که بد ترین باشد. خیلی می ترسید. از ترس می لرزید. آنقدر می ترسید که غرور عظیمش کم می آورد. اشک هایش اختیارشان را از دست می دادند. داشتند بین مژه هایش سر می خوردند. نزدیک بود سر ریز شوند. هر از گاهی هم یکی دو قطره از کنج چشمان رو به آسمانش بیرون می افتاد و از کنار شقیق اش سر می خورد و می رفت پایین، از زیر گلویش رد می شد و باز سر می خورد پایین تر و می رسید روی قلبش که از ترسش، تند تند می زد.

آهی کشید. نفسی تازه کرد. سرش را پایین آورد. نگاهی به کوه توی آینه انداخت. نفس تند شده بود. به هن و هن افتاده بود. داشت بغض می کرد. خوب نفس نمی کشید. انگار راه گلویش تنگ شده بود. بغض کرده بود. نفسش را حبس کرد. مجبور شد که حبسش کند. اشک هایی که اسیر کاسه ی چشمانش بودند سیل راه انداختند. سیلی که همه چیز را می برد. سیلی که دریا را هم متأثر می کرد.

باز آهی کشید. دستهایش را بالا آورد و اشک زیر چشمانش را پاک کرد. بر گشت. شانه چپش را به دیوار تکیه داد. بازوی چپش داشت زیر همین فشار اندکی که بین تن و دیوار بود، له می شد. حالش اصلا خوب نبود. نمی دانست که چه باید بخواهد. می دانست که آن بالا، همان که آن بالاست، همان بالایی! همان که از همه بهتر بود می دانست که در دلش چه می گذرد. اما جرأت گفتن نداشت. می ترسید. به حد مرگ می ترسید. اگر می پرسید و جواب می گرفت چه؟ اگر به رسم همان بدترین ها به همه چیز می دادند چه؟

آن وقت از غصه می مرد. می مرد و فنا می شد. عدم می شد، از شرم. از شرم. از شرم.

از این که دیگر کسی نگاهش نمی کند. از این که بالایی است که او را به حال خودش رها می کند. از اینکه تنها می شد. که، دیگر حتی برای خودش هم قابل تحمل نبود. از این که دنیا برایش تنگ می شد. جان خودش هم برای خودش تنگ می شد. از این که آسمان به زمین می آمد. از این که ... آه.

سرش را برگرداند و نگاهی از گوشه چشم چپش به آینه انداخت. کوه هنوز هم همانجا بود. خودش هم هنوز ایستاده بود و مثل دیوانگانِ خیابان گردِ بی مکان، نمی دانست به کجا تعلق دارد. یا چرا آنجاست؟ اصلا باید کجا باشد؟ یا اینکه بودنش اهمیتی هم دارد؟

آخرش هم میشن دریا.

قشنگه نه؟ نمی دونم چه غمیه که اغلب تو دل آدما هست. اون ته دل ادما دو چیز هست. یه شادی عظیم و یه غم بزرگ. شادی که تمام دنیا رو پر می کنه و یه غم اسرار آمیز که به همه جای وجودت نفوذ می کنه. دوتاشون دوست داشتنی و خواستنی هستند. هر دو شون به نظرم لازمه ی زندگی هستن.

دوست دارم بهشون فکر کنم اما هر چی بیشتر تلاش می کنم٬ می بینم درکش مشکل تره. واسه همین دست می کشم و چهار گوشه ی افکارم رو می بوسم و می زارمش کنار. اما اختلاط این شادی و غم دیوانه کنندست. شگفت انگیزه. این دو تا که به نظر متضاد میان٬ با هم یه جا جمع میشن.