زندگي تنها زنداني ا ست كه زندانبان ها , زنداني اند . يادم باشد, يادت باشد, يادش باشد , ما , زندانبانيم, نه زنداني!

                       من غلام قمرم غیر قمر هیچ مگو                      

پیش من جز سخن شمع و شکر هیچ مگو

سخن رنج مگو جز سخن گنج مگو

ور ازین بی خبری رنج مبر هیچ مگو

دوش دیوانه شدم عشق مرا دید و بگفت

آمدم نعره مزن جامه ندر هیچ مگو

گفتم ای عشق من از چیز دگر می ترسم

گفت آن چیز دگر نیست دگر هیچ مگو

من به گوش تو سخن های نهان خواهم گفت

سر به جنبان که بلی جز که به سر هیچ مگو

گفتم این روی فرشته است عجب یا بشر است

گفت این غیر فرشته است و بشر هیچ مگو

گفتم این چیست بگو زیرو زبر خواهم شد

گفت می باش چنین زیرو زبر هیچ مگو

ای نشسته تو در این خانه ی پر نقش و خیال

خیز ازین خانه برو رخت ببر هیچ مگو

    گفت می باش چنین زیرو زبر هیچ مگو..............

هر کسي ازظن خود شد يار من     از درون من نجست اسرار من

سر من از ناله ي من دور نيست    ليک چشم وگوش را ان نور نيست

تا حالا شده با يک عالمه عشق وانگيزه واميد بخوريد به يک ديواريا به کوچه ي بن بست؟

حالا نمي دونم اين سوال چه ربطي به شعر مولانا داشت

اما مي دونم وقتي حس کردم خوردم به ديوار اين شعر به ذهنم رسيد.

نميدونم تو اون لحظه حس خالي بودن داشتم

يا انگار کسي نمي ذاشت نفس بکشم

يه جور ندونستن

نميدونم تا حالا براتون پيش اومده که ندونين کجائين يا حس کنين توهوا رها هستين

ديشب يک همچين حسي داشتم

البته اولش يک دنيا عشق واميد بود

دلم مي خواست دنيا خانه ي مهر و محبت بود

دلم مي خواست مردم در همه احوال با هم آشتي بودند

طمع در مال يکديگر نمي کردند

کمر بر قتل يکديگر نمي بستند

مراد خويش را در نا مرادي هاي يکديگرنمي جستند

ازاين خون ريختن ها فتنه ها پرهيز مي کردند

چه شيرين است وقتي سينه ها از مهرآکنده است

چه شيرين است وقتي آفتاب دوستي در آسمان دهر تابنده است

چه شیرین است وقتی زندگی خالی ز نیرنگ است

دلم می خواست عشقم را نمی کشتند

صفای آرزویم را که چون خورشید تابان بود می دیدند

چنین از شاخسار هستیم آسان نمی چیدند

گل عشقی چنان شاداب را پرپر نمی کردند

بباد نامرادی ها نمی دادند

بصد یاری نمی خواندند

بصد خواری نمی راندند

چنین تنها بصحراهای بی پایان اندوهم نمی بردند.

دلم می خواست یکبار دگر او را کنار خویش می دیدم

بیاد اولین دیدار در چشم سیاهش خیره می ماندم

دلم یکبار دیگر همچو دیدار نخستین پیش پایش دست وپا میزد

شراب اولین لبخند در جام وجودم های وهو می کرد

غم گرمش نهانگاه دلم را جستجو می کرد

دلم می خواست دست عشق چون روز نخستین هستیم را زیرورومی کرد!

نمی دونم این چیزائی که نوشتم چه ربطی بهم داشت

خودتون یک جوری بهم ربطش بدید

زیر سایه ی حق جاری باشید.

قرار چند روز ديگه همراه با بچه هاي گروه معماري دانشگاه راهي کوير(يزد) بشيم

در آستانه ي اين سفر چند روزيه که فکرو ذهنم معطوف "بم"و زلزله ي 5 دي ماه شده

سال گذشته اوايل زمستون بود که باز هم زمزمه ي يک سفر دانشجوئي بين بچه ها بلند شد

خيلي هيجان داشتيم قرار بود بريم بم!

همه چيز محيا بود براي رفتن به بم.

قبل از سوار شدن به اتوبوس ها مدير گروهمان شروع به صحبت کرد و گفت :بچه ها نمي تونيم بريم بم و چند تا دليل که برنامه جور نشده و به جاي کرمان مي ريم کاشان.

بچه ها هم با کلي غر و اعتراض سوار اتوبوس شدن و مثل هميشه کلي فحش نثار برنامه ريزا و مسئولا و...کردن که هيچ کارشون رو برنامه نيست و...

هيچ کدوممون نمي دونستيم قرار سه روز بعد(يعني همون موقعي که ما تو سفريم)زلزله اي بياد و بم رو با آدماش نابود کنه.

ما به بم نرفتيم و زنده مانديم.

شايد مقدر نبود که ما از اين زمين خاکي پاي را فراتر نهيم و شايد مقدر بود که شما باز هم منو تحمل کنيد.

من وقتي از سفر برگشتم تا چندين روز به اين موضوع فکر مي کردم که چگونه ما از دست مرگ گريختيم.

دوباره در آستانه ي اين سفر دانشجوئي به ياد "بم" افتادم وگفتم يادي کنم از"بم و انسانهايش"

باشد که روحشان قرين رحمت الهي قرار گيرد

وشما زنده دلان زنده رودي تا ابد جاري باشيد.

       يا حق

نه ازآغاز چنين رسمي بود

و نه فرجام چنان خواهد شد

که کسي جز تو تو را دريابد

که در اين راه رسيدن به خودت تنهائي

ظلمتي هست.اگر

چشم از کوچه ي ياري بردار

و فراموش کن اين کهنه خيال

نور فانوسي که تو را در يابد!

دست ياري که بکوبد در را

پرده از پنجره ها برگيرد.قفل را بگشايد

کوله بارت بردار

دست تنهائي خود را تو بگير

واز آئينه بپرس

منزل روشن خورشيد کجاست؟

شوق دريا اگرت هست.روان بايدبود

ورنه در حسرت همراهي رودي. به زمين خواهي شد

مقصد از شوق رسيدن خاليست

راه سرشار اميد

و بدان کين امروز

منتظر فردائي ست

که تو ديروز در اميد وصالش بودي

بهترين لحظه ي راهي شدنت اکنون است

لحظه را در يابيم

باور روز براي گذر از شب کافيست

واز آغاز چنين رسمي بود

که سر انجام چنين خواهد شد.

زير سايه ي حق تا ابد جاري باشيد.

عشق حقيقي هرگز نصيب نمي شود

مگر عاشق دست کم اين دو کيفيت الهي را کسب کرده باشد:

حق شناسي وخلوص

و اگر اين دو صفت را نداشته باشد

تنها در اين امر موفق است که براي خويش و ديگران اندوه به بار بياورد

من بارها اين تجربه رو داشتم که هميشه آدما اونجوري  که  ما  فکر مي کنيم  نيستن و هر  بار  سعي کردم آدما  رو  واقعبينانه تر  ببينم و  تا حدي  هم  موفق بودم

                 ******************

حدود يک سال و نيم  پيش با شخصي آشنا شدم  که  فکر مي کردم و مي کنم دوستي با چنين  شخصي سراسر سودست و  بي زيان.

و  در  واقع  نيز  چنين  بود اما هميشه انسان نسبت به  رفتار دوستان  صميمي اش دقيق تر و  حساس تر  است و  اين  شروعي ست  براي عدم يک دلي ها و يک رنگي ها

و بدتر آنکه دوست عزيز شما  کاري را انجام دهد که  مي داند  شما  سخت از  آن  بيزاريد و جالبتر آنکه داستان شاهکار خود را  با  افتخار براي  شما تعريف  ميکند

به نظر شما چه  بايد کرد؟

ضمن اينکه من مي دانم هر کس مسئول رفتار و اعمالش است و اين موضوع به ديگري(که من باشم)ربطي ندارد ,اما واقعا جايگاه تعهدات در يک رابطه کجاست و چه زماني ست که ما صداقت وفاداري و مهم بودن ديگري را از مرحله ي حرف به عرصه ي ظهور ميرسانيم؟

بي صبرانه مشتاق راهنمائيهاي پر مهرتان  هستم.

بي تو مهتاب شبي باز از آن کوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خيره  به دنبال تو گشتم

شوق ديدار تو  لبريز شد از جام وجودم

شدم آن عاشق ديوانه که بودم

           **********

تو  به  من گفتي  از  اين  عشق حذر کن

لحظه اي چند  بر  اين آب  نظر  کن

آب آئينه ي عشق  گذران است

تو که امروز نگاهت  به نگاهي نگران  است

باش  فردا  که دلت  با  دگران  است 

دلم  گرفته  است

دلم  گرفته  است

به  ايوان  مي روم و انگشتانم را بر

پوست كشيده ي شب مي كشم

چراغهاي رابطه تاريكند

چراغهاي رابطه تاريكند

كسي مرا به افتاب معرفي نخواهد كرد

كسي مرا به ميهماني گنجشك ها نخواهد برد

پرواز را به خاطر بسپار

پرنده مردني ست

******************************************

با اجازه ي اقا  فريد پاورقي:

1)ادامه دارد....................................

be  khanye  man  agar  mi  ayi

ey  mehrban  barayam  cheragh  biyavar

va  daricheei  ke  az  an  be  ezdehame  koocheye  khoshbakhti  bengaram