پوست اندازی

( قسمت دوم )

نظرات جالبی نسبت به بخش اول دریافت کردم . بعضی ها ابرازعقیده کرده اند که ؛ نظم ساختگی ما نشانه ایه از احترام به میهمان ! احتمالا اگر برای میهمان سیبهایی گنده ترازسیبی که خودهمیشه می خوریم خرید کنیم ، باز نوعی احترام تلقی خواهد شد!!

متاسفانه ما مشکلات فرهنگی زیادی داریم . سعی من این است که به تدریج به آنها بپردازم . در این قسمت ، به

مطلب دیگری اشاره می کنم . قضاوت با شما .

امروز شنیدم یک آقا، از اقلیت های مذهبی گفته است " من به مسلمان دختر نمی دهم ! " ( شوخی یا جدیش فرقی نمی کند . مهم دیدگاه این آقاست ) پرسش می شود چرا ؟   می گوید : به خاطر اینکه شما امروز نان می خرید اما از نان بیات دیروز می خورید. و این روند همچنان ادامه دارد . اما دختر من عادت کرده که هرروز نان همان روز را بخورد . یعنی نان تازه با بوی خوشش ، رامی توان گفت ،همان بوی خوش زندگی است .

یک مثال دیگر:

به این دیالوگ ها توجه کنید .

پسر :    مادر ، چراتواین ظرف زهواردر غذامی پزی ؟ نواش را که در کمد داریم !؟

مادر :    نه پسرم اون قابلمه رو نگه داشتم واسه جهیزیه خواهرت !

توضیح :    خواهرموردنظر درحال حاضرپنج ساله است . توجه کنید که تا زمان ازدواج خواهرچقدر زمان باید بگذرد ؟ واحتمالا تا آن موقع قابلمه های الان به اصطلاح از مد افتاده و خواهر مدروزقصه اصلا این نوع ظرف و ظروف را نخواهد پسندید.

نظر شما چیست ؟

پیامک جالبی دریافت کردم . شما هم بخوانید :

ستیزماتنهاباتاریکی است

ما برای نبردبا تاریکی ، شمشیرروی تاریکی نمی کشیم .......

چراغ می افروزیم.......

زرتشت

   به دوستی گفتم فلانی سئوالاتی ازمن می کرد . نفهمیدم موضوعی که برایش جالب بود ، چه ربطی به او دارد !!؟

در جواب گفت :  جدی نگیر !! احتمالا قرص هاشو نخورده بوده

من حسابی خندیدم . و حالا تحت تاثیر این اتفاق نمایشی کوتاه نوشتم . نپرسید برای چه ! بعضی ها شعر می سرایند، منهم نمایش نوشتم !  انتظار ندارم حسابی بخندید . اما اگر لبخندی بزنید مرا به مقصود رسانده اید . به نظرم در زندگی پر التهاب امروز جای خنده را نباید به چیز دیگری داد . وچه خوب که در پس این    خنده ها اندیشه ای اعلام وجود کند .

     درمطب دکتر

زن   :    آقای دکترمرض لاعلاجی دارم

مرد  :     چه کاری از دست من بر میاد ؟

زن   :     خب شما دکترین من برای علاج بیماریم پیش شما اومدم

مرد  :     مگه نمی گید بیماریتون لاعلاجه

زن   :     خب اینو دکترهای دیگه می گن

مرد  :     خب لاعلاج بوده که دکترهای دیگه گفتن

زن   :     شما نمی خواهید بدونید بیماری من چیه ؟

مرد   :    خب ،  راستش چرا

زن   :     آخه روم نمیشه بگم !

مرد   :    پزشکها محرمن بگید

زن   :     آخه نمی تونم بگم

مرد  :     پس چطور به پزشکهای قبلی گفتین ؟

زن   :     آخه اونموقع اینقدر وخیم نبود

مرد   :     یعنی الان بیماریتون وخیم شده ؟

زن    :    خب البته

مرد   :     خب پس معطل چی هستین ؟ مگه نمی خواهین نظر منم بدونین ؟

زن    :    چرا . اما نمی دونم چه جوری بگم

مرد   :    بنشینید و بامن حرف بزنین . به همین راحتی

زن    :    آخه نمی تونم بشینم

مرد    :    نمی فهمم !!

زن    :    ساده است . من اصلا نمی تونم بشینم

مرد   :    یعنی مربوط به بیماریتون میشه ؟

زن    :    بله

مرد   :    به نظر من بهتره به یه پزشک زن مراجعه بکنین

زن    :    ولی دکتر قبلی که زن بود گفت به یه مرد نشون بدین

مرد    :    چی رو به یه دکترمرد نشون بدین

زن    :    خب بیماریمو دیگه ؟

مرد   :     پس نشون بدید . چرا نشون نمی دین !

زن    :     شما بی حیایی رو از حد گذروندین آقا

مرد   :     اما من دکترم !

زن    :    دکتر هم اینقده بی حیا !

مرد    :    خانم بفرمائید بیرون

زن    :     بله که میرم . میرمو از دست شما شکایت می کنم

مرد   :     شکایت برای چی ؟

زن    :    برای چی !!!!!؟  خجالتم خوب چیزیه ! منو باش که اومدم پیش دکتر!!

مرد   :    شما بهتره تشریف ببرید پیش یه روانپزشک !

زن    :    روانپزشک !!؟  کدوم روانپزشک تو هم . همه تون مثل همین !!

مرد   :    محض اطلاعتون بگم که بنده روانپزشک نیستم !

زن    :    پس اینجا چه غلطی می کنی ؟

مرد   :    من دکترپوستم . فکر می کنم شما باید تشریف می بردین به مطب روبرویی

زن    :    مطب روبرویی !!!!؟

مرد   :    بله .  تشریف ببرید . ایشون معمولا سرشون هم خلوته . راحت می تونین برین  

            داخل .شما به یه معالجه اساسی نیاز دارین  

زن   :    همه بهم همینو می گن . اما الان دیگه نمی تونم برم . چون خیلی سرپا

            وایستادم .میرم خونه یه استراحتی می کنم و بر می گردم . با اجازه   

مرد   :   اجازه ما هم دست شماست

زن    :   شما چیزی گفتین ؟

مرد   :   عرض کردم اجازه دارید برید . خوش اومدین

             / زن می رود / مرد برخاسته واز پنجره به بیرون نگاه می کند / شهرزیر پایش را دود

             گرفته است / بیماری دیگر اجازه ورود می خواهد / او یک مرد است / مثل خود او!

                             خطیبی

گزارشی ازشب یلدای دانشگاه تهران

     دانشجویان رشته ادبیات ، درسالن آمفی تئا تردانشکده، به  بهانه شب یلدایی که گذشت ! مراسم شب شعری بزگزارکردند. شایدهم تعجبی  ندارد . وشب  شعرصرفا یک  بها نه بود  . تاجوانا ن شاعردانشکده باسروده هایشان به زمین وزمان بتازند. این  مراسم درسوم دیماه 86 برگزارشد. دانشجویان  واستادانی  که به بالای سن دعوت شدند،  هرکدام به نوعی   شمشیرازروبسته بودند  . حکایت استادان اخراجی دانشگاه بود  وبزرگانی  که حقی به گردن دانشگاه داشتند اماامروزحتا زیرپله ای هم به نامشان نیست !  جوانی به عنوان شعرسپید  چنان معجونی ارا ئه  کرد  که  یاد دادائیستها افتادم  . بی اعتفادی نسبت به  مقدسات  ومناسبات اجتماعی درآن موج  میزد . به حدی که جوان دیگری که بعدازاوبه  جایگاه  دعوت شد گفت : می  خواستم شعرسپیدبخوانم اما دیگرخجالت می کشم. 

 القصه ، روح حاکم برجلسه  مناسب شعارهای زیبایی که  می دهیم نبود.مقصرکیست؟   مردم  ! مسئولین! دانشگاه !آمریکا! والدین! خودما!؟ به راستی خاستگاه این تلخی ها کجاست؟                                  

باخود می اندیشم. این دانشگاهیا ن، فردای  فرزندان ماراخواهندساخت !!  

   خطیبی                       

  دیروز عزیزی ، ازرفتارعده ای همکار گله می کرد ! دانستم که درخشش و حضور موفقش موجب چنین برخوردهایی شده است . بهترین دلداری به وی این بود که بگویم . " بدان که کارت را درست انجام داده ای "

   همیشه حسادت از جانب تهیدستان سبک مغز، نسبت به توانمندان پیروز است . اگراین بیمارگونه گان نسبت به توبی تفاوت باشند ، به خود و کاری که به زیبایی می توانستی به انجام برسانی شک کن !       خطیبی

سلام

چندی پیش پای درددل پسرجوانی نشستم و او ازمتارکه همسرش ، پس از چهارسال زندگی برایم گفت . دیروز درروزنامه شرح دو طلاق عجیب را خواندم و به یاد طلاق های عجیب تری که شنیده و یادیده بودم افتادم . برآن شدم تا پیرامون این موضوع بسیار حساس دروبلاگم بنویسم .

دوستان عزیزم . ازدیدگاه های مختلفی می توان به این مقوله نگریست . مطلع و آغازفصل پیوند رابه عنوان منظرانتخاب کرده وبه ارائه مطلب می پردازم . با این مقدمه که آزار دهنده ترین خبربرای من از یک زوج ،همین طلاق است . به احترام شما که همواره طالب دانستن تجربه های دیگران هستید می نویسم .

    اگر به عمده طلاق های جوانان که چندان عمری از زندگی مشترکشان نمی گذرد نگاه کنید ، خواهید دید علت بسیارپیش پاافتاده ای داشته است . ریشه بیشتراین اتفاقات درعدم شناخت دختران و پسران ازبه اصطلاح ، دنیای یکدیگر است .

به دوران بلوغ پسران و دختران توجه کنید. پسران در این مقطع به لحاظ ظاهری عمدتا چهره ای زمخت ونچسب دارند، اما دختران در همه سنین از زیبایی نسبی برخوردارند.این مثال بدان معناست که طبیعت همواره به جنس زن زیبایی ، لطافت ونهایت احساس رابخشیده است . و این خصیصه عامل بسیار مهمی است که دختران از آن به عنوان دلربایی استفاده می کنند . دختران متفکر،به این خصیصه دانش وهنرمندی را می افزایند.

اما ازغرورپسران زمخت هم گفتنی است که ، همواره درنمایش برتری هایشان ، اصرار دارند. مغرورترینشان سوگند می خورد تا به هرقیمتی که شده به خواسته اش دست یابد. شاید دریافته اند که همین خصیصه ، برای جذب دختران کافی است . مگر نه اینکه هر دختری آرزو دارد به مردی تکیه کند که در تند باد حوادث ، خم به ابرو نیاورده ، و ایشان را به سلامت ازطوفان مخرب بگذراند.

    به هر شکل زیبایی طرفین نخستین عاملی است که پسران و دختران به آن توجه دارند . اما باید توجه داشت که اولا زیبایی ، درسالهای اولیه زندگی مشترک برای هردونفر، عادی جلوه کرده و درثانی با گذر عمر، زیبایی صورت ، ناباورانه ازایشان دورمی شود . چند سال پیش دربرنامه" راه شب رادیو" خانمی تلفن کرده وباگریه از همسر ناسپاسش حرف می زد، که به دلیل ریخته شدن اتفاقی  آب جوش سماور به صورتش ، به ناگاه زیبایی قبلی راازدست داده ، و به تدریج مورد بی مهری همسر قرارگرفته . اوازطلاق می گفت و گریه می کرد . این عین زندگی است. من از شما پسران می پرسم ؟ آیا در چنین شرایطی هم شعار عاشقی سر می دهید ؟

   برخلاف صورت زیبا ، این اخلاق زیباست که در گذر زمان نه تنها پژمرده نمی شود ، بلکه زیبا تر ازپیش جلوه می کند .

    انتخاب همسر :

    در خیابان شهرهای شلوغ ، شماهم مثل من جوانانی را دیده اید که ظاهری بسیار عجیب دارند.عجیب ترین اشکالی که بشود با فرهنگ ایران زمین ترجمه اش کرد . با فلسفه هایی که برای خود می بافند کاری ندارم . روی سخن من با گروهی است که در پی زندگی بادوام ، به دنبال جفت خود میگردند . البته نا گفته نماند ، عده ای که متاسفانه عمده انان را پسران تشکیل می دهند ، درپی هر چه هستند، درجستجوی همسر آینده خود نیستند .

شما تصورکنید. به حکم طبیعت ، جنس مرد از جنس زن و جنس زن نسبت به جنس مرد، حساس و مجذوب ریخت و حرکات و سکنات همدیگرند . امااگر واقعا در پی ازدواج باشند ، معیارشان کدامیک از صورتهایی است که در خیابان دیده اند ؟  طور دیگری مطح می کنم ؛ تا دیروزبه حکم غریزه در خیابان دید می زدید، امروز می خواهید بطورجدی و با انگیزه ازدواج درمجامع عمومی ظاهر شوید ، فکر می کنید معیارهای شما و طرف مقابلتان چه می تواند باشد ؟

زیبایی ؟ نحوه پوشش ؟ پول ؟ دانش ؟ مذهب ؟ موقعیت اجتماعی ؟ همه اینها ؟ موافقم . اما انسان عاقل می داند که زیباترین خصیصه هماهنگی است .

هما هنگی بین تمام عناصر تشکیل دهنده یک یارمطلوب . آیا دیده اید دانشمندی ، شلخته بپوشد ؟  ،  یا پولداری سیب گندیده بخورد ؟

   دختران جوان باید بدانندکه زیبایی های افزون برصورت ، چون فرهنگ و دانش و هنر و نجابت وراستی و دریک کلام ایمان ، ازایشان شخصیتی مقبول خواهد ساخت . دختران اندیشمند ،تمامی زیبایی و گوهر گرانمایه خود را فقط برای جفت خود حفظ می کند . زیرا می دانند پسران اندیشمند طالب دخترانی از این دست هستند . چه دخترانی که به اشتباه فقط درزیبایی ظاهر اصرار ورزیده و خود را در معرض نگاههای حریص قرار داده وطراوت و جوانی خود راازدست داده اند .!!

    پسرانی که به زورو بازوی خود می نازند و احیانا پول دارند، و پولشان را مظهر قدرت می دانند ، باید بدانند که ، پول اگر چه عنصرلازمی است ، اما کافی نیست ، دختران در پی آنند که عاشقی راستین بیابند ! آنان می خواهند تکیه گاهی محکم واستوارداشته باشند . چگونه می توانی به ایشان ثابت کنی که حاضری به پای او پیر شوی ؟ می بینی پول مسئله اصلی ایشان نیست ؟ او می خواهد که گاه غرورت رارام کنی و راه گذشت پیش گیری . می توانی ؟

زیر یک سقف

    دنیای دختران و پسران دو دنیای بسیار متفاوت است . با همه اوصافی که ذکر شد. دوران فراموش نشدنی و لذتبخش نامزدی طی می شود، حال به عنوان همسران جوان زندگی مشترک خود را تجربه می کنند . چه کسی می گوید آدمهای عاشق باهم بحث و جدلی ندارند !؟ شما خانه ای را مثال بزنید که درآن اختلاف نظر و سلیقه ای نباشد ! اختلافات معمول همسران جوان آغاز می شود . اختلافات ناچیزی که گاه از یک کاه کوهی ساخته می شود .

عمل برخی ازبه اصطلاح بزرگترها جالب تر است ، آنان که تا دیروز آرزوی ازدواج فرزندشان را داشتند، امروز خواسته یا ناخواسته اتش بیار معرکه می شوند ، شما فکر می کنید ؛ روایت های اصطلاحات ،مادرزن !، مادر شوهر! خواهرشوهر!، و تشبیه ایشان به ، "زبانم لال ! "اکوان دیو ازکجا پیدا شده است ؟ به عقیده من بسیاری از طلاقها به خاطر همین آتش بیاران معرکه است که به جای حل مسئله ، ترجیح می دهند ، در کل صورت مسئله را پاک کنند . من یک توصیه برای زوج های جوان دارم . خود را بزرگ فرض کنید . آدمهای بزرگ افکار بزرگی هم درسر دارند . به همسرتان نه به عنوان مرد، و نه به عنوان زن ، بلکه به عنوان یک انسان نگاه کنید . آدمهای بزرک آرامش خودرا بایاد خدا می یابند . خداوند برای رسیدن به آرامش بندگانش ازدواج را امری بسیار مهم قلمداد کرده و از ایشان می خواهد که زوجین با همدیگر خود را به کمال برسانند . برای رسیدن به کمال باید همسر خودرا همراهی کرد . همراهی با گذشت امکان پذیر است . یکی دیگر از خصلت های آدمهای بزرگ رازداری است . راز حریم خانه خود را به کسی بروز ندهید.

   همسران جوان باید علم همدیگر شناسی را بیاموزند . مثلامرد مایل است ازکارو تلاشش بگوید ، اما زن از مطالبی می گوید که احتمالا برای مرد بسیار تکراری و پیش پاافتاده است . مردهمسرخود را سرزنش می کند و احساس می کند اوقات مطلوبی نمی گذراند ، برای همین از همراهی همسرسرباز می زند ، درحالی که حرف تکراری و پیش و پا افتاده همسر بهانه ای است تا همدلی کند ! تو جه می کنید ؟ به همین سادگی سوء تفاهمات شکل می گیرد . توصیه می کنم علاقمندان برای آشنایی بیشتر با  مقوله به کتاب های متعدد و ارزشمندی که دراین مورد ، نوشته شده مراجعه بکنند .

    برای همه دختران و پسران میهن عزیزم آرزوی شادکامی می کنم . برای مجردین وصلت عاشقانه ، وبرای همسران جوان ، دوام زندگی شادی را آرزو می کنم . دوام با عشق میسر است ، پس در یک کلام برایتان عشق ، از یگانه عشق آفرین آرزو مندم . 

 خطیبی

سلام . روی سخنم با اونهائیه که ازعالم و آدم توقع دارن ! و چون توقعشون اجابت نمیشه به زمین و زمان بدبین می شن .

این دسته ازدوستان را با ذکریک مثال متوجه یک اشتباه از طرف خودشان می کنم . مثال این است ؛ فکرکنید به خانه ، محل کار یا کتابخانه ای رجوع می کنید ،  ناگاه کسی از پشت سر به شما به اصطلاح پس گردنی می زند ! چه حالی به شما دست خواهدداد. طبیعی است عصبانی خواهید شد.

اما اگروارد تیمارستان یا به قول عامه دیوونه خونه  بشوید و همین ضربه را بخورید ، ناراحتی به خود راه نخواهید داد. برای اینکه شما با آمادگی استقبال ازضربات جورواجور ، اعم از پشت پازدن ، یا خشن تر از آن آتش سیگار چسباندن به تن تان و ... وارد آن محل شده اید . دوستان اگر خود را عاقل و محیط اطراف خود را، همان دیوانگان فرض کنید ، هیچگاه دچار افسردگی ها ، ناکامی ها ، غصه خوردن ها و این همه گله و شکایتها که در وبلاگهایتان می نویسید نخواهید شد .

اشخاص مختلف لیاقت خود را در ارتباط توام با فهم و شعورانسانی به انحاء گوناگون به نمایش می گذارند. اما همین، دلیل بر این نیست که با ایشان "کنتا کتی" نخواهید داشت . اگربا اشتباهی که مرتکب شدند، شما راآزردند ، شایسته است با ادبیاتی درخور فهم انسانی شما، مورد انتقاد قرار گیرند . اگر پی به اشتباهشان بردند، با طلب بخشش شایستگی بیشتری از خود ارائه می دهند و اگر دراشتباهشان اصرار ورزیدند ، بازهم شماحق دلخوری ندارید . تنها حقی که به خود خواهید داد این است که بامانوری ازایشان دور شوید .

- تبصره ؛ این نسخه را فقط برای اشخاصی که در مسیر زندگیمان به عنوان دوست وارد می شوند می توان پیچید . و طبیعی است که در مورد ؛ پدر، مادر، همسر و فرزندان داستان پی نوشتی به زیبائی گذشت خواهد داشت . گذشتی که کمتر غریبه ای درکش می کند .

آرزوی سلامتی و نشاط برای شما بزرگواران دارم .

مادرپیری به پسرش که حالا دیگه برای خودش مردیه گفت؛ با هزار زحمت پسر بزرگ کردم ، اما همه آنها رفتند پی زندگی شان و مرا تنها گذاشتند! پسربه مزاح گفت ای کاش این همه زحمت نمی کشیدی ! چون هم خود را به دردسر انداختی هم مارا !

این هم یکی از حکایت های روزگار ماست . مادران قدیمی به فرزندانشان به عنوان عصای دست می نگرند ، اما به نظر می رسد نسل امروزفایل جداگانه ای برای فرزندان ایجاد کرده است ، آنها

سخت تلاش می کنند از عهده تربیت فرزندان و نیازهای مادی و معنویشان برآیند . دراین تفکر تعداد فرزندان اندک است ونگاه عمیقی به آینده مستقل او .

    اما نکته ای آزاردهنده ای وجود دارد . وآن پیری است . پیری و تنهایی ! پیری و تنهایی و احیانا بیماری ، برای پدران و مادران آزاد اندیش امروز !

ازپدران و مادران حال و آینده ، خواهش می کنم نظر بدهید ! بگوئید آخر قصه شما چیست ؟ اما ننویسید مرگ ! لطفا این جدی ترین پایان رابه شوخی ننویسید !  خطیبی

بیماری به دکتر مراجعه می کنه و می گه : آقای دکتر، نسخه ای که برای من نوشتید تو هیچ داروخانه ای پیدا نکردم ! دکتر تعجب می کنه و می گه : خیلی عجیبه ! آخه داروی بخصوصی نبود ! لطفا نسخه تونو بدید ببینم . آنگاه نگاهی به نسخه انداخته و شرمسارومعترض می گوید:

این کاغذ دست شما چکار می کنه !؟ این نامه ایه که من برای نامزدم نوشته بودم !

***

نتیجه : 1- هر چهرهای با لبخند زیباتر است . 2- خوش خطی نعمتی است ، حتی در عصر کامپیوتر!  3- آرزومی کنم هیچوقت مریض نشید.

خطیبی

آدم خوشبختیم . خوش تیپ ، تودل برو ، چهارشانه و چشمانی بسیار جذاب ، بدون نیاز به عینک دودی . حساب بانکی فول . دوستانم همه دکترو

مهندس . خودروهایم که به ترتیب سوارمی شوم .... نه ول کن برای این چبزها وقت نمی گذارم . برای همین هیچوفت حرص نمی خورم . مریض نمی شوم . تحصیلات دانشگاهیم بین فامیل زبانزد است . کتابخانه ام دیگر جا ندارد. مخصوصا کاپ های اخلاقی که در بالای قفسه ها گذاشته ام ، به اضافه لوایح تقدیری که درطی سالهای پر ازفعالیت های علمی و ورزشی و هنری کسب کرده ام دیگر جایی برای کتاب اضافه نگذاشته اند . گمان نکنید خود خواهم . دوستان دکترم می گویند ، خدای تواضعی ! دوستان مهندسم که اذعان دارند بنده اصلا ساختمان تربیتیم ، بسیار مذهبی و اخلاقی است . می پذیرم چون واقعا آدم مذهبی یی هستم . حلال و حرام سرم می شود . ممکن است نامحرم نگاهم کند ، اما من هرگز ! غیبت نمی کنم  و تهمت و افترا هم نمی زنم .  خانه ای دارم درندشت ، برای این که خوب بتوانم فکر کنم و نسبت به آینده دور اندیش باشم . من هیچگاه نتوانستم خود را راضی کنم که بنده خدایی را  بیازارم ، اما نه  ببخشید ، منهم قدرت آزار دیگران را دارم . اما نه درروز. در شب . درست زمانی که به خواب عمیقی فرو رفته و خرخرمی کنم . انصاف دهید که دست خودم نیست . دیدید !! از خصائل خوب من همین است که اعتراف می کنم . به نطرم اعتراف کردن انسان را سبک می کند . شما هم اعتراف کنید و از هیچ چیز واهمه نداشته با شید . مثل من که بی ترس و واهمه ازکسی ، شجاعانه اعتراف می کنم که ، گـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــا هی دروغ می گویم !!   آری من آدم خوشبختیم  .

خطیبی