مو قعی که می خواستن حضرت یوسف رو توئی بازار برده فروشا بفروشن به خاطر زیبائی و جلال یوسف آدمای گردن کلفتی با پولای هنگفتی تو حراج شرکت کرده بودن اونقدر قیمت بالا رفته بود که چند نفر بیشتر نمی تونستند به حراج ادامه بدن.......یه پیر زن با یه کلاف نخ اومد تو حراج بهش گفتن پیر زن چی میخوای ؟ گفت: اومدم یوسفو بخرم همه بهش خندیدند گفتن تو چطور میتونی با این کلاف اونو بخری گفت: منم میدونم یوسفو به من نمی دن ولی می خوام اسمم جزو خریداران اون باشه!!!!

شاد زیست مهر افزون

نمیدونم چرا از تمام ترانه ها برداشت منفی میکنم شاید اونا اصلا منفی هستن ولی سابق بر این بیشتر ترانه ها عاشقانه بود حالا چرا حالت نفرین پیدا کردن نمیدوم شاید مشگل از من باشه  شاید از مادران آینده شاید بجای کلمه عشق از نفرین استفاده میکنن شاید عشق معنی جدیدی پیدا کرده باشه شاید هم مد شده باشه . ولی به نظرمن مادر بودن ارزش خودش رو از دست داده .

ببین چه جوری بی تو دوباره جون میگیرم

فکر نکنی نباشی بدون تو می میرم

برای من کی هستی

یه لکه ی سیاهی

***

گریه و التماس تو قشنگی خیالمه

کشتن و آتیش زدنت آخر عشق وحالمه

پشت سرم گفتی که من درگیر و قا تی پاتی ام

...  به مرامت عوضی از سرتم زیادی ام

شادزیست مهر افزون

امشب میخواهم غم تنهائیم را با ستارگان بگویم

و برای غربت دل بگریم

چقدر فاصله سنگین است

امشب دل افسرده ام هوای سرودن تو را دارد

تو را در ذره ذره وجودم احساس میکنم

اما بیانت نمیتوانم کرد

از وقتی که تو رفتی دلم را در آسمان جا گذاشته ام

ای آفتاب مهربان ...

اینک که تو نیستی دلم میخواهد عکس تو را در قابی

به وسعت خورشید بنشانم

و بر آسمان نصب کنم

و شب و روز به تماشایت بنشینم

ای خورشید عالم تاب ...

ای یگانه معبود من ...

شادزیست مهر افزون

سلام به همه دوستاي گلم 

 اين چند تا نكته به نظرم جالب بود گفتم  بد نیست شما هم بخوانید

ــ بهترين دوست اون دوستي كه باهاش روي يك سكو ساكت بشيني و هيچي نگي و وقتي ازش دور ميشي، حس كني بهترين گفتگوي عمرت رو داشتي.

ــ ما واقعا تا چيزي رو از دست نديم، قدرش رو نميدونيم ولي در عين حال تا وقتي چيزي رو دوباره به دست نياريم، نميدونيم چي رو از دست داديم.

ــ اينكه تمام عشقت رو به كسي بدي، تضميني بر اين نيست كه اون هم همين كارو بكنه پس انتظار عشق مقابل نداشته باش. فقط منتظر باش تا اينكه عشق آروم تو قلبش رشد كنه واگه اينطور نشد خوشحال باش كه تو قلب تو رشد كرده.

ــ در عرض يك دقيقه ميشه يك نفر رو خرد كرد، در عرض يك ساعت ميشه كسي رو دوست داشت و در يك روز ميشه عاشق شد ولي يك عمر طول ميكشه تا كسي رو فراموش كرد.

ــ دنبال نگاه ها نرو، چون ميتونن گولت بزنن، دنبال دارايي نرو چون كم كم افول ميكنه، دنبال كسي باش كه باعث بشه لبخند بزني چون فقط با يك لبخند ميشه يه روز تيره رو روشن كرد. كسي رو پيدا كن كه بتونه تورو شاد كنه.

ــ‌ دقايقي تو زندگي هستن كه دلت براي كسي اونقدر تنگ ميشه كه ميخواي اونو از رويات بيرون بكشي و تو دنياي واقعي بغلش كني.

ــ رويايي رو ببين كه ميخواي. جايي برو كه دوست داري. چيزي باش كه ميخواي باشي. چون فقط يه جون داري و يه شانس براي اينكه هر چي دوست داري انجام بدي.

ــ آرزو ميكنم به اندازه كافي شادي داشته باشي تا خوش باشي، به اندازه كافي بكوشي تا قوي باشي، به اندازه كافي اندوه داشته باشي تا يه انسان باقي بموني و به اندازه كافي اميد كه خوشحال بموني.

ــ هميشه خودتو جاي ديگران بگذار، اگر حس ميكني چيزي ناراحتت ميكنه، احتمالا ديگران رو هم آزار ميده.

ــ شادترين افراد لزوما بهترين چيزها رو ندارن، اونا فقط از اون چه تو راهشون هست بهترين استفاده رو ميبرن.

ــ شادي براي اونايي كه گريه ميكنن و يا صدمه ميبينن زنده است. براي اونايي كه دنبالش ميگردن و امتحانش كردن. چون فقط اينها هستن هستن كه اهميت ديگران رو تو زندگيشون ميفهمن.

ــ عشق با يك لبخند شروع ميشه، با يك بوسه رشد ميكنه و با اشك تموم ميشه. روشنترين آينده هميشه روي گذشته فراموش شده شكل ميگيره. نميشه تا وقتي كه دردها و رنجها رو دور نريختي، توي زندگي به درستي پيش بري.

ــ وقتي به دنيا اومدي، تو تنها كسي بودي كه گريه ميكردي و بقيه ميخنديدن. سعي كن يه جوري زندگي كني كه وقتي رفتي، تنها تو بخندي و بقيه گريه كنن.

شاد زیست مهر افزون

ای گل تازه که بویی ز وفا نیست تورا

خبر از سرزنش خار جفا نیست تورا

ما اسیر غم و اصلا غم ما نیست تورا

با اسیر غم خود رحم چرا نیست تو را

همچو گل چند به روی ِهمه خندان باشی

هر زمان با دگری دست وگریبان باشی

زان بیندیش که از کرده پشیمان باشی

یاد حیرانی ما آیی و حیران باشی

شب به کاشانه ی اغیار نمی باید بود

غیر را شمع شب تار نمی باید بود

همه جا با همه کس یار نمی باید بود

تشنه ی خون منه زار نمی باید بود

تا بدین مرتبه خون خوار نمی باید بود

جان من سنگ دلی ، دل به تو دادن غلط است

چشم امید به روی تو گشادن غلط است

جان شیرین به تمنای تو دادن غلط است

رفتن اولاست ز کوی تو ستادن غلط است

دیگری جز تو مرا این همه آزار نکرد

جز تو کس در نظر خلق مرا خار نکرد

آنچه کردی تو به من هیچ ستمکار نکرد

این ستمها دگری با من بیمار نکرد

هیچ سنگین دل بیدادگر این کار نکرد

گر ز آزردن من هست غرض مردن من

مُردم ، آزار مکش از پیه آزردن من

مدتی هست که حیرانم وتدبیری نیست

عاشق بی سروسامانم وتدبیری نیست

از غمت سر به گریبانم وتدبیری نیست

چه توان کرد پشیمانم وتدبیری نیست

دیگری این همه بیداد به عاشق نکند

قصد آزردن یاران موافق نکند

مدتی شد که در آزارم و می دانی تو

به کمند تو گرفتارم و می دانی تو

از غم عشق تو بیمارم و می دانی تو

داغ عشق تو به جان دارم و می دانی تو

خون دل از مژه می بارم و می دانی تو

از برای تو چه می زارم و می دانی تو

مکن آن نوع که آزرده شوم از خویت

دست بر دل نهم و پا بکشم از کویت

دیده پوشم ز تماشای رخ نیکویت

سخنی گویم وشرمنده شوم از رویت

گوشه ای گیرم و من بعد نیایم سویت

کس چرا این همه سنگین دل و بد خو باشد

جان من این روشی نیست که نیکو باشد

از چه با من نشوی یار چه می پرهیزی

یار شو با من بیمار چه می پرهیزی

چیست مانع ز من زار چه می پرهیزی

حرف زن ای بت خون خوار چه می پرهیزی

که تو را گفت که به ارباب وفا حرف مزن

چین بر ابرو زن و یک بار به ما حرف مزن

درد من کشته ی شمشیر بلا می داند

مسکنم ساکن صحرای فنا می داند

همه کس حال من بی سروپا می داند

پاک بازم همه کس طور مرا می داند

عاشقی همچو مَنَت نیست خدا می داند

چاره ی من کن و مگذار که بی چاره شوم

سر خود گیرم واز کوی تو آواره شوم

تا نظر می کنی از پیش نظر خواهم رفت

گر نرفتم ز درت شام سحر خواهم رفت

نکه این بار چو هر بار دگر خواهم رفت

نیست باز آمدنم باز اگر خواهم رفت

چند در کوی تو با خاک برابر باشم

چند پا مال جفای تو ستمگر باشم

می روم تا به سجود بت دیگر باشم

باز اگر سجده کنم پیش تو کافر باشم

خود بگو کز تو کشم نازو تغافل تا کِی

طاقتم نیست از این بیش تحمل تا کِی

ای لب لعل ز که این قاعده اندوخته ای

کیست استاد تو اینها ز که آموخته ای

این همه جور که من از پیه هم می بینم

زود خود را به سر کوی عدم می بینم

دیگران راحت من این همه غم می بینم

لطف بسیار طمع دارم و کم می بینم

هستم آزرده و بسیار ستم می بینم

آنچنان باش که من از تو شکایت نکنم

از تو قطع طمع لطف عنایت نکنم

پیش مردم ز جفای تو حکایت نکنم

همه جا قصه ی درد تو روایت نکنم

بشنو پند و مکن قصد دل آزرده ی خویش

ورنه بسیار پشیمان شوی از کرده ی خویش

وحشی بافقی        

شادزیست مهرافزون 

افسوس درعصری  زندگی میکنیم که محبت واژیه غریبی است درغربت ، خوشبختی در گرو پول

 وقدرت ، عشق جامه ایست بر تن نفرت ، رفاقت سرانجامی ندارد جز خیانت ...

 چرا در همه چهره ها شور کسالت

و همه روزنه ها نور سیاست

 چرا لبِ تشنه ی صداقت خشکِ از سر لجاجت

و همه خوبیها شده اند  فقط   حکایت...

**********

      جان کندن است زندگی ما حیات نیست

     از هیچ سمت راه گریز و نجات نیست

صحبت از پژمردن یک برگ نیست

وای جنگل را بیابان میکنند

دست خون آلود را در پیش چشم خلق پنهان میکنند

هیچ حیوانی به حیوانی نمیدارد روا آنچه این نامردمان با جان انسان میکنند

صحبت از پژمردن یک برگ نیست

فرض کن مرگ قناری در قفس هم مرگ نیست

فرض کن یک شاخه گل هم در جهان هرگز نرست

فرض کن جنگل بیابان بود از روز نخست

در کویری سوت و کور...

در میان مردمی با این مصیبت ها صبور

صحبت از مرگ محبت مرگ عشق

گفتگو از مرگ انسانیت است

شادزیست مهرافزون

نمیدوم تا چه اندازه گذشتتون براتون مهمه اصلا ً بهش فکر می کنید. نمی دونم چرا صحبت از گذشته که میشه آدم یاد خاطره های تلخ می یوفته . گذشته ها هر چقدر هم که خوب گذشته باشن بازم تلخن چون گذشته ها دیگه بر نمی گردن خوشا به سعادت کسانی که وقتی به گذشتشون نگاه می کنن از روی کسی شرمنده نمیشن . خوب بود اگه میشد با فکر کردن به آینده گذشته هامون رو فراموش کنیم.ولی گذشته آمیخته با گوشت و پوست و تاروپودِ آدماست . چی میشد تمام لحظه هایی که میرن ، بمیرن ، که امروز منو از من نگیرن .

گذشته یه زخم پیرو کهن است خوب نمیشه

تو ابرا یه ابر گریه سازِ، دور نمیشه

یه مرغ جَلدِ که، هیچ وقت نمیره

یه دشت خشک، که با اشک جون میگیره

یه زنجیرهِ ، یه بندِ ، یه دیوار بلندِ

گذشته ، جنس کوهِ ، مثل سنگِ

چه سختِ، گذشتن از رو دیوار گذشته

یه خوابِ ، رسیدن، به فردایی که پشتِ اون نشسته

گذشته، تو فریاد تموم گریه هامی

یه عمره تو بیداری ِ تلخ قصه هامی

تو شبهامو به بیزاری کشوندی

تو خورشیدِ یه بی خواب و سوزوندی

تو آزاری ، تو دردی ، یه دیوار بلندی

گذشته جنس کوهی مثل سنگی

چی می شد تموم لحظه های من که میرن

بمیرن ، بمیرن که امروز منو از من نگیرن

که امروز منو از من نگیرن

نمیدونم تا حالا شده متوجه بشین گذر زمان کند شده یا اینکه احساس کنین دقیقه ها متوقف شده اند.آره انگار یه دستی جلوی حرکت زمان گرفته. تویی این لحظه ها آدم همیشه انتظار تموم شدن اون لحظه رو میکشه

یادم سر کلاسهای ریاضی همیشه این طوری بودم ولی بعد فهمیدم مشکل از ریاضی نیست آخه سر کلاس فیزیکم این مشکلُ داشتم.پیش خودم گفتم وقتی آدم تویی شرایطی قرار بگیره که دوست نداره این حسُ پیدا میکنه.

ولی اشتباه می کردم چون الآن که دارم مینویسم نه سر کلاسم نه توی اون شرایط قرار دارم ولی بازم این حس رو دارم.شاید یک جنس غریبه بتونه واسه همیشه این حسُ از من بگیره.

دوباره دقیقه ها رو کندُ آهسته می بینم

دوباره چشم خدا رو تو خودم بسته می بینم

تا دلم آروم بگیره سر به کوچه ها می زارم

رو به آدما می خندم تو سیاهی ها می بارم

َََّتویی یک جاده برفی پیه انتها می گردم

توی این رویایی آبی هنوزم اسیر دردم

آخه دنیا تو چشام رنگشُ باخته

آخه یک جنس غریبه آسمون منو ساخته

برده رنگ انتظارو بارون چشمایه خستم

انگار آهنگی نداره بی تو این قلب شکستم

از سپیده تا سپیده آسمون ابریو تار

مثل بغض سینه من شوق باریدن نداره

بویه بارون میده حرفات اشک چشمام بیقرار

عشق من سوز زمستون عشق تو شور بهار

دوباره دقیقه ها رو کندُ آهسته می بینم

دوباره چشم خدا رو تو خودم بسته می بینم

نمی توانم

در خانه کوچک قلبم

پنجره را به سوی شهری که در آن وسعت خورشید نیست باز کنم

نمی توانم

شب های این خانه رابدون مهتاب تجسّم کنم

نمی توانم

ماهی حوضش را بی آب بگذارم

نمی توانم

ایوانش را تهی از اکسیژن احساس کنم

نمیتوانم

نگاهی را که به انتظار تو در راه گذاشته ام به مقصد نرسانم

نمی توانم

در خانه کوچک قلبم

شاهد مرگ اقاقی باشم

ای به داد من رسیده... تو روزای خود شکستن

ای چراغ مهربونی... تو شبای وحشت من

تو شبو از من گرفتی... تو منو دادی به خورشید

اگه باشی یا نباشی... برای من تکیه گاهی

برای من که غریبم... تو رفیقی جون پناهی

یاور همیشه مومن تو برو سفر سلامت

غم من نخور که دوری برای من شده عادت

ناجی عاطفه ی من شعرم از تو جون گرفته

رگ خشک بودن من از تن تو خون گرفته

اگه مدیون تو باشم اگه از تو باشه جونم

قدر اون لحظه نداره که منو دادی نشونم

وقتی شب شبه سفر بود توی کوچه های وحشت

وقتی هر سایه کسی بود واسه بردنم به ظلمت

وقتی هر ثانیه ی شب... تپش هراس من بود

وقتی زخم خنجر دوست... بهترین لباس من بود

تو با دست مهربونت به تنم مرحم کشیدی

برام از روشنی گفتی ...حلقه ی شبو دریدی

ای طلوع اولین دوست ای رفیق آخر من

به سلامت سفرت خوش ای یگانه یاور من

مقصدت هر جا که باشه هر جای دنیا که باشی

اونور مرز شقایق... پشت لحظه ها که باشی

خاطرت باشه که قلبت...سپر بلای من بود

تنها دست تو رفیق... دست بی ریای من بود

یاور همیشه مومن تو برو سفر سلامت

غم من نخور که دوریت برای من شده عادت