بیکرانه

در انتهای هر سفر
 در آیینه
 دار و ندار خویش را مرور می کنم
این خاک تیره این زمین
 پاپوش پای خسته ام
 این سقف کوتاه آسمان
 سرپوش چشم بسته ام
 اما خدای دل
 در آخرین سفر
 در آیینه به جز دو بیکرانه کران
به جز زمین و آسمان
چیزی نمانده است
گم گشته ام ‚ کجا
ندیده ای مرا ؟

                                                                      (زنده یاد حسین پناهی)

.

.

.

.

خوب سلام

این هم آخرین پستی بود که اینجا می فرستم

و شاید باز هم برگشتم

تصمیم دارم اسباب کشی کنم

شاید همین نزدیکی ها باشم، کنار شما و شاید... خدا می دونه

ممنون که با من بودین

یا حق

يکي بود يکي نبود يک مرد بود که تنها بود يک زن بود که او هم تنها بود زن به آب رودخانه نگاه مي کرد و غمگين بود مرد به آسمان نگاه مي کرد و غمگين بود خدا غم آنها رو ميديد و غمگين بود خدا گفت: شما را دوست دارم پس همديگر را دوست بداريد و با هم مهربان باشيد.
مرد سرش را پايين آورد مرد به آب رودخانه نگاه کرد و در آب زن را ديد زن به آب رودخانه نگاه ميکرد، مرد را ديد خدا به آنها مهرباني بخشيد و آنها خوشحال شدند خدا خوشحال شد و از آسمان باران باريد مرد دستهايش را بالاي سر زن گفت تا خيس نشود زن خنديد خدا به مرد گفت: به دستهاي تو قدرت ميدهم تا خانه اي بسازي و هر دو در آن زندگي کنيد مرد زير باران خيس شده بود زن دستهايش را بالاي سر مرد گرفت مرد خنديد خدا به زن گفت: به دستهاي تو همه زيبائيها را مي بخشم تا خانه اي که او مي سازد، زيبا کني مرد خانه اي ساخت و زن خانه را گرم کرد، آنها خوشحال بودند آنها خوشحال بودند خدا خوشحال بود يک روز، زن پرنده اي را ديد که به جوجه هايش غذا مي داد. دستهايش را به سوي آسمان بلند کرد تا پرنده ميان دستهايش بنشيند اما پرنده نيامد،،،پرواز کرد و رفت و دستهاي زن رو به آسمان ماند. مرد او را ديد کنارش نشست و دستهايش را به سوي آسمان بلند کرد خدا دستهاي آنها را ديد که از مهرباني لبريز بود فرشته ها در گوش هم پچ پچي کردند و خنديدند خدا خنديد و زمين سبز شد خدا گفت: از بهشت شاخه اي گل به شما خواهم داد فرشته ها شاخه ي گلي به دست مرد دادند مرد گل را به دست زن داد و زن آن را در خاک کاشت خاک خوشبو شد پس از آن کودکي متولد شد که گريه ميکرد زن اشکهاي کودک را مي ديد و غمگين بود فرشته ها به او آموختند که چگونه طفل را در آغوش بگيرد و از شيره ي جانش به او بنوشاند مرد زن را ديد که مي خندد، کودکش را ديد که شير مي نوشد به زمين نشست و پيشاني بر خاک گذاشت خدا شوق مرد را ديد و خنديد وقتي خدا خنديد پرنده بازگشت و بر شانه مرد نشست خدا گفت: با کودک خود مهربان باشيد تا مهرباني را بياموزد راست بگوييد تا راستگو باشد گل و آسمان و رود را به او نشان دهيد تا هميشه به ياد من باشد روزهاي آفتابي و باراني از پي هم گذشت زمين پر شد ازگلهاي رنگارنگ ولابلاي گلها پر شد از بچه هايي که شاد دنبال هم ميدويدند خدا همه چيز و همه جا را مي ديد مي ديد که زير باران مردي دستهايش را بالاي سر زني گرفته است، تا خيس نشود زني را ديد که در گوشه اي از خاک با هزاران اميدشاخه گلي مي کارد دستهاي بسياري را ديد که به سوي آسمان بلند شده اند و پرنده هاي که.......

خدا خوشحال بود چون ديگر غير از او هيچ کس تنها نبود

نشد ولی ممنونم

مارمولک

دلم گرفته نه به خاطر نبود تو

دارم می بینم همه کم کم دارن می رن

داداشم رفت

تو رفتی

خواهرم رفت

حالا شده نوبت عزیزترین عزیزم...

کسی که تو این 19 سال فقط برام یک آدم نبود و نیست

برام یک دوست بود و هم دم و هم دل...

حالا داره می ره

آره مامان هم رفتنی شد.

چیه؟! می خوای بهم بگی که من از این وابسته بودنت هم خوشم نمی یاد و نمی یومد بازم می خوای بگی بزرگ شو؟!

آخه بی انصاف این آدم مامانمه

خودت اگه از مامانت خبری نداشته باشه و بذاره بره می میری...

نگو نه!!

نگو نه که داری به خدا دروغ می گی، خدا رو که قبول داری به اون خدا که قبول داری دروغ می گی...

.

.

.

.

.

آره دلم گرفته...

بازم نه به خاطر تو و نبودت

شدم مثل این آدمایی که از ناراحتی یا دلتنگی و اعصاب خوردی قوطی قوطی آبجو می خورن و به رویه مبارک هم نمی یارند

کار من با اون ها فقط یک تفاوت داره اونا قوطی قوطی آبجو می خورن من قوطی قوطی شیر می خورم

چیه؟! باز چی شده؟ می خوای بگی بابا چقدر تو پاستوریزه ای؟!

نه پاستوریزه نیستم درسته،لب به سیگار و قلیون یا هر کوفتیه دیگه نزدم که به بهونه اونها آروم بشم

من  بدون اینها خودم رو آروم می کنم...خودت می دونی کار آسونی نیست...

وقتی دلم می گیره کارم شده نوشتن...

 نه اینکه بخوام تو این صفحه که مثلا به خاطر تغییرات رنگش می گیم عوض شده چیزی بنویسم

برای خودم می نویسم چون یاد گرفتم بنویسم

می نویسم و یه کوچولو شیر می کشم بالا نه به خاطر سلامتی کسی فقط برای آرامش خودم می نویسم و می خورم...

می نویسم برای دلی که بود هست و خواهد ماند...

جدیدا خیلی چیزا می نویسم تو این نوشته ها به خیلی از آدما بد و بی راه می گم

از اون دختر رشتیه شروع می کنم که به بهونه فلان مسئله هر روز زنگ می زنه و خودش و می کشه که به چیزی برسه آخرش هم با دوستایه خودم تمومش می کنم و ....

راستی چند وقت پیش یکی از خانواده دوستامون من و یکی از دوستامو برای شام دعوت کرده بود باورت می شه یادشون رفته بود که مهمون دعوت کرده بودن

قلوپ

قلوپ

قلوپ

ببخشید باید کمی شیر می خوردم...

راستی چی می گفتم؟...

آها یادم اومد...

هیچی دیگه سرت رو درد نیارم

مهمونی ما هم به هم خورد

دیگه چی بگم...

آها یادم اومد...

شنبه که 19 مرداد بود تولد یکی از دوستام بود که برام خیلی احترام داره

خواستم اینجا یه پستی، یه چیزی براش بذارم ولی نشد دیگه...

آخه خالم اومده بود خونمون مهمونی وقت یه پست کوچولو در حد تولدت مبارک رو هم نداشتم

الیته با من کاری نداشت ولی باز هم نمی تونسم راحت چیزی بنویسم

خلاصه کنم تولدت مبارک دوست یکی دو روزه ای من

دیگه چیزی نمونده بگم جز خراش های که جاش رو دستم افتاده

نترس بابا

من کاری نکردم...

پسر خالم که الان 8 سالشه تمام دستمو چنگ زده

خوب داره کم کم کاغذم هم تموم می شه...

بذار کمی شیر بخورم

قلوپ

قلوپ

قلوپ

اه ه ه ه شانس مارو نگاه شیرمون هم تموم شد

(اطلاعیه... اطلاعیه... : من الان خوبم...خیلی وقته که گریه نمی کنم...دروغ نگفته باشم بهت دلم تنگ شده ولی این دل باید عادت کنه...چند روز بعد از رفتن مامان من هم باید با یکی از بچه ها برم سفر...مواظب خودم هم هستم....)

ممکنه آدما برن ولی یادشون همیشه زنده می مونه...

یک تشکر بزرگ ولی یک کلمه ای از یکی از خواهرای خوبم( ترانه های آیناز) باید بکنم

دلیلش هم آرامشی هست که الان دارم

(ممنون)

خوب هم کاغذم تموم شد هم شیرم و هم ... و هم نداره دیگه همین دوتا در حال حاضر تموم شد

     یا حق

    مارمولک

هوا هوای بهار است و باده باده ناب
به خنده خنده بنوشیم و جرعه جرعه شراب
در این پیاله ندانم چه ریختی، پیداست
که خوش به جان هم افتاده اند آتش و آب
فرشته روی من، ای آفتاب صبح بهار
مرا به جامی از این آب آتشین دریاب
به جام هستی ما ای شراب عشق بجوش!
به بزم ساده ما ای چراغ ماه بتاب !
گل امید من امشب شکفته در بر من
بیا و یک نفس ای چشم سرنوشت بخواب
مگر نه خاک ره این خرابه باید شد؟
بیا که کام بگیریم از این جهان خراب .
 

من درد تو را ز دست آسان ندهم

دل بر نکنم ز دوست تا جان ندهم

از دوست به یادگار دردی دارم

کان درد به صد هزار درمان ندهم

المیترا می دانست که عشق هرگز نمی رود

عشق گر چه تنهاست

اما برای همیشه می ماند

باز هم بغض به سراقم آمد . 

در سینه بغض بسیار دارم ٫ آسمان دلم ابری است اما جایی برای باریدن ندارد  

شاید آنقدر محکم نیستم که بایستم شاید آنقدر ... 

 نمی دانم من هیچ وقت ندانستم ! و می ترسم که هیچ وقت ندانم ! 

کاش سالها پیش با دور شدنت دلم هم از تو دور می شد  

در این سالها  هیچ گاه  از دلم غافل نشدم اگر هم شدم از دوری تو بود ولی باز به سویت آمدم با هزاران ذوق و شوق ولی با در بسته دلت روبرو شدم .

 تو حتی صدای  به در کوفتنم را نشنیدی ولی باز من سماجت کردم و بر آن در کوفتم این بار تو شنیدی ولی فقط صدای تق تق آنرا !

 نمی دانم تا کی به این صدا گوش می دهی ؟ شاید بگویی خسته می شود و می رود در دیگری را می زند ! ولی من کجا باید بروم ؟؟؟  

کاش درب را می گشودی و به من می گفتی که  از اینجا برو !  

ولی این را هم نگفتی !  

شاید شنیدن صدای راندنت  دلم را از این برزخ رها می کرد !

 احساس می کنم دیگر جوان نیستم  هر روز حرارت آتشم کمتر و کمتر می شود ! آری تو هم همین را می خواهی !

کاش ژنده پوشی بودم و به در خانه دلت می آمدم شاید آنگاه برای کمک هم شده درب را می گشودی و بهانه ای بود تا تو را ببینم تو را که سالهاست در آرزوی دیدارت هستم !  

نمی دانم که چه هستم ؟ آیا یک عاشق دلسوخته یا کسی  که فقط عشق تو را در دل خویش درون صندوقچه ای بسته و بدون کلید دارد ! فقط همین و نه بیشتر !

 آری  ، می دانم این عشق نیست ! همچو غرق شده ای هستم که سالهاست در دریای افکار خویش دست و پا می زنم ! روزی کاملا فرو می روم و دیگر اثری از من باقی نمی ماند ! ولی ای کاش فقط می دانستم برای چه ؟  

دنیا خیلی برایم غریب است خیلی ! خیلی دوست داشتم مفهوم آن را آنگونه که دوست دارم تغییر دهم با آنکه می دانم در این دنیای پهناور ذره ای هم نیستم ! 

خدایا نمی دانم کجا به بی راهه رفته ام هیچ گاه نخواستم غیر آن کنم که تو گفتی شاید خیلی وقتها لغزش کردم  ولی مرا ببخش و مرا عاقبت به خیر گردان ! شاید خیر این است پس تو را شکر می گویم شکر ! به من قدرت بده تا باز هم این تن خسته را به پیش ببرم به جایی که تو می دانی ولی برای من تاریک و تار است ! 

مرا ببخش امشب دلم خیلی هوای تو را کرده بود . گر چه می دانم این اجازه را ندارم ولی جسارت می کنم و می گویم که دوستت دارم ! 

این یادداشت حذف شد، باشد که از یادها حذف شود.
و این حذف، چیزی از شکستن مان کم نمی کند.

غم هجران تو گفتم با شمع آنقدر سوخت كه از گفته پشيمانم كرد

روزی روزگاری تویه قلب یه آدم بتی ساخته شد بتی از زیبای بتی ازعشق بتی از...
اون آدم هم از اون موقع تا به حالا این بت رو ستایش می کرد تا اینکه این بت انقدر بزرگ شده بود که دیگه نمی خواست تویه دل اون آدم بمونه و برای اون آدم عشقی باشه برای همین شکست تا آزاد بشه.ولی نفهمید با شکستنش عشق و زیبای رو بیشتر از قبل توی وجود اون آدم تزریق کرد درسته رفت و با رفتنش دل اون آدم رو هم شکست ولی اون آدم هنوز ستایشش می کنه.
یاحق