شعر « آزار » اثر سيمين بهبهاني:

 يا رب مرا ياري بده ، تا سخت آزارش کنم
هجرش دهم ، زجرش دهم ، خوارش کنم ، زارش کنم
از بوسه هاي آتشين ، وز خنده هاي دلنشين
صد شعله در جانش زنم ، صد فتنه در کارش کنم
در پيش چشمش ساغري ، گيرم ز دست دلبري
از رشک آزارش دهم ، وز غصه بيمارش کنم
بندي به پايش افکنم ، گويم خداوندش منم
چون بنده در سوداي زر ، کالاي بازارش کنم
گويد ميفزا قهر خود ، گويم بخواهم مهر خود
گويد که کمتر کن جفا ، گويم که بسيارش کنم
هر شامگه در خانه اي ، چابکتر از پروانه اي
رقصم بر بيگانه اي ، وز خويش بيزارش کنم
چون بينم آن شيداي من ، فارغ شد از احوال من
منزل کنم در کوي او ، باشد که ديدارش کنم

جواب ابراهيم صهبا به سيمين بهبهاني :

 يارت شوم ، يارت شوم ، هر چند آزارم کني
نازت کشم ، نازت کشم ، گر در جهان خوارم کني
بر من پسندي گر منم ، دل را نسازم غرق غم
باشد شفا بخش دلم ، کز عشق بيمارم کني
گر رانيم از کوي خود ، ور باز خواني سوي خود
با قهر و مهرت خوشدلم کز عشق بيمارم کني
من طاير پر بسته ام ، در کنج غم بنشسته ام
من گر قفس بشکسته ام ، تا خود گرفتارم کني
من عاشق دلداده ام ، بهر بلا آماده ام
يار من دلداده شو ، تا با بلا يارم کني
ما را چو کردي امتحان ، ناچار گردي مهربان
رحم آخر اي آرام جان ، بر اين دل زارم کني
گر حال دشنامم دهي ، روز دگر جانم دهي
کامم دهي ، کامم دهي ، الطاف بسيارم کني
 

جواب سيمين بهبهاني به ابراهيم صهبا :

گفتي شفا بخشم تو را ، وز عشق بيمارت کنم
يعني به خود دشمن شوم ، با خويشتن يارت کنم؟
گفتي که دلدارت شوم ، شمع شب تارت شوم
خوابي مبارک ديده اي ، ترسم که بيدارت کنم
 

جواب ابراهيم صهبا به سيمين بهبهاني:

ديگر اگر عريان شوي ، چون شاخه اي لرزان شوي
در اشکها غلتان شوي ، ديگر نمي خواهم تو را
گر باز هم يارم شوي ، شمع شب تارم شوي
شادان ز ديدارم شوي ، ديگر نمي خواهم تو را
گر محرم رازم شوي ، بشکسته چون سازم شوي
تنها گل نازم شوي ، ديگر نمي خواهم تو را
گر باز گردي از خطا ، دنبالم آيي هر کجا
اي سنگدل ، اي بي وفا ، ديگر نمي خواهم تو را
 

جواب رند تبريزي به سيمين بهبهاني و ابراهيم صهبا :

صهباي من زيباي من ، سيمين تو را دلدار نيست
وز شعر او غمگين مشو ، کو در جهان بيدار نيست
گر عاشق و دلداده اي ، فارغ شو از عشقي چنين
کان يار شهر آشوب تو ، در عالم هشيار نيست
صهباي من غمگين مشو ، عشق از سر خود وارهان
کاندر سراي بي کسان ، سيمين تو را غمخوار نيست
سيمين تو را گويم سخن ، کاتش به دلها مي زني
دل را شکستن راحت و زيبنده ي اشعار نيست
با عشوه گرداني سخن ، هم فتنه در عالم کني
بي پرده مي گويم تو را ، اين خود مگر آزار نيست؟
دشمن به جان خود شدي ، کز عشق او لرزان شدي
زيرا که عشقي اينچنين ، سوداي هر بازار نيست
صهبا بيا ميخانه ام ، گر راند از کوي وصال
چون رند تبريزي دلش ، بيگانه ي خمار نيست

 ... قايق از تور تهي

و دل از آرزوي مرواريد

 همچنان خواهم راند

نه به آبي ها دل خواهم بست

نه به دريا پرياني که سر از آب بدر مي آرند

و در آن تابش تنهايي ماهي گيران

 مي فشانند فسون از سر گيسوهاشان

 همچنان خواهم راند

همچنان خواهم خواند

 دور بايد شد دور ...

جرعه جرعه ، لاجرم

تقدیر می نوشیم

تبر تبر ، ناگریز

رویاهایمان تباه می شوند

راه ها گاهی

بی همسفر طراحی شده اند

 نمی توانم آن طرف بیایم

نمی توانم دست هایت را بگیرم

مرا ببخش ...

به خاطر خودخواهی های بشر است

که دیوار بلند شد ...

باز آ!

 
بستان آن عاریه به مهر را که وام دارمان کردی!

 
گمان ساده مبر که پا پس کشیده ایم!

 
حضور مورب

 
به تقعری در درون کامیابم کرده است :

 
راس این کمان به زمین و تیرش به قصد آسمان

 
آسمانی نه یک رنگ ٬ به هرجا

 
آسمانی نه برای من ٬ به هرجا

 
باز آ!

 
به خود رنج راه مده ،

 
باز هم قمار خواهم کرد

 
بی خبر

 
وام گرانت را به بهای اندیشه ای و دلی گرو خواهم گذاشت!

 
بازآ!

ديگر اگر پشت خدا خم شود     

خاك محال است كه آدم شود

در كفنم قسمتي از صبح بود

صاعقه نگذاشت كه شبنم شود

ضيافت نور است و نگاه و شور و شراب

شقاوت تيغ است و خون و عشق و جنون

دو چشم و نگاهبانش اين همه شمشير؟

لبي و تمناي بوسه اش اين همه خونريز؟

مرا ببين که به پاي خود آمدم مسلخ!

يکشب دلي به مسلخ خونم کشيد و رفت

ديوانه اي به دام جنونم کشيد و رفت


پس کوچه هاي قلب مرا جستجو نکرد

اما مرا به عمق درونم کشيد و رفت


تا از خيال گنگ رهايي رها شوم

بانگي به گوش خواب سکونم کشيد و رفت


شايد به پاس حرمت ويرانه هاي عشق

مرهم به زخم فاجعه گونم کشيد و رفت


ديگر اسير آن من بيگانه نيستم

از خود چه عاشقانه برونم کشيد و رفت