^{شب به مانندروزمی گذردومن دراین فکر که چه می شودآخراین قصه وتراژدی را وفرجام این بازی که بازیگر آن در هاله ای ازامیدامابی آنکه بداندهدف چیست ؟ وآخرکجاست؟ وپایان را چه می شود؟  فقط وفقط می رودتاآنجاکه دگرمرغک خیال روی  گلدسته رانبیند، آنگاه بی اختیار جرعه ای ازسراب زیرپایش رابه لبان خشک وبی روحش می رساند: به به چه آب خنکی ؟!  وازفرط خستگی زیرسایه درخت خشکیده ای درآن حوالی دراز می کشد، ولی ناگاه صدایی توجه اورامعطوف خود می کند وآن صدای محزون وشکسته همان مرغک خیال است که .... .}

درپهنای این مرداب

 اندیشه های من مانند یک حباب

پر زداد زایام خزاب

می نشیند به روی گل همیشه آب

ونیلوفرباز می کندآغوش خویش را

به روی مهمان نورسیده وغمدار

حباب چوشنیدقصه نیلوفر وگرداب

فغان دادوزیاد برد آفرینش خودرا ز بادوآب

پرگشود زآن مرداب

رفت ورفت تارسید به یک سرداب

سرداب بانگ برآورد ز گرمی آب

گفتم تودیگرچرا؟

گفت زبدعهدی زمان،زجوش وخروش نامردمان ،

زبی وفایی کسان

سردی آن آب رفت،اینک گشت آبی برای حمام

من ماندم ویک آرزو

بازهم ببینم زگروه مردمان هیاهو

که - هجوم آورندبرای خنک آب وشستشو

آمینی گفتم وسرپرزدم

به باغ گل وگلاب

دیدم که گلها همه پژمرده اند

بوی خوش همه زگلاب رخت بربسته اند

گل چو مرا دید -        سری تکان داد

زان تکان ،گلاب خندیدورنگی بگرفت

سفره دل خود رابرایم بازکرد

زان عطروشهدگل،دل من نازکرد

عطرگل هوش مرا مدهوش کرد

در وهم دربوستانی پرجوش کرد

چوعقلم بازآمدبه سر

دیدم که گل مرانیزخمیده وخموش کرد. 

غروب نم نمك سوسو مي زند وبه خواب مي رود

فلك فتيله مي زندومشع چُرت رامي افروزد

سكوت وعزلت وسياهي

                                دفتردشت رافرا مي گيرد

به خط عشق

                  حروف به پايكوبي درمي آيند

                                                      رزه وار و موزون

باز هم ازساغرآينه وار كوير

فضاله اي  ازشراب شريعت راسر مي كشند

وهبوط را به تماشامي نشينند

وباجرعه اي از شراب نيايش نيز

كلام مطهر راجاري مي كنند

وترسيم مي كنند خطي را ز آب

و آب جلوه گاه مثنوي اي است         كه -

                                                معنويت رابه عبوديت بادمي كشاند

بادازجور زمانه براي آب مي گويد   ولي -

 به ناگاه چون مي شنود غصه قصه آب وماه را

مدهوش ونالان به مثابه ي گردبادي به درون دل آب مي افتد

آنگاه چون به خود مي آيد، آهي مي كشد و

حبابي به پرواز درمي آيد

سردرگم وحيران

                 اما هم درد باصبا

                                    جوياي حقيقت

                                                 اما بي آنكه بداندكجاست؟وبايدبه كجابرود!؟

در راه بالني مي بيند

                     به مناظره مي نشينند

                                          هردوآماس كرده زجوروهوس انسان

اما- تضاد در دورويي باد است

كه يكي راموافق هست وديگري را مخالف

بالن رابادمخالف به هوا مي برد ولي

                                         حباب را موافق !

بالن همان روح پليدآدمي است كه برعكس وجدان سرپَر مي زند

و  آدمي رابه وعده گاه هيچ مي فريبد

اما

حباب راباد موافق عشق مي راند

تابه حقيقت دل راه يابد

آنگاه با تلنگر نبي باطني به ناگاه خودرادردرياي كتم عدم مي بيند

وازجمال وجلال وكمال يار

مدهوش وكُما مي شود

كه همان تحجرازلي وابدي است

يا به عبارتي همان نقطه اي ازپرگاراست كه قبلاً بود

ياهمان آغازبي پايان وپايان بي آغاز 

چراغ درحال سوء سوء زدن است

راه هم پرپیچ وتاب

مرغ مسافر درحسرت یک قطره آب

جدا ز آشیانه ابدیتش

رهگذارراهی پرازحباب

سوی مرغزاری پرزخاران گل نما

گل نمایانی که با تک گلبرگ تیزشان

حجم قشنگ حبابانی که باموسیقی زیبای باد

به رقص درآمده بودندرامی دریدند      و

روان سبز مرغزار رابه ماتم زرد خزان نوید می دادند

واین تلنگری بود  برای بانگ رحیل همان مرغک محزون وخسته

که باید هنوز اتراق نکرده ، توهمی دیگرازراه وسفررا درسر بپروراند

واین بیش از بوی خوش گلها اورا آزار می داد 

درکناراین ساحل آرام

                            درجوار سنگی رخام

                                                           زیرسایه آن درخت خاک فام

                                                                                               جوانکی محکوم به تبعید، از کام

خسته ، رسته ، گسسته وشکسته 

رمیده ،خمیده ، بریده و درمانده

    خسته زبودن          رسته ز آدم                   گسسته ز جمع                 شکسته ز غم

رمیده از نامردمان      خمیده ز ناکامی ایام        بریده ز هجران       درمانده از این بازی نافرجام    

دراین شبهای سردوتاریک

زوزه غربت در این جاده باریک

به امید صبحی پرازوصال وسپید

بادلی پرازخیال وامید

      می روم               به جایی که

مرغان عاشق سرگلدسته

                               تنناهای یاهو سرزنند

که می آیدازدورکسی

کسی که شرنگ زمانه خورده بسی

پوشیده پیراهنی از اطلسی

بی آنکه بداندنخش بوده خاروخسی

دراین محنت سرا نداردهم نفسی

 بانگ برآورده                     که

                                      بار الهی

                                     کی می رسد یار خوش نفسی

توی این خزان بی بهار

برگهای زرد چون اسب بی سوار .

لنگ لنگان وزنگ زنان

فارغ ازهمه دردوخیال

                        می روند به سوی سرنوشت

                      تاکه شاید. شوند باز

                    همچو برگ سبزی برآن سرو ناز