انسان می تواند آزاد باشد بدون اینکه بزرگ باشد.اما هیچ انسانی نمی تواند بزرگ باشد اگر آزاد نباشد.

گفتگو

-بگو ببینم عاشقی؟

-من؟آنقدر کودکی دارم که حتی با خجالت پرواز پروانه ها را نگاه میکنم…!

-یعنی تا به حال عاشق نشده ای؟

-هرگز اصلا عاشق کیست و عشق چیست؟

-عشق یعنی اینکه با دیدن کسی یا چیزی دلت فرو بریزد آنقدر که حس کنی پروانه شده ای!

-آه…چه حس غریبی!نه…اما چرا یادم آمد روزی در دامنه کوهی نشسته بودم.نسیم گلبرگی را روی شانه هایم نشاند و من آن روز همان حسی را که می گویی تجربه کردم!

-اما…اینکه گفتی عشق نیست..

-چرا هست!آن گلبرگ زیبا از اصلش جدا شده و مرا انتخاب کرده بود…عشقی بالاتر از این؟

-اما این فقط یک تصویر است.یک خیال بچه گانه.

-می خواهد هر چه باشد اما برای من زیباترین عشق است…

چشم

روزی چشم به دیگر یارانش گفت:

کوهی پوشیده از ابر در پشت این دره ها میبینم به راستی که چه کوه زیبایی است.

گوش گفت:کجاست ان کوهی که تو می بینی؟من صدای او را نمی شنوم.

دست گفت:من بیهوده می کوشم تا او را  لمس کنم اما هیچ کوهی را نمی یابم.

بینی گفت:من وجود او را درک نمی کنم زیرا قادر نیستم او را ببویم پس وجود ان غیر ممکن است.

انگاه چشم به سوی دیگری برتافت و با خود خندید در حالیکه حواس دیگر درباره چنین خیالبافی هایی گفتگو می کردند و به این نتیجه رسیدند که چشم از راه به در شده است.

غریب!!

من در ایینه سخن میگویم

با تو دارم سخنی!

با توام ای همدرد!

با توام ای همزاد!

گوش کن با تو سخن میگویم..

من غریب و تو غریب..

از همه خلق خدا..

تو به من همنفسی..

غیر تو همسخن و همدل من

در همه ملک خدا نیست کسی

های...ای محرم من!

روی در روی تو فریاد کنم

تا به دادم برسی

هنگام غربت ها با ایینه سخن باید گفت

دردها از بودن است وحرفها از نبودن

میان بودن ونبودن مرزی است باریک

شاید بتوان در ان مرز قدم زد

ابی نوشید و شعری نوشت...

بی هیچ درد وحرفی...

چرا نخستین شعرادم از نخستین دردش مایه میگیرد؟؟؟

مگر شعور با درد ساخته میشود؟؟؟

میتوان بدون درد هم شعری سرود...

من ان مرز را میخواهم....

عجب صبری خدا دارد     اگر من جای او بودم همان یک لحظه اول که اول ظلم را میدیدم از مخلوق بی وجدان جهان را با همه زیبای و زشتی بر روی یکدیگر ویرانه میکردم

عجب صبری خدا دارد   اگر من جای او بودم بگرد شمع سوزان دل عشاق سر گردان سرا بای وجود بی وفا معشوق را بروانه میکردم

عجب صبری خدا دارد  چرا من جاب او باشم همین بهتر که او خود جای خود بنشسته و تاب تماشای تمام زشتیکاریهای این مخلوق را داردوگر نه من بجای او چو بودم یکنفس کی عادلانه سازشی با جاهل و فرزانه میکردم

عجب صبری خدا دارد

عشق یعنی حب بی حد خدا                 از هر انچه غیر او بودن جدا

عشق یعنی دیده بر او دوختن             ساختن با عشق وهر دم سوختن

عشق یعنی در زدن یک باب را        بی صدا کردن صدا ارباب را

عشق یعنی یاد او حتی بدار              نی فقط ذکر زبانی بی شمار