گذشت ورفت آنكه ساعت ها

پشت اين پنجره به انتظارم مي ماند

گذشت ورفت انكه صداي عشقش

تا كهكشانها مي پيچيد

گذشت و رفت ازهمان كوچه اي كه

روزي قلبم را به قلبش وصله زد

گذشت ورفت بي آنكه غم چشمانم را بخواند

زير لب زمزمه مي كرد

مي دانم ترانه يار ديگريست كه مي خواند!!!

پا نهاديم به راهي كه سر آغاز نداشت

روبه هر خانه كه كرديم دري باز نداشت

زندگي شاخه گلي بود كه در باد شكفت

داستانش راهم جرات ابراز نداشت

باغ ما عمري با خاطره باران زيست

خبر از مزگ درختان سرافراز نداشت

كاش دستي به هواداري دل بر مي خواست

عشق هم اين همه مي گفتند اعجاز نداشت

آرزو داشت دلم همسفرابر شود

بال وپرداشت ولي فرصت پرواز نداشت...!!!

هنوز قرارمان

8شب

منتظر به كوچه هاست

آنقدر دور رفته اي

كه باورم نمي شود

روزي از پس ثانيه ها

در اين كوچه قدم مي زديم

شايدم خيال بود خيال

آنكه پشت پنجره به انتظار من

دست تكان مي داد!!!!!!!!

نوشته بودي : ماهي به آب زنده است

مي نويسم: پرنده به آسمان

ومن به تو!!!

خدا مي داند اگر تونبودي

شبهاي من چقدر بلند بودو

روزهايم چقدر كوتاه

اين روزها

دلواپس پرنده اي هستم كه سايه هاي توراكم دارد

پرنده اي كه شبهاي نقره اي اش صبح نمي شود

وتنهايي اش از چهار ديواري بالاتر نمي رود

ودلتنگي اش كوچك نيست

راستش  نگران

بچه آهويي هستم كه هر شب از خوابهاي من متولد مي شود

ودر سايه روشن گريه هاي تو به پايان مي رسد

اين روزها به عروسكي فكر مي كنم

كه در غبار ستارگان دنباله دار

خاكستر صدايم را مي شنود

واز بهشت كوچكم مي گريزد

اين روزها به اندازه خدا

تنهايم

وبه اندازه همه تو

دلتنگ

مرا ببخش !

ستاره اي روي دفترم چكه كرد

نامت

غافلگيرم كرد

دو مرتبه مي نويسم

.............پرنده با آسمان!

تمام شد همين

اين همان حرف آخر است

آخرين نگاه تو

سردو بي صدا شكست

شايدم دل غريب من

بي صدا تر از نگاه تو شكست

رفته اي هنوز

باورش نمي شود دل بهانه گير

هي مدام روي كاغذم

مي نويسدت عزيز

دل كه باورش نمي شود آخرين پيام تو

رفتي و گفتي اي

كه

هنوز بچه اي.....!!!!!

روزهايم همه ابري ست دلم باراني ست

سلامي از جنس بغض دوري و دلتنگي

سلام به تو كه مهمان ناخوانده قلبم بودي و زودتر از آنچه مي پنداشتم پرواز كردي پرستوي عزيز من...

تو براي من با بهار آمدي وبا بهار پريدي

پرنده هم قفس هم خونه ي من/ همين ديروز تو از اين خونه رفتي /ولي از اومدن چيزي نگفتي.....

عمر بوندت مثل گل كوتاه بود.

باورم نمي شد يه روزي مست عطرتو بشم.

اونقدر مست كه طاقت جدايي رو نداشته باشم

اما نگار قمار سرنوشت بدجوري سر دل منو عشق تو شرط بندي كرده بود

نمي دونم شايد هم نه تقصير سرنوشت باشد نه هيچ كس ديگر............

مقصر اصلي من بودم

من

من مي تونستم گرمي نگاتو براي هميشه توي بلور اشكام پنهون كنم

من مي تونستم گرمي دستاتو تا ابد پرستش كنم

....

مي دوني الان بدجوري دلم هواتو كرده

مني كه روزاي اول هيچ احساسي به تو نداشتم

مني كه هميشه باعث آزارواذيتت مي شدم..

مني كه هيچ وقت باورم نمي شد يه روزي تا اين اندازه عاشقت بشم؟؟؟؟؟؟؟؟؟!!!!!!!!

آره مي دونم:

مثل نوش دارو بعد از مرگ سهراب آمدم..!!

مي دونم واسه همه چي ديره ....دير

با اينكه مي دونم فاصله من وتو 20قدم بيشتر نيست اما دلت خيلي از من ودلم دوره...

اونقدر دور كه احساس مي كنم هيچ وقت برنمي گرده!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

با اين وجود مي خوام برات بنويسم........

بنويسم از همه دلتنگي هامو تنهايي هام

تا شايد يه روزي يه وقتي بهت ثابت بشه كه اون دختر به قول خودت خودخواه چقدر ديونت بود وتو خيلي ساده ازش گذشتي

مي نويسم كه تا شايد بدوني چقدر از دوريت عذاب مي كشم

مي نوسم از دل كه بدوني

تو از درد يه عاشق آخه هيچي نمي دوني.....

مي دونم ديگه اونقدر دلت از سنگ شده كه غرورت اجازه نمي ده برگردي وبخواي كنارم بموني

با اين همه مي خوام اين وبلاگ و براي روز تولدت 17/10/86 بهت تقديم كنم................

براي اون روز لحظه شماري مي كنم.....

هنوز هم محتاج با تو بودنم

من به بودنت براي لحظه اي قانع ام عزيز.........!!!!

                                                                                                                                                           به خدا دوستت دارم

                                                                                                                             اينو باور كن  

                                                                                                                                                              تنها......!!!