گيرم که دست‌نوشته‌های قبيله‌ی ما را
حريق ندانستن بلعيده باشد
با سرود "پيش‌مرگان" پای گاه‌واره چه خواهی کرد؟


دوست گرانقدر خبرنگارم زنگ می زند و من خوشحال از تماسش از میانه پیغام گیر را قطع می کنم و تلفن را برمی دارم و منتظر شنیدن خبرهای جدید هستم که می شنوم یعقوب مهرنهاد  وبلاگ نویس و فعال مدنی اعدام شد.

شوکه می شوم، نه از دیدن این چنین وقاحتی از آنان که تاب توان شنیدن صدای چکاوک ها را ندارند بلکه از این همه بی خبری و نا آگاهی ما که از یاد برده بودیم حرمت های انسانی را، از یاد بردیم این جان ها که بر سر دار می رود بی بها نیست .
اعدام یک فعال مدنی در ۱۰۲ سالگی مشروطه، در ۱۴ مردادی که قرار بود همه آرزوهای بر باد رفته یک نسل را برایشان تداعی گر باشد ،چه معنایی دارد غیر از دهن کجی آشکار به حقوق انسانی ؟؟؟ آنجا که هنوز صوراصرافیل ها و ملک امتکلمین ها بر دار می کنند به جرم آزادی خواهی عدالت خواهی ؟؟؟

یعقوب مهرنهاد روزنامه نگار زاهدانی بود که سرپرستی روزنامه مردم سالاری در استان سیستان و بلوچستان را به عهده داشت. او دبیر انجمن “جوانان صدای عدالت” بود. انجمنی که سال ۸۱ با مجوز رسمی و دولتی از سوی سازمان ملی جوانان شروع به کار کر.اتهام یعقوب مهرنهاد محاربه عنوان شد و ارتباط با گروه جنداله . او اصلا چرا و چگونه دستگیر شد؟ آیا اینکه گفته و نوشته اند دستگیری او به جلسه پرسش و پاسخی که انجمن جوانان صدای عدالت در استان برگزار کرده و مسوولان را به چالش کشیده بود بر می گردد؟

و حالا همه این حرف ها اینکه یعقوب مهرنهاد که بود و چه کرد و به چه جرمی بر سر دار رقصید چه اهمیتی دارد حالا که او دیگر نفس نمی کشد و تمام وبلاگستان در خواب بود از یک سال و نیم زندان او . وبلاگستان خواب بود و نمی دانست او شبانگاه سه شنبه بر دار خواهد شد که اینجا سرزمین عجیبی است و تا بوده حلاج ها بر سر دار رقص سماع آخرش را کرده اند.

حالا نمی دانم یعقوب مهرنهاد واقعآ چه کرده بوده که مستحق اعدام بوده باشد، اما آنچه به خوبی و روشنی می دانم این است که وی در هیچ کدام از دادگاه ها چه بدوی و چه تجدید نظر وکیل نداشته است.
حالا می دانم به خانواده اش گفته بودند اطلاع رسانی نکنید و حالا می دانم و از این دانستن خجالت زده ام که او یک سال و نیم در زندان بوده و ما نمی دانستیم.
وبلاگستان همه در خواب بوده اند و حالا به حرمت قلمی که امروز بردار رفته است برای یک هفته نام وبلاگ های خود را تغییر خواهیم داد و وبلاگ هایمان را سیاهپوش قلم و حرمت انسانی او می کنیم که امروز " برای آزادی بر دار رقصید" .

پی نوشت : به یاد یعقوب مهرنهاد و به پیشنهاد دوستی گرامی نام وبلاگ های خود را برای یک هفته تغییر می دهیم :"به یاد یعقوب مهرنهاد ـ او که برای آزادی بر دار رقصید " .

پی نوشت:
آنان که تا کنون از یعقوب مهرنهاد نوشته اند :

بوی خاک ـ  یعقوب مهرنهاد اولین وبلاگ‌نویس ایرانی شد كه به خاطر بیان عقایدش و فعالیت‌های مسالمت‌جویانه‌اش به طناب دار سپرده شد.
جمهور  ـ آنک قصابان بر گذرگاه منتظرند 
مهجاد ـ یاد آر زشمع مرده یاد آر
نقطه سر خط ـ آقای قاضی مگر تقویم نداشتی
وبلاگ کسروی ـ آنکه آهسته در خیابان گام بر می دارد خبر هولناک را نشنیده است.
كمانگیر ـ این ادم دیگر نفس نمی کشد
بهزاد مهرانی ـ بنای مهر نهید
آفتابگردان عاشق ـ باز هم یک انسان کشته شد قاتل انسان است

مگر می شود باور کرد "حمید هامون " با آن آشفتگی ها بمیرد؟؟ او که از دریای طوفانی به سلامت بازگشت.
مگر می شود از یاد برد "عادل مشرقی " را ؟؟ نه نمی شود پدر خوانده دوست داشتنی حکم و دکتر دائم الخمر رئیس بمیرد .
پیرمرد دوست داشتنی "اتوبوس شب" نمی میرد نه هرجور حساب می کنم نمی شود او که با "خواهران غریب " به خاطرات کودکی ما رنگ خاطره زد نمی شود بمیرد ... پس چرا آمده ایم به تشیع جنازه او که نمی شود بمیرد پس این تشیع جنازه کیست ؟؟؟ خاطرات ماست؟؟
تا این خاطره ها هست و تصاویر او هم هست نمی شود بمیرد ... .

امروز صبح همه بودند به خصلت رایج ایرانی و از آن همه شاید یکی دو نفر بودند که می دانستند او بیمار بوده آن هم سالها و عجیب هم نبود از آن همه انرژی که هر بار می گذاشت برای فیلم هایش و من رفته بودم تا ببینمش یک بار دیگر بعد از آنکه سر فیلم "رئیس " به مدد آشنایی با یکی از بازیگران و عوامل فیلم که هر چه برای "حکم" اصرار کرده بود به رفتنم نشده بود و این بار شده بود بروم و دیده بودمش که چه انرژی می گذارد و چقدر مهربان است و صمیمی و قرار بود یک بار مفصل صحبت کنیم در دفتر کارگردان و نشده بود .

امروز صبح هم همه بودند از عزت الله انتظامی تا پرویز پرستویی و مهتاب کرامتی وعزت‌الله انتظامی، بهمن فرمان‌آرا، محمدمهدی عسگرپور، هادی مرزبان، مسعود کیمیایی، ژاله علو، سیروس الوند، تانیا جوهری، ایرج قادری، پروین سلیمانی، مهدی میامی، امیرشهاب رضویان، محمدرضا فروتن ، سعید راد، جهانگیر الماسی و پولاد کیمیایی و ... آن قدر زیاد بودند که در جشن خانه سیننما هم هیچ وقت اینهمه شان را با هم ندیده بودم .

چقدر زیاد بودند و حساب از دست در می رفت از اینهمه هنرمند که آمده بودند بدرقه "حمید هامون" "عادل مشرقی " "پیرمرد اتوبوس شب " و ... (و چقدر او همیشه زیاد بود و ما نفهمیدیم) و در آن شلوغی وقتی دستی مرا کشید و و دیدم همان دوست "رئیس" و "حکم" است و گفت :"اینجا چه می کنی ؟" و من فکر کردم اینجا چه می کنم ؟؟ آمده ام تشیع جنازه خاطراتم و وقتی دوربین را دید گفت:" اگر می خواهی عکس بگیری بیا ببرمت به جایگاه هنرمندان چون آنجا بهتر است از جایگاهی که مثلآ برای خبرنگاران هست و درست پشت سر "پرویز پرستویی " مستقرشان کرده اند" و من می گویم نه .
محکم و بلند می گویم نه .این بار نمی خواهم عکس بگیرم نمی خواهم مطلب بویسم نمی خواهم برای هیچ روزنامه و سایتی گزارش تهیه کنم . این بار فقط می خواهم باشم به احترام مردی که آن قدر خوب زندگی کرد که این گونه برای رفتنش گریه کنند . همین و نه هیچ چیز دیگر.

و حالا بعد از اینکه در بهشت زهرا در قطعه هنرمندان دیدم که به خاک سپرده شد هنوز دارم فکر می کنم  مگر می شود باور کرد "حمید هامون " با آن آشفتگی ها بمیرد؟؟
مگر می شود از یاد برد "عادل مشرقی " را ؟؟
پیرمرد دوست داشتنی "اتوبوس شب" نمی میرد نه هرجور حساب می کنم نمی شود او که با "خواهران غریب " به خاطرات کودکی ما رنگ خاطره زد نمی شود بمیرد ... پس چرا آمده ایم به تشیع جنازه او که نمی شود بمیرد پس این تشیع جنازه کیست ؟؟؟ خاطرات ماست؟؟
تا این خاطره ها هست و تصاویر او هم هست نمی شود بمیرد ... .

پی نوشت : امروز را دوست ندارم مثل دیروز و پریروز.

پی نوشت : بحث پست قبلی پی گرفته می شود در پست های بعدی.

با رای بازپرس دادسراي عمومي و انقلاب همدان عاملین پرونده قتل دکتر زهرا بني ‌يعقوب از مجازات رهائی یافتند و این پرونده هم به بایگانی سپرده شد .

زهرا بنی یعقوب که در یکی از روستاهای همدان در حال گذراندن طرح خدمت پزشکان در مناطق محروم بود ، روز جمعه 20 مهرماه سال ۱۳۸۶ هنگامی که در پارک همدان همراه نامزدش قدم میزد به دست نیروهای بسیجی دستگیر و زندانی شده بود. دو روز بعد مأموران بازداشتگاه اعلام کردند که زهرا خود را در راهروی ‏طبقه دوم بازداشتگاه با استفاده از پارچه پلاکارد تبلیغاتی حلق آویز کرده و جان باخته است.زهرا در مدرسه تیزهوشان درس خوانده و در آزمون سراسری دانشگاهها رتبه بیست و شش را کسب کرده بوده و یک سال و نیم پیش از مرگ، از دانشگاه تهران در رشته پزشکی عمومی فارغ التحصیل شده بود.

یک دختر باهوش با رتبه ۲۶ از یک خانواده معتقد ، فارغ التحصیل رشته پزشکی،با آینده ایی روشن و احتمال یک ازدواج عاشقانه و موفق،با کدام دلیل منطقی دست به خودکشی زده اشت؟

و اگر باید!! بپذیریم که دکتر زهرا بنی یغوب دست به خودکشی زده است کدام دلیل می تواند او را تا این حد آزرده باشد که دست به خودکشی بزند ؟
کدامین دلیل او را چنین از زندگی و جسم خود بیزار ساخته که نه در خانه و نه حتی بعد از دیدار با والدین  ، دیدار با پدر دردمند و مادر داغدارش،که در همان اداره منکرات دست به خودمشی بزند؟؟
کدام دلیل قانع کننده یک دختر یک انسان را می تواند تا این ورطه هولناک بکشاند؟؟

کدام دست عدالت روزی این پرده ها را کنار خواهد زد؟؟

در رابطه:خاک من کجاست؟؟  برای زهرا بنی یعقوب .

پی نوشت : تصویر بالا از وبلاگ کسوف آرش عاشوری نیاست و مجموعه دیگر تصاویر مربوط به چهلمین روز درگذشت زهرا بنی یعقوب را می توانید این جا  ببینید .

یک دهه پیش از این زن در سینمای ایران شاید جزو دکور صحنه محسوب می شد،زنان همیشه گریان و منتظر که معدود حضور به یاد ماندنی آنان،در آثار باز هم معدود استادانی چون بیضایی و مهرجویی بود که زن را از آن رویکرد زنان همیشه منتظر و نگران خارج کرد و به آنان شخصیتی دیگر بخشید.
بعد از دوم خرداد و موج نو و گرمای تازه ایی که دوران اصلاحات و وزارت دوران مهاجرانی به فرهنگ و هنر و بخصوص سینمای ایران بخشید موجی تازه از فیلم ها بر گیشه سینما ظاهر شد که زن در آنان نه تنها شخصیتی منحصر به خود داشت بلکه حتی گاه به تمام از سایه مردان خارج شد و بار فیلم را بر دوش کشید.
اولین این فیلم ها را می توان قرمز و دوزن دانست . قرمز دومین فیلم کارگردانش بود که در هفدهمین جشنواره فیلم فجر دو سیمرغ بازیگر نخست مرد و زن فیلم را از آن خود کرد.
زن فیلم قرمز هستی زنی مستقل بود که اتفاقآ برعکس زن فیلم دوزن منتظر نمی ماند تا دست تقدیر از آستین عاشق سابق بیرون بیاید او خود به جای قاضی نشست و خود نیز مجری بود.
بعد از آن جیرانی با مریم "آب و آتش" زنی خیابانی را به تصویر کشید که می شد دوستش داشت و با "شام آخر" به زنی در آستانه میان سالی حق عاشقی می دهد و با "سالاد فصل" بار دیگر به سراغ زنان خیابانی می رود و اگر این بار نام خانوادگی معروف مشرقی را به یک زن نمی دهد اما عادل مشرقی را برای حمایت زن ماجرا می فرستد.

جیرانی در دوران طلایی سینمای ایران فیلم ساخت و از خود چهره ای روشنفکر به تصویر کشید که در تمامی آثارش زن را رکنی مهم تصویر می کرده است و این مورد حتی در سه گانه "ستاره ها "نیز قابل لمس بود.

با این پیش زمینه و زمانی که عطش تلویزیون برای استفاده از کارگردانان سینما در رسانه خانگی پای کارگردانان خوبی را به این رسانه باز کرده ،عجیب نخواهد بود که با دیدن تیزر سریالی که نام جیرانی را یدک می کشد سه شنبه شب پای تلویزیون بنشینیم و سریالی را دنیال کنیم که گویا اصلآ ساخته شده تا جنبه های کشف نشده  و نیمه پنهان کارگردان را نمایش دهد.

کارگردانی که پیش از اینکه قدم به این عرصه بگذارد خود روزنامه نگار بوده است این بار به سراغ  نویسنده ایی رفته که خودش زن خوبیست، اما دارد توسط چند زن بی خاصیت دیگر که دست برقضا هم فمنیست هستند و هم حامی حقوق زنان، و باز هم از قضای روزگار یکی از آنان خواهر خود نویسنده است قدم در راه نابودی می گذارد و در این میان شوهر مهربان و البته هم مذهبی سعی در هدایت این گوسفند گمراه دارد.

جیرانی پیش از این نیز در آب و آتش نشان داده بود که توانایی خلق یک نویسنده را در کاراکترهایش ندارد . نویسنده فیلم اب و آتش می توانست هر شغل دیگر داشته باشد و حال چه اصراری بوده که وی این بار یک نویسنده دیگر و آن هم زن را به تصویر بکشد که همچنان از ضعف های  فیلم نامه است خود جای سوال دارد.

«مرگ تدریجی یک رویا» داستان زندگی نویسنده‌ای جوان به نام مارال است که با انتشار اولین کتاب به شهرت می‌رسد و سپس با ناشر کتابش ازدواج می‌کند. اما در ادامه‌ی ماجرا‌ مارال‌ مورد توجه روشنفکران خارج‌نشین قرار می‌گیرد و به روایت سریال، آن‌ها درصدند نویسنده‌ی جوان را جلب دنیای روشنفکرانه‌ی خود کنند. ولی حامد، شوهر مارال، فردی مذهبی است که می‌خواهد همسرش را از خطر تاثیر از دنیای روشنفکری دور نگه دارد.ساناز، خواهر مارال کاراکتری است که مشروب می‌خورد و روابطی نامتعارف با دوستانش دارد. او حلقه‌ی ارتباطی مارال با دنیای روشنفکری است و احتمالاً کارگردان به واسطه‌ی این شخصیت، زمینه را برای انحراف !!! مارال به جهان روشنفکری عرفی فراهم کند.
در این میان سرو کله "داریوش آریان"(با یک نام کاملآ ایرانی )نیز پیدا می شود که اصلآ خط دهنده همه این ماجراهاست و سالهاست در لندن زندگی می کند و گویا آمده تا زندگی شیرین و رمانیک ناشر و نویسنده را بر هم بزند.

"مرگ تدریجی ... " در حقیقت مرگ تدریجی کارگردانی است بنا به خاصیت زمانه لباسی نو برتن کلماتش کرده و زنانی را تا دیروز جسور و شجاع و دارای حق انتهاب بر سرنوشت خود می دانسته این بار در پستوی خانه ها نهان می خواهد.
تمامی زنان خوب این سریال زنانی نهان شده در پستوی خانه ها و محجبه و البته با نامهای عربی و باز هم صد البته خانه دار هستند ،و زنان گمراه هم یا سرو شکلی امروزی و شاغل و البته مرفه.زنانی که گویا عروسک های خیمه شب بازی هستند با نخ هایی به دست بیگانگان.

اشاره مستقیم به جایزه محفل فانوس که بعدش قرار است افسار مارال را در دست بگیرند را باید اشاره به چه چیز حساب کرد؟؟
جیرانی کارگردان ممتاز یا بی نظیری نبوده او بیشتر بخاطر جسارت در محتوای فیلم هایش معروف بوده تا به خاطر امتیازات ویژه کارگردانیش و حال باید تآسف خورد بر مرگ تدریجی کارگردانی که خوب می ساخت ، یا باید خوشحال بود از دیدن نیمه پنهان کارگردانی که دارد سخیف ترین و نازل ترین تهمت ها را نثار بخشی از جامعه زنان ایران می کند که می خواهند مستقل باشندو دارای همه حقوق برابر انسانی؟
چرا زنان روشنفکر و امروزی "مرگ تدریجی ... " همگی یا مست هستند یا نیمه دیوانه یا جمع هایی دارند که بیشتر شبیه جمع های خاله زنکی است و نه محافل جدی ادبی و اجتماعی.
مارال نویسنده مستقل آن قدر تهی از همه مهارت هاست که به راحتی چون موم اسیر دست داریوش أریان لندن نشین می شود و سوال اینحاست که این تفکر منحط و بیمار از کجا آمده که زنانی که حق خود را می خواهند و می اندیشند و بزرگتر از معیارها و قدو قامت آشپزخانه هایشان هستند حتمآ افساری بر پشت دارند که کسی آن سوی مرزها آن را می کشد؟

"مرگ تدریجی یک رویا" را باید ورژنی جدید از برنامه هایی چون "هویت" ،  "چراغ" ،  "شبیخون فرهنگی" و ...  دانست ، ورژنی که در محتوا هیچ تغییری با آن مضامین نخ نما ندارد و تنها لباس عاریه برتن کرده که برایش گشاد است.


پی نوشت : آیا یک باربرای همیشه زمان آن نرسیده است که زنان بازیگر با بازی نکردن در این فیلم ها و فیلم هایی با این مضامین استقلال خود را به رخ بکشند.
کاری که سالها پیش از این خانم "آذر شیوا " در اعتراض به شرایط فیلم های آن زمان سینمای ایران انجام داد؟؟ در فیلم "نصف مال من نصف مال تو " توهینی آشکار به زن را شاهد بودیم و اینجا در این فیلم توهینی به مراتب بدتر را به بدنه زنان روشنفکر و پیشرو ایران . زمان آن نرسیده که خانمهای بازیگر سینمای ایران خود را بخشی از بدنه این زنان اندیشمند و پیشرو بدانند و با عدم حضور در اجرای نقش هایی از این دست خود را در این بدنه شریک بدانند؟؟

این روزها با دروغ بزرگ زندگی می کنم . بادروغ بزرگ زندگی کردن ساده است ، به همین سادگی که نیستی تمام هستی اطرافت را فرا بگیرد و تو از زندگی بگویی .
وقتی تمام حجم خیالم را مرگ و نیستی فرا گرفته پس حرف زدن از زندگی دروغ بزرگ است و این روزها دارم با دروغ بزرگ زندگی می کنم .
حتی با دروغ بزرگ زندگی کردن ساده تر از این هم می تواند باشد وقتی که تصمیم بگیری به دروغ کسی دل ببندی با دروغ بزرگ زندگی کرده ایی .

سرگردان در اتاقم بالا و پایین می روم و کسی زنگ می زند و فقط یک صدای خسته است که می پیچد در گوشم و آوایش در سرم .
می گوید تو آخرین امید من هستی ، و من فکر میکنم چه دنیای بدی است دنیایی که من در آن آخرین امید یک آدم باشم ... .

سرگردان در اتاق بالا و پایین می کنم و سرگردان تر می روم به سوی کتابخانه به این امید که چیزی بیایم و در میان کتابخانه کتاب "رکسانا" را می بینم و پریشان در پس ذهنم جستجو می کنم که این کتاب بیهوده در کتابخانه من چه می کند؟ به چشمانم شک می کنم و دوباره نگاه می کنم اما انجاست  درست کنار "کولی کنار آتش " و " صدسال تنهایی"و زیر "کتاب تردید".
دوباره فکر می کنم بیهوده و بی حاصل از اینکه این کتاب از کجا سر از کتابخانه من در آورده ،گیج و پریشان. و بعد تر فکر می کنم چرا باید اینقدر اهمیت بدهم که این کتاب از کجا به کتابخانه من رسیده وقتی هنوز سوالی بزرگ در ذهنم هست که تو ،خود تو ،اصلآ چگونه سر از زندگی من در آورده ایی ؟ 
چرا باید این همه اهیمت بدهم به این کتاب و چگونگی حضورش در کتابخانه شخصیم وقتی هستند این همه ادم که اصلآ نمی دانم چطور سر از زندگی من در آورده اند.

هنوز صدا در گوشم هست که " تو آخرین امید من هستی "،و من هنوز در میانه این تناقض بشری سرگردانم که آخرین امید کسی بودن یعنی چه ؟ ، وقتی تمام حجم ذهنم را نا امیدی فرا گرفته است چطور می توانم اخرین امید کسی باشم.

پی نوشت : کتابخانه ام را از نو چیده ام و فکر می کنم زندگیم را هم باید دوباره بچینم ... .

پی نوشت : آنچه نوشته ام قسمتی از هذیان های این روزهای من است دنبال هیچ چرایی برایش نگردید.

پی نوشت : اینجا وبلاگ شخصی من است و از هر چه بخواهم در آن می نویسم .

آمار روزنامه و خبرگزاریها هر روز تکان دهنده تر می شود و تآسف بار تر بی تفاوتی ماست به این آمار تکان دهنده .
نجات دختری که توسط پدرش زنده به گور شده بود
قتل دختر اصفهانی با دستان پدرش برای حفظ آبرو
قتل دختر برای حفظ آبرو و حیثیت
سوظن انگیزه قتل زن جوان به دست همسرش .
.
.
و آخرین مورد قتل دختر ۱۷ ساله به دست پدر، بخاطر ربوده شدن توسط داماد خانواده .

آنچه که بیش از هر چیز دیگری در پرونده آخر رخ می نماید،بی گناهی مقتول است که پدر و همه اعضای خانواده بر آن تآکید دارند. دختر خانواده بی گناه ترین فرد در این میانه است ،و در حالی می میرد که پدرش بدترین نوع مجازات را برای وی در نظر گرفته است .
او در حالی خفه می شده که تمامی اعضای خانواده این مرگ را به تماشا نشسته اند، و چقدر آدمها می توانند تهی شوند از همه اصول انسانی که خواهری دست خواهر را بگیرد و پدری پارچه ها را برگلوی دختر بپیچد دختری که به شهادت همه در آنچه روی داده است بی تقصیر بوده است ،و پدر خانواده برای حیثیت از دست رفته خانواده !!! نه به سراغ دامادی که دخترش را ربوده ،که می رود به سراغ دختر بی گناه و بی دفاع خود و فردا روز که با رضایت آزاد شود احتمالآ سرش را در محله و جامعه اش بالا می گیرد بابت کشتن دختر بی گناهی که تاوان همه تعصب ها و خطاهای مردان طایفه اش را داده ،و پدر راضی است و جامعه ایی که پدر نگون بخت را تا مرز قتل دختر هل داده راضی تر و شادمان تر .

صورت مسآله پاک شده و باید "هل هله" کرد که اینجا ایران است و هنوز در آن دختران را زنده به گور می کنند و بعد باز آن دختر را به دست همان پدر می سپارند.

آنچه در این قتل های ناموسی !! بیش از بیش رخ می نماید عدم اختیار دختر بر احساسات و عواطف خود است . از نظرخانواده و بخصوص پدران این دختران و زنان هیچ حقی ندارند، حق عاشقی که گناه بزرگیست این دختران حق زندگی ندارند و در بیشتر این پرونده ها قسمتی از جامعه با فشار بر خانواده قربانبان، آنان را در این به این راه سوق می دهند.

پدرانی که سیاه نیستند اما آنچه از آن با نام آبرو یاد می کنند آنان را به مسیری می برد که ناچارند برای حفظ شرافت و آبروی خانوادگی دختران خود را قربانی نگاه جامعه بیماری کنند که هنوز باور ندارد زن و دختر از همه آن حقوقی برخوردار است که به یک مرد در جامعه داده می شود.

جامعه ایی بیمار که در آن مادران این دختران هنوز بین دختران و پسرانشان در برخورد با آدمها و جامعه تفاوت قائل می شود، ثمره ایی جز این ندارد که پدرهای خاکستری این قصه ها دخترکان بی دفاع و بی گناه خود را به مسلخ ببرند.

درد این نیست که چرا فرزانه کشته شد، که خود قصه ایی دیگر است ،درد اینجاست که یک پدر تا کجا در یک جامعه بیمار به خود اجازه می دهد حق ولایت و سرپرستی را بر فرزندش روا دارد؟
اگر دیروز رویا از زیر خروارها خاک بیرون کشیده شد و زنده ماند (هر چند آن چند ساعت زنده به گور شدن برای تمام عمر می تواند رویا را درگیر بدترین کابوس های خود کند و به یک روانشناس چیره دست برای از یاد بردنم آنچه بر او گذشته احتیاج دارد) ،امروز فرزانه ۱۷ساله به جرم بی گناهی از حق حیات محرم گشته و جامعه بیمار اطرافش اگر تا دیروز از وی به بدترین عنوان نام می برد اکنون چون شهید از وی نام خواهد برد.

در این جامعه بیمار از زن دو تعریف میشود : زن باید یا فاحشه باشد یا قربانی . می تواند قربانی باشد که سالها زندگی سراسر عذاب را تحمل می کند و بچه هایی می زاید و بدون اعتراض زندگی می کندو احتمالا باید عیاشی ها همسر را تحمل کند و در بهترین حالت  زندگیی ساده داردو نباید سر بلند کند، ویا باید اعتراض کند خودش انتخاب کند و تصمیم بگیرد مالک واقعی جسم و روحش باشد، که در این صورت می شود فاحشه. آن تعریف کلاسیک فاحشه را از ذهنتان بیرون کنید این زن می تواند از نگاه جامعه بیمار فاحشه باشد ،شاید تنها به این دلیل ساده که نخواسته یک زندگی بی علاقه و سراسر نفرت را تحمل کند . این زن می تواند به دلایل بسیار ساده تر از این هم از نگاه جامعه بیمار اطرافش فاحشه باشد.

این می شود که ما بر قربانیان کشتارهای خانگی قربانیان بی صدای این قتل ها مویه می کنیم، چرا که این جامعه سهراب مرده را به سهراب زنده ترجیح می دهد بی اینکه در پی راه علاجی باشد نه برای آن پدران ،که خود باید تا پایان با کابوس قتل فرزندان زندگی کنند ، بلکه برای جامعه ایی بیمار که محصول آن می شوند پدران خاکستری.

پی نوشت :تعویق جراحی تومور مغزی بخاطر اجازه پدر :برای کوتاه کردن موی دختر اجازه در لازم بود. اینجاست که نه فقط برای جامعه بلکه برای قانونی که جان آدم ها را دستمایه عقدهای فروخورده خود می کند گریه کرد.

پی نوشت : عکس از وبلاگ آگراندیسمان مریم مجد.

بعد از کلی بحث و جدل بر سر اینکه آیا برویم نمایشگاه یا نه و اصلآ می ارزد اینهمه وقت و هزینه که پارسال یک ذره هم نمی ارزید .صبح جمعه می رویم نمایشگاه با آرمین و آیدا و چقدر می ارزید و خوش گذشت البته به غیر از بخش کتاب خریدنش.

در همان ابتدای ورود به شبستان !! با انواع انتشاراتی ها مواجه شدیم که لااقل تا راهرو هفتم فقط کتاب های دینی چاپ می کردند و مذهبی. انواع کتاب های نهج البلاغه و نهج الفصاحه و حلیه المتقین و صحیفه سجادیه و ... در طرح و سایز و وزن و اندازه ها و قیمت های مختلف که اولین چیزی که به ذهن خطور می کرد بعد  از دیدن اینهمه تنوع در چاپ این کتابها تنها به دلزدگی منجر می شد و نه بیشتر .

در مرحله بعد رسیدیم به انواع کتاب های ۲۰۰۲ تایی . " ۲۰۰۲شگرد برای داشتن یک قرار ملاقات " (هیچ شوخی در کار نیست این کتاب واقعآ در نمایشگاه وجود داشت)، "۲۰۰۲ایده عاشقانه " ، "۲۰۰۲ راه برای گفتن دوست دارم " و فکر می کنم دهها نمونه دیگر از این ۲۰۰۲ راه ها و کتابهای کوچک عشق،و انواع کتاب ها برای اینکه راحت همه غورباقه های جهان را قورت بدهیم و اصلآ احساس تآسف نکنیم که چطور می شود کتاب "هویت" میلان کوندرا در آخرین چاپش اینقدر باریک شده یا رمان جذاب "آنا کارنینا" چرا این همه از حجمش کاسته شده . در عوض می توانیم به احکام ورود به رستورانها یا احکام ارایشگری برسیم و بی خیال همه ادبیات غنی جهان شویم که یا چاپ نمی شوند یا با اینهمه جرح و تعدیلی که هر سال هم به آن اضافه می شود چیزی از آنها باقی نمانده است.

و چقدر تآسف بار است اینکه رسیده ایم  از نمایشگاه های کتاب چند سال پیش تر به این جایگاه که پروفسور ... می آید و کتاب های احتمالآ کم ارزشش را به خورد ملت می دهد ،و تآسف انگیز است شلوغی در مقابل این غرفه ها و امثال آن است .
وقتی در سالن کودک و نوجوان غرفه ایی که چند تا پوستر بزرگ از شخصیت های کارتونی زده ،شلوغ تر می شود از انتشارات موفق و خوبی چون شباویز که تا کنون ۳ بار کتابهایش بخاطر تصویر سازی بسیار خوب و موفقش برنده یکی از معتبرترین بینال های تصویر سازی کتاب کودک دنیا ، یعنی  " پلاک طلا براتیسلاوا" شده اند باید تآسف خورد برای بچه های ساده و معصومی که بخاطر ناآگاهی ها از تصویر های ناب محروم می شوند و باید دل خوش کنند به تصویرهای دست چندمی والت دیسنی با رنگ و کیفیت بد.

نمی توان تآسف نخورد از حضور بی رونق انتشارات خارجی که در فاصله سالهای ۷۷ تا ۸۳ بسیار پرشور بود و نمایشگاه را به یک نمایشگاه کتاب بین المللی تبدیل می کردند و حالا شده حسرتی بردلمان که بار دیگر در نمایشگاه بین المللی باشی و مجبور نباشی برای رسیدن به انتشاراتی مورد نظرت تمامی سالن را طی کنی و در راهروها سرگردان باشی تا برسی به انتشاراتی مورد نظر . روزهایی که هر سالنی در آن فضای سبز و دلباز با تقسم موضوعی جدا شده بود و همه چیز لذت بخش تر بود حتی بعضی بداخلاقی های مسولین.

پی نوشت : به عنوان کسی که تا حدودی کتاب کودک کار کرده ام و بخاطر رشته تحصیلیم در این نوع تصویر سازیها کمی سررشته دارم از شما می خواهم به عنوان مادر و خاله و عمه و پدر و عمو و به عنوان علاقمند به کتاب کودک، به کودکان خود رحم کنید و هر کتابی را با هر تصویر سازی بی هویتی ندهیم دست کودکانمان . انتشارات شباویز یکی از موفق ترین ها در عرصه کتاب کودک است . بگذاریم بچه هایمان تصویر سازی خوب ببینند.

پی نوشت :بلاخره رفتیم نمایشگاه کتاب و از سیب زمینی هیچ خبری نبود . احتمالآ وزیر محترم ارشاد متوجه شده بوده است که با سرانه دو دقیقه کتاب خواندن، مردم نمی روند کتاب بخوانند و بیشتر برای سیب زمینی ها می روند پس کلآ سیب زمینی ها را از نمایشگاه جمع کرده بودند.

پی نوشت : جایزه فعال ترین ها را بی تردید باید داد به گشت های ارشاد و امر به معروف و نیروهای جان بر کفشان که به شدت در این نمایشکاه مشغول دفاع از کیان مردم و جامعه بودند.

پی نوشت : فهرستی کامل از فیلم نامه ها و نمایشنامه های استاد بیضایی را خریدم ... هورا برای خودم و کتابهایم. از دیشب مثل بچه های دو ساله که دل به اسباب بازیهای تازه داده اند کتابها را چیده ام دورم و از دیدنشان لذت می برم و با خودم دعوا می کنمب ر سر اول خواندنشان.

پی نوشت : باید تشکر کنم از دوستان خوبم . آرمین و آیدا و علی  و امیر حسین  و مدیار عزیز و همه آنها که حضورشان روز خوبی را دریک نمایشگاه عصبانی برایم بوجود آورد.