دلم از دیروزکلی گرفته

اصلاً چم شده؟؟؟

مامانم داشت تعریف میکرد که من چه جوری به دنیا اومدمو........!

آخ بچه ! آخه چرا انقدر زود میخواستی به دنیا بیای !

6 بار همرو کشوندی تا بیمارستانو ...!

چی اینجا بود ....!

نمیدونم ، ولی با حرفای مامانم بی اختیار گریم گرفت !

خودمم که نمیدونم !

دلم برای یکی یه ذره شده !

کی؟؟؟

همونی که خودش میدونه ولی ....!

همونی که جاش اینجا خالیه ... !

  ياد کن

    مرا بيدار کن از خواب 

    مراجای ده در خانه ی کوچک عشق

         بشوی با باران انتظارم را

         مرا مسپار به دست باد

    چون پرنده رهايم کن درآسمان

    مرا در بهار انديشه کن

         تن تشنه ام را به وسعت دريا بسپار

    يادکن کوچه ی ميعادمان را در شب

    مرا تکرار کن تکرار...!

دستمون تو دست هم بود ، یادته؟ غصه هامون کم کم بود ، یادته؟ چشم نازت مال من بود ، یادته؟ دیدن من غدغن بود ، یادته؟ روزگار قهر و آشتی ،  یادته؟ هیج کس و جز هم نداشتیم ، یادته؟ رویاهای آسمونی ، یادته؟ قول دادی پیشم بمونی ، یادته؟ روزای بی غم و غصه ، یادته؟ ببینم اول قصه یادته؟

نه ، یادته !

بگو یادته ...!

یک پسر کوچک

به یک ستاره نگاه کرد

و گریه را سر داد

ستاره گفت :

پسر چرا گریه می کنی ؟

پسر گفت :

تو خیلی دور هستی

من هرگز قادر نخواهم بود

تو را لمس کنم

ستاره پاسخ داد :

پسر ،

اگر من هم اکنون

 در قلبت نبودم

تو نمی توانستی

مرا ببینی !

این شب ها کمی بیشتر فکر کن .

- باز هم فکر کن ...! -

 فرصت خوبی است با خودت خلوت کنی .

با خدای خودت !

فرصت خوبی است تا دلت را کمی صاف کنی و در تاریکی شب با خودت صادق باشی .

فکر کن که چه کرده ای !

 فکر کن به کجا میروی !

و فکر کن عمر آدمی کوتاهتر از آن است که ... بارها گفته ام ، خودت بهتر میدانی !

این شب ها فرصت خوبی است ............!

عاشق بودن

تجربه تمامی احساسات بیرون از عشق ،
و از نو بازگشت به عشق است .

عاشق بودن

تحمل رنج و درد

و توانایی غلبه و از یاد بردن این رنج و درد است .

عاشق بودن

همان است که بتوانی بخش های نا زیبا را ببینی

 ولی

بر بخش های زیبا و دوست داشتنی تاکید کنی

و شادمانه هر دو را بپذیری

عاشق بودن

دانستن آن است که دیگری نیزآنچه که بوده باقی نمی ماند

وتغییر آرام آرام او را دگرگون می کند

 والاترین هدیه ها بین دوستان

اعتماد است و درک متقابل

این دو ارمغان عشق اند.

عشق ایثار چیزی بیش از تمامی خود است

تنها در طلب لبخندی کوچک

عاشق بودن

دیدن نه تنها با چشم که با دل است

پرورش بینشی در عمق احساس خود و دیگری است ،

داشتن درکی نیکو از پیوند میان دو انسان است

عاشق بودن

فدا کردن خود به تمامی وجود است

آماده تا بگویی :

" اینک من

           و دوستت دارم بسیار و بسیار !

                                            ندای تمام وجودم "

نه اینکه هر دم به رنگی در آیی و هر روز

نوایی دگر ساز کنی تا پذیرفته شوی

بلکه چنان تغییر کنی تا نور خوبی ها

ظلمت کمبودهایت را بپوشاند .

                                آنچنان که او می خواهد !

منصور حلاج را بردند تا بر دار کشند ، یکی از یاران ، گریان و نالان پرسید عشق چیست؟

پس در آن روز حلاج را بکشتند و دیگر روزش بسوختند و روز سوم خاکسترش را بر باد دادند.

وقتی که داغ و 

وقتی که داغ و مبهوتی از خشم
وقتی که اراده ی نفسهایت را نداری
و اجازه ی خواب و بیداری
وقتی که دیگر نمی توانی برای خودت خانه ی ایده آل را تصور کنی
و دوست ایده آلی داشته باشی در ذهنت
وقتی که خیابان ها را از ترس اینکه ناتوان باشی در اتمامش به اتمام رساندی
وقتی همه ی اهدافت دورتر از چیزی که هستند، بروند
وقتی باید بنویسی اما نوری نیست

وقتی که بی رحمانه بدترین تهمت ها را به تو نسبت دادند
وقتی که چاره ای نداری جز اینکه باور کنی دیوانه ای
وقتی که فرار بر قرار ترجیح است
وقتی که فریاد اولین کلمه ای است پس از باز شدن دهانت
وقتی نفسی نیست برای کشیدن
وقتی زندگی معنایی جز سختی به خود ندارد
و وقتی آرزوها نا کام می ماند
و وقتی که اشکی داری ولی غروری هست
وقتی که انصاف و عدل برقرار نشده باشد
وقتی که بی سرزمین تر از باد شوی
وقتی هیجانها خشک می شوند
وقتی دوستان بی دلیل از تو دور می شوند

وقتی که همدم گریه هات فقط بالش اتاقت است
وقتی حتی آسمان پیدا نیست

وقتی بی دلیل محکوم به تنهایی میشوی
وقتی که دیگر هیچ چیز نیست یا اگر هست برای تو نیست
وقتی که همه جا منفعت طلبی است
و حرف از خویشتن
وقتی که تنها کاری که می توانی انجام بدی نوشتن است
اگر چه در تاریکی
وقتی که ایرادها بر سر تا پای توست
وقتی که دیگر نبودن راحت تر از بودن می شود
وقتی که احساس می کنی خدایی نیست و اگر هست برای تو نیست

وقتی که احساس می کنی عشقی نیست واگر هست برای تو نیست

وقتی که مثل بچه ها می شوی
وقتی که حرفی قشنگتر از فحش نداری
و آرامشی به اندازه ی فریاد
وقتی همه چیز نشان از بی ثباتیست
وقتی که همه چیز بازیست
وقتی که در اتاقت احساس غربت داری
وقتی که استعدادها و هوش را در کوره ای سوزاندند
و صداها خفه شدند
و هیجانها زنده به گور
وقتی لبخندها رنگ بی مهری و دست دادنها از روی عادت
وقتی که مخاطبان و عزیزترینهایت در کتابها و گیاهان و جانوران خلاصه شدند
وقتی که خانه و دوست دو کلمه ی ساختگی و تخیلیست
وقتی که کلاغ به راحتی بچه یاکریم را در برابر چشمت محو می کند
وقتی تحملی دیگر بر هیچ دردی نیست
وقتی آدمها صحنه هایی گذرا و بی معنی از فیلمهای سیاه و سفید می شوند
وقتی که ترانه ی حاکم صدای ممتد تحقیر است
وقتی تو دیگر نمی توانی خودت باشی
و هیچ کس برای تو نیست
وقتی فرق شب و روز هم پیدا نیست
وقتی تولد دیگر زیبا نیست
وقتی که بازیگر نقشهای بی درد می کنی خودت را
وقتی از ناچاری می خندی ، می رقصی ، حتی اشکی هم نیست
وقتی سن و سال هم دروغ به نظر می آید
وقتی که ضعف و لاغری برایت لذتبخش می شود
وقتی کتابی نیست وقتی مدادی نیست
وقتی مشتی هم بر دیواری نیست
وقتی بیهوده خندیدن تفریح می شود و بیهوده خنداندن
وقتی که جنسیتت را گم کردی
وقتی که آرامگاه تو کلاسهای درس خالیست
وقتی که نتی برای نواختن نیست
وقتی که تحلیل برای پیچیدگی رابطه ها حاکم باید باشد
وقتی که سکوت هم زیبا نیست گرچه به ترانه های تکراری هم میلی نیست

وقتی دیگر راهی برای پیمودن نیست و پایی
وقتی از حاذثه ها هم گریزی نیست
آن وقت است که می توانی خودت را بشناسی
و بزرگ شوی !

با وجود آسمانی خسته ازیک تکه نور 

 تشنه یک ذره نور

  گم درون خویشتن خالی و پوچ