قصه ی حق و تباهی 

تا قیامت پا بجاست

قلب ما شکر الهی مملو از نور خداست 

انتخابات دهم ای شیعیان صفین ماست

شال سبز قاسطین قرآن روی نیزه هاست

امروز برای من و شاید خیلی آدم های دیگه ثابت شد 

که هر کی ظلم میکنه روزی رسوا میشه

یاد ایامی که در گلشن فغانی داشتم                   در میان لاله و گل آشیانی داشتم

گرد آن شمع طرب می سوختم پروانه وار           پای آن سرو روان اشک روانی داشتم

آتشم برجان ولی از شکوه لب خاموش بود         عشق را از اشک حسرت ترجمانی داشتم

چون سرشک از شوق بودم خاک بوس در گهی    ون غبار از شکر سر بر آستانی داشتم

در خزان با سرو و نسرینم بهاری تازه بود         در زمین با ماه و پروین آسمانی داشتم

درد بی عشقی زجانم برده طاقت ورنه من            داشتم آرام تا آرام جانی داشتم

بلبل طبعم ((رهی)) باشد زتنهایی خموش 

نغمه ها بودی مرا تا هم زبانی داشتم

بشنو این نی چون شکایت میکند      از  جدایی ها  حکایت  میکند 

کز نیستان تا مرا ببریده اند       در نفیرم مرد و زن نالیده اند

هرکسی کو دور ماند از اصل خویش     باز جوید روزگار وصل خویش

من به هر جمعیتی نالان شدم           جفت بدحالان و خوش حالان شدم

هر کسی از ظن خود شد یار من        وز درون من نجست اسرار من

سر من از ناله ی من دور نیست       لیک چشم و گوش را آن نور نیست

آتش است این بانگ نای و نیست باد   هر که این آتش ندارد نیست باد

نی حدیث راه پرخون می کند          قصه های عشق مجنون می کند

در غم ما روزها بی گاه شد          روزها با سوزها همراه شد

روزها گر رفت گو رو باک نیست      تو بمان ای آن که چون تو پاک نیست

در نیابد حال پخته هیچ خام         پس سخن کوتاه باید والسّلام

تو همون صدای بادی

تو همون صدای بارون

تو همون درخت سروی

تو مثل گل های گلدون

تو پرستوی مهاجر

توی فصل نو بهاری

تو امید زندگی

توی یک کوچه ی پنهون

تو همون عاشق مجنون

تو همون سکوت پنهون

در دل من امیدیست که مرا زنده نگه میدارد

حرف هایم همه از روی امید است

من امید وار شدم به رهای به عشق

به افق به آسمان به تو با نگاه های منتظر

که مرا مینگری که مرا مینگری