هزاران بار ما را سوخت

حریق حادثه تا مرز خاکستر

ولی ما نسل سیمرغیم که از خاکستر خود می گشاید پر

طلوع تازه ی سیمرغ در راه است

همین فرداکه می آید

سحر پایان تاریکی است

و این دیری نمی پاید...

سازه‌هاي آبي شوشتر جهاني شد

چه روز خوبیه امروز...چقدر ازشنیدن این خبر خوشحال شدم ...همشهریام هم خوشحالند....احساس غرور ملی در شهرم موج میزنه.....بالاخره تلاش بی وقفه ثمر داد وپای یونسکو به دیدنی ترین اثر باستانی شهرم باز شد و این اثر ملی وباستانی ثبت جهانی شد..خبرش رو از همشهری ان لاین  گرفتم دوست داشتین بخونین

سازه‌هاي آبي شوشتر جهاني شد

ميراث‌ايران- گروه شهري:
شوشتر و سازه‌هاي آبي‌اش با كسب اكثريت آراي اعضاي كميته ميراث‌جهاني يونسكو به‌عنوان دهمين اثر جهاني ايران به ثبت رسيد تا شايد وضعيت اين ميراث باستاني بهبود يابد پرونده‌ آماده‌شده به وسيله كارشناسان ايراني براي سازه‌هاي آبي ـ تاريخي شوشتر روزجمعه، پنجم تيرماه در سي‌وسومين نشست كميته‌ ميراث جهاني يونسكو كه در سويل اسپانيا برگزار شد، در فهرست ميراث جهاني به ثبت رسيد.

تکنیک دروغ بزرگ ( Big Lie) یا به آلمانی (Große Lüge ) یکی از تکنیکهای شناخته شده جنگ روانی است. این تکنیک به صورت ساده این طور تعریف می شود: مردم دروغهای بزرگ را راحتتر از دروغهای معمولی باور می کنند چون هیچ کس نمی تواند تصور کند شخصی آن قدر وقیح باشد که تا این حد واقعیت را تحریف کرده و آشکارا دروغ بگوید.

این تکنیک اولین بار توسط آدولف هیتلر در کتاب نبرد من معرفی شد. برای توضیح بیشتر ترجمه بخشی از فصل دهم این کتاب در اینجا نقل می شود :

در دروغ بزرگ همواره نیروی باورپذیری وجود دارد، زیرا توده های عظیم مردم همواره از طریق تاثیرهای ناخوداگاه بسیار راحتتر فریب می خورند تا اینکه بخواهیم انها را با استدلالهای غیرمنطقی گمراه کنیم. بنابر این مردم عادی به واسطه ذهن ساده‌ای که دارند از طریق دروغ بزرگ راحتتر فریب می خورند تا دروغهای کوچک و معمولی چرا که مردم عادی خودشان اغلب برای موضوعات کوچک دروغهای کوچکی می گویند اما از اینکه دروغهای بزرگ و شاخدار بگویند شرم دارند. انها هرگز به ذهنشان هم نمی رسد که دروغهای بزرگ و شاخدار بگویند و از این رو باور نمی کنند دیگران آن قدر وقیح باشند که واقعیت را تا این حد تحریف کنند. حتی اگر به آنها مدارک و شواهدی ارائه شود که دروغ بودن چنین گفته‌هایی را ثابت کند آنها باز هم در قبول واقعیت تردید می کنند و می گویند حتما توضیحی برای این مساله هست که ما نمی دانیم. به این دلیل دروغهای بزرگ حتی بعد از افشا شدن هم تاثیری از خود به جا می گذارند. این واقعیتی است که تمام دروغگوهای حرفه ای دنیا از ان اطلاع دارند.

نگاهی به شیوه رئیس جمهور در اولین مناظره انتخاباتی وی نشان می دهد که او به خوبی با این تکنیک آشنا است و از آن در جنگ روانی علیه رقیب به خوبی استفاده می کند. تنها در همین مناظره دروغهای بسیار بزرگی مانند عذرخواهی رسمی بلر در مورد تجاوز ملوانهای انگلیسی و وجود سند مکتوب آن در وزارت خارجه، غیر حقوقی بودن و بی ارزش بودن قطعنامه های شورای امنیت، اخراج نشدن دانشجویان در چهار سال اخیر، افتخارآمیز بودن نتایج کنفرانس دوربان و ادعاهای بی پایه ای از این دست را به دفعات شاهد بودیم. همانطور که در متن بالا آمده است همواره حتی با افشای این تکنیک باز هم تاثیری از آن باقی می ماند. یعنی حتی اینکه وزارت خارجه انگلیس طی کمتر از ۲۴ ساعت عذرخواهی بلر را تکذیب کرده و بنابر این مشخص می شود وجود چنین نامه ای در وزارت خارجه کذب محض است، و یا انتشار لیست ۵۷ نفره اسامی دانشجویان اخراجی در چهار سال اخیر هم نمی تواند تاثیر این تکنیک را به کل از میان بردارد.

البته استفاده از این روشها تازگی ندارد و در چهار سال گذشته به دفعات مورد استفاده قرار گرفته است به عنوان مثال ادعای مختومه شدن پرونده هسته ای ایران در شرایطی که شورای امنیت در استانه تصویب تحریمهای بیشتری علیه ایران بود که این ادعا سیاستمداران غربی را به شگفتی واداشت. اما باید به این نکته توجه کرد که این مساله برای اکثر مردم عادی قابل تصور نیست که شخصی تا این حد وقیح باشد که این طور گستاخانه دروغ بگوید به یاد داریم که پس از آن رسوایی آشکار در کنفرانس دوربان و تحقیر بالاترین مقام رسمی کشور و نماینده ملت ایران در انظار جهانی چگونه از احمدی نژاد مانند یک قهرمان استقبال شد و او را فاتح ژنو نامیدند. روشی که هیتلر بارها از آن استفاده کرد و حتی شکست آلمان در جنگ جهانی اول را پیروزی عنوان می کرد و معتقد بود ادعای شکست آلمان ساخته یهودی های دروغگو و چرچیل است!

 منبع : نشریه تحلیلی دانشجویی امیرکبیر

دیشب باور كردم: عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد

دیشب خيلي شكستم، دلم براي عشق سوخت تصور اين كه روزي كسي پيدا بشه و توي چشم همه به عشقم توهين كنه، داغونم كرد....

روزگار غریبی ست

سالهاست اینو پذیرفتم

عشق را کنار تیرک راه بند تازیانه می زنند..

دلم به حال پاکی عشق سوخت ...

با کمال بی ....گفت می خوام در مورد خانومی که کنار شما میشینه حرف بزنم...

سه بار گفت بگم...

شک کردم ....بعد فهمیدم همسرش رومیگه...... شریک زندگیش رو..

اون رو....

 زنی که کنارتون میشینه

خطاب کرد

داره جمله (سیاست پدر مادر نداره ) مصداق پیدا میکنه....

کسی که عشقش رو اینجوری وسیله ای برای رسیدن به قدرت قرار بده باید فکر چنین روزی روهم بکنه ! ......دلم از این جهت برای اون میسوزه که این چنین بازی خورده و آلت دست شد. کاش خودشوکنار میکشید…..

عند الاستطاعه یا عند الاختیاره..؟؟!!

امروز خبری از رادیو شنیدم که حضرات دارن یه قانونی رو تصویب میکنن که عند المطالبه رو به عندالاستطاعه تغییر بدن !!!!!

یعنی چی؟ یعنی هر وقت شوهر داشت مهریه رو بپردازه ..!!!!! مثل حج هر کی مستطیع شد  شرایط پرداخت مهریه رو داره...!! خب اینجوری راه برا خیلی از فرصت طلبا باز میشه و در حقیقت خیالشونو راحت میکنه...گرچه با قانون عند المطالبه هم خیلی راه فرار دارن و با گفتن ندارم و قسطی کردن اون از پرداخت فوری مهریه در میرن..ولی با این قانون دیگه صاحب حق هم میشن و اون عامل بازدارنده هم اثرشو از دست میده......البته ناگفته نمونه بعضی از خانمای سود جو هم از عندالمطالبه استفاده سوء کردن...! ولی با اینکه از جنس مردا هستم فکر میکنم این یه ظلمی در حق خانماست....چون تنها پشتوانه اجتماعی خانما با این قانون از بین میره ....مطمئنا اگه زنا قانون نویس بودن همچین قانونائی ابدا تصویب نمی شد.... بجای اینکار کاشکی یه قانون وضع میکردن که در هنگام ازدواج متناسب با در آمد شوهر مهریه تعیین میشد تا  دیگه این همه مشکلات بوجود نیاد......متاسفانه باگفتن جمله غلط کی مهریه رو داده و کی گرفته تن به ازدواجی میدن که تا آخر عمر باید بسوزن و بسازن...غافل از اینکه  تو دادسراها پراز پرونده هایی از این قبیله..... حالا هم با این قانون خیال آقا رو از هرچی زور و زندانه راحت میکنن....

چطوره پیشنهاد بدیم بجای عند الاستطاعه قانون عند الاختیاره رو بذارن تا هر موقع که آقا خواست مهر فلک زده رو بپردازه.....!!!!

سلام دوستان.....

عیدتون مبارک.......

امروز شمعهای جالبی دیدم....فکر کنم کمتر مثلشون دیدین......بد نیس تو این ایام جشن و شادی شما هم اونا رو ببینین...

امیدوارم سراسر زندگیتون مثل این شمعهای قشنگ روشن و فروزان باشه....

منبع : ایمیل

چه جیز هایی در باره تابلوی مونالیزا نمی دانیم؟

وقتی صحبت عکس‌های معروف جهان به میان می‌آید، قطعا هیچ عکسی به اندازه چهره درون تابلوی جاودانه لبخند ژوکوند اثر لئوناردو داوینچی شناخته شده نیستند.  سالهاست که این تابلو یکی از بحث برانگیزترین عکس‌های پرتره در جهان است. اما سوال این است که  چه دلیلی دارد که این تصویر برترین پرتره جهان باشد؟ با توجه به اینکه ما  در دوران تحول تکنولوژی هستیم و از ابزارهای بسیار پیشرفته‌تری برای عکاسی استفاده می‌کنیم، چه چیزی در این تابلو است که هر سال انسانها را به پاریس می‌کشاند تا این تابلو را از نزدیک تماشا کنند؟ در اینجا به برخی از وجوه علمی این تصویر  می‌پردازیم تا ببینیم که لئوناردو داوینچی حدود پانصد سال پیش چه نکاتی را برای پرتره‌ای که کشیده، رعایت کرده است. ترکیب بندی وقتی امروز به تابلوی مونالیزا نگاه می‌کنیم و می‌بینیم چقدر ترکیب‌بندی استاندارد و ساده‌ای دارد، می‌فهمیم چطور توانسته خطوط جدیدی را برای استاندارد‌های قبل از خود وضع کند و چرا قرن‌‌هاست که عکاسان و نقاشان پرتره از این استاندارد برای پرتره‌های خودشان استفاده می‌کنند. در این ترکیب‌بندی که به ترکیب‌بندی ذوزنقه‌ای معروف است، دستها در حالتی قرار می‌گیرند که در پایین تصویر از هم باز هستند و فرم آنها به گونه‌ای است که ناخودآگاه چشم را به سوی چهره سوژه هدایت می‌کنند. این یکی از دلایلی است که وقتی به لبخند ژوکوند نگاه می‌کنید کمتر حواستان به دستهای سوژه است.  استفاده از این ترکیب‌بندی بهترین روش برای عکس‌های نیم‌تنه است تا در آن چهره بیشتر به چشم بیاید. دست‌های باز یا زیر چانه هرگز نمی‌توانند چنین تاثیری روی چشم بیننده بگذارند.   حالت یا پوزیشن چهره مونالیزا امروز آنقدر برای‌مان تکراری شده که واقعا به لبخند زیبای او توجهی نمی‌کنیم. دیگر لبخند زدن جزئی همیشگی از عکس‌های پرتره است. اما همین حالت در دوره‌ای که لئوناردو تابلو را کشیده است، همانقدر انقلابی و بدعت‌گذار بوده است که امروز عکس‌هایی با اخم مدرن محسوب می‌شوند. در آن زمان تقریبا تمام پرتره‌ها، از افرادی بودند که بسیار سیخ و سفت می‌نشستند و برای جدی‌تر شدن یادگار تمام عمرشان سعی می‌کردند بیشتر اخم کنند. در مقابل، تصویر مونالیزا در حالتی بسیار آرام و راحت گرفته شده است. او دستهایش را به راحتی بر نیمکت جلویش گذاشته است و به جای اینکه انگشتانش را مشت کند یا اسلحه یا قلم‌موی پر داستان نویسی را در دست بگیرد، به راحتی آنها را ضربدری و آزاد روی هم قرار داده است. چهره مونالیزا به این سو و آن سو خم نشده و به دوردست‌ها هم نگاه نمی‌کند. نگاه او مستقیم به لنز دوربین لئوناردو دوخته شده است. همینطور برخلاف اغلب عکس‌های زمان خودش که سعی می‌کردند با ترسیم تمام بدن در پرتره‌های‌شان لباس‌های فاخر زمان خود را به رخ بکشند، تصویر کاملا نیم‌تنه است و موکدا چشم را تنها به چهره هدایت می‌کند. ضمنا هم سطح بودن چهره و چشم‌ها نسبت به بیننده، حالتی بسیار صمیمی را القا می‌کند. برخلاف عکس‌های آن دوره که در آنها معمولا برای بزرگ جلوه دادن سوژه، طوری پرتره را ترسیم می‌کردند که نگاه سوژه به طرزی رخوتناک از بالا به پایین و به سوی ما دوخته می‌شد.   زمینه مقالات بسیاری درباره زمینه پشت عکس مونالیزا نوشته شده است و ما امروز می‌توانیم برخی از نکات را از بین این نوشته‌ها برای مقصود خودمان استفاده کنیم. یکی از نکات ویژه در تابلوی لئوناردو این است که برخلاف تصاویر آن دوره که در آنها همه چیز، از سوژه جلوی تصویر تا صلیب نوک کلیسایی که در دوردست وجود داشت، همگی در فوکوس کامل ترسیم می‌شد، پس زمینه تصویر مونالیزا محو است! اگرچه تصویر ظاهرا زمانی را در طول روز نشان می‌دهد، یعنی زمانی که دیافراگم لنز دوربین لئوناردو می‌بایست بسته باشد و عمق میدان بلندی به تصویر بدهد، اما او می‌دانسته که سال‌ها بعد وقتی که دوربین اختراع می‌شود و عکاسان برای ایجاد عمق میدان کم و فوکوس قوی‌تر روی سوژه دیافراگم‌ دوربین‌شان را باز می‌کنند، زمینه تصویر بر خلاف آن چیزی که اغلب نقاشان انجام می‌دادند، محو خواهد شد. مسئله این است که امروز، محوشدگی زمینه تصویر پرتره با دیافراگم باز به یک قانون کلی تبدیل شده است. اما لئوناردو چقدر زیبا حدس زده‌ است که برای فوکوس بیشتر روی چهره باید سعی کند زمینه تصویر را رسم کند ولی آن را از فوکوس خارج کند. او می‌توانسته برای این منظور یک زمینه ثابت تک رنگ (مثل زمینه‌های رنگی اغلب پرتره‌های آن زمان) یا حداقل یک دیوار یا درخت رسم کند. اما منظره دوری را رسم کرده و بعد آن را محو کرده است.   نور یکی از نکات بارز نوردهی در تصویر مونالیزا، استفاده از نور به منطور جهت دهی به چشم بیننده است تا بیش از هر چیزی به چشم‌ها و دست‌های سوژه توجه کند. در این تصویر جهت نور به طرز جالبی تنظیم شده، از بالا و سمت چپ سوژه، روی چهره تابیده است تا هم به چهره عمق ببخشد و هم تنها دست‌ها و چهره را برجسته کند. این نور در عکاسی به نور هفت، پروانه‌ای یا نوردهی رامبراندی معروف است و می‌تواند سایه‌ای شدید را روی صورت سوژه ایجاد کند. در این حالت از نوردهی موضعی استفاده می‌کنند و معمولا در آنها تنها چهره نوردهی می‌شود و باقی بدن در سایه‌ فرو می‌رود. از آنجائیکه در زمان لئوناردو نور‌ها یا موضعی بودند یا محیطی (Ambiance) و همچنین به دلیل اینکه تصویر مونالیزا، به دلیل رسم شدن در محیط خارجی قائدتا باید دارای نور تخت یا محیطی باشد، او روش بهتری را برای کار انتخاب کرده است. استفاده از نور موضعی از بالا همراه با یک نور فراگیر کم رمق از روبرو برای نرم کردن سایه‌های تند چهره. یعنی همان کاری که ما امروز توسط Light Boxها یا همان فلاش‌ چتر‌های پارچه‌دار انجام می‌دهیم.   پوشش پوشش یا لباس مونالیزا همرنگ زمینه است. بدون هیچ زرق و برق یا طرح خاصی که آن را از زمینه جدا کند. تنها در لبه یقه و آستین لباس می‌توان طرح‌هایی بسیار ظریف دید که نشان‌دهنده تمایز لباس از یک ردای ژنده است. اما بر خلاف رسم آن روزگار، همانطور که گفته شد هیچ نشانی از تزیین لباس در پرتره وجود ندارد. لئوناردو تعمدا می‌خواسته که نگاه‌ها تنها به چهره و دست‌ها دوخته شوند. بنابراین نه لباس را کهنه و پاره و نه آن را فاخر و مجلل رسم کرده است. لباس ساده ساده است و خبری از گوشواره‌ها و انگشتر‌های و گردن آوریزها وجود ندارد. همه چیز در خدمت برجسته کردن چهره زن است. بدون هیچ زیورآلات و تزئینی.   قاب‌بندی یا فریمینگ اگر خوب به تابلوی مونالیزا دقت کنید، در دو طرف شانه‌های مونالیزا، دو نیم دایره می‌بینید که ظاهرا اشاره به چیزی ندارند. از آنجائیکه لئوناردو داوینچی کسی نیست که بی‌دلیل جزئی را به تصویر اضافه کند و در آن زمان هنوز نقاشی‌های مدرن با اجزای در هم و بی‌دلیل ابداع نشده بود، به نظر می‌رسد که این تصویر فعلی، قابی بریده شده از داخل تابلوی اصلی بوده است. بسیاری از هنرشناسان بر این باورند که این نیم‌دایره‌ها بخشی از پایه‌های سر ستون‌های ایوانی است که گفته می‌شود سوژه در تصویر در آنجا نشسته است. اگر این حدس صحت داشته باشد، مسئله بسیار پیچیده می‌شود. چطور لئوناردو راضی شده است بخشی از نقاشی خود را برش بزند تا سوژه بهتر به چشم برسد. البته با توجه به هنر او، چنین کاری اصلا بعید نیست. او کسی است که به راحتی نتیجه دسترنج چند ماه خودش را فدای کادربندی بهتر عکس می‌کند. بنابراین کاملا محتمل است که او پس از آماده کردن تصویر تصمیم گرفته باشد عکس را ببرد و به اندازه فعلی درآورد.   رازآلود بودن این تنها واژه توصیفی کامل درباره تابلوی مونالیزا است. این زن کیست؟ گفته می‌شود این تصویر، خود لئوناردو در قالب یک زن است. شاید هم همسر کسی است که این عکس را سفارش داده. زمینه داخل عکس چیست؟ چرا لبخند می‌زند؟ اصلا لبخند می‌زند؟ چیز‌های رازآلودی درباره این تصویر وجود دارد. اینکه چطور لبخند او می‌تواند هم جذاب و فریبنده باشد، هم سرد و کناره‌گیر. و اینکه تصویر چطور و چرا با این تکنیک نقاشی شده است. (متدی که لئوناردو در این تصویر به کار گرفته blurring نام دارد و در آن نقاش لبه‌های تصویر را محو رسم می‌کند. این تکنیک در آن زمان بسیار جدید و نادر بوده است). این کارها موجب می‌شود بیننده درگیر تصویر شود و با قوه تخیل خودش آن را در ذهن خود ادامه دهد. ایجاد حالتی رمزآلود در تصویر یکی از تکنیک‌هایی است که استاد فخرالدین در تصاویر پرتره‌های مشهور از آن استفاده کرده است.

منبع:گروه فرهنگ و هنر سیمرغ

زنده بودن را به بيداري بگذرانيم

که سالها به اجبار خواهيم خفت.....!!

بيدار دل باشيد

دوستان زنده رودی.........عیدتون مبارک    

گوش بسپار! چه‌هياهويي است درآسمان وزمين! صداي بال فرشته‌ها را مي‌شنوي؟ با چه سرعتي آماده بازگشت مي‌شوند. مهماني به آخر رسيده و ميزبانان آسماني مي روند تا تولد دوباره آنان را كه در ماه بخشش و مغفرت از پوسته ی گناه به درآمده‌اند به عرش نشينان بدهند. دوباره زمين مي‌ماند و زمينيان .

heratpress.com