یکی از بچه ها یه معرکه ای راه انداخته بود که بیا و ببین. میگفت من فلان کار میکنم و بهمان کار میکنم. میگفت اینها نژاد پرستند و با ایرانیها بد هستند و بیاید تومار امضا کنیم و به وزارت علوم شکایت میکنم و خلاصه بیا و ببین. همه هم دورش رو گرفته بودند و تایید میکردند. من گفتم من مخالفم و چیزی امضا نمیکنم و شکایتی هم ندارم. گفت اینها همه ایرانیهای کلاس و انداختند. من گفتم خود من پاس کردم. بعدش گفت سنگ اندازی میکنند جلوی پای ایرانیها. بعد من گفتم کارهای امید و هادی که داره خوب پیش میره. من هم مشکل خاصی توی روند رساله ندارم. خلاصه بالا رفتیم و پایین اومدیم و معلوم شد این همه شلوغ کردن و ... مال اینه که استاد راهنماش بهش گفته مدل رساله تو قدیمی شده و آقا بهش بر خورده.

چیزی که جالبه اینه که خیلی ها اینجا فرق ایران و عراق و اتریش رو نمیدونند. هیچ کس ایرانیها رو از بقیه آدمها جدا نمیکنه بجز خودشون. وقتی برای یه بد اخلاقی استاد راهنما که هر جای دنیا، حتی توی خود ایران ممکنه اتفاق بیفته داریم ایرانیها رو جدا میکنیم و برای تومار و شکواییه امضا جمع میکنیم و کار رو به سفارت میکشونیم، همونجا ایرانیها رو خودمون از بقیه جدا کردیم و برای خودمون و بقیه ایرانیهای اینجا دردسر و بدنامی درست کردیم. کاش مردم یکمی قبل از جو گیر شدن فکر میکردند.

شاد زی،
امیر پویان

من برگشتم ایران. البته فقط 20 روز اما خیلی دلچسبه. به من که داره خوش میگذره. یه مشکل اینه که شماره های بروبکس روی گوشی قبلی بوده که پریده. حالا یکی یکی مجبورم شماره هاشون رو گیر بیارم و یکمی دردسره. هاها اما اینها رو ولش کن. خبری که شاید خیلی ها داشته باشند اینه که

....

...

...

یکی دو روز دیگه عروسی شکوه هست و خیلی از فک و فامیل رو زیارت میکنیم.

شاد زی
امیرپویان

بالاخره راه افتاد یکم. به قول دوستمون گاماس گاماس.

خوب حالا برید شهر زنده رود

city.zendehrood.com

بعدش که لاگین کردید اول پروفایل خودتون رو ببینید که چه لوس و بی نمکه!

خوب حالا برید توی وبلاگ رفیقتون. روی عکس یا اسم رفیقتون کلیک کنید تا برید توی پروفایل دوستتون توی شهر زنده رود. زیر عکسش یه دکمه برای درخواست آشنایی هست. روش کلیک کنید و منتظر بمونید تا رفیقتون تاییدش کنه! چند روز بعد شما یک لیست باحال از آشنایان دارید و میتونید براشون پیغام بگذارید یا طبق معمول توی لیست آشناهای اونها فضولی کنید

داریم کم کم برای شهر زنده رود جستجوی آشناها و اگه خدا و امیرحسین بخواند چت هم راه اندازی میکنیم. اما باز هم گاماس گاماس.

حالا که چی؟ خوب ما تو زنده رود جامعه مجازی خوب نداشتیم و کم مونده بود از یاهو و مایکروسافت و فیس بوک عقب بیفتیم که خدا رو شکر با پول و رشوه و مدیریت و برنامه ریزی و اینها این مشکلمون هم حل شد و اسناد و مدارکش هم موجوده و ما بهترین وبسایت دنیا رو داریم. بعدا نمودارهاش رو هم نشون میدم.

شاد زی
امیرپویان

پ.ن.

جای این متن توی وبلاگ مدیران بود که خوب من حال کردم اینجا بنویسم. لطفا سوال نکنید!

این متن رو یکی از دوستام برام ایمیل کرده بود. بدون هیچ توضیح بیشتری براتون کپیش میکنم.

سال 1264 قمرى، نخستين برنامه‌ى دولت ايران براى واکسن زدن به فرمان اميرکبير آغاز شد. در آن برنامه، کودکان و نوجوانانى ايرانى را آبله‌کوبى مى‌کردند. اما چند روز پس از آغاز آبله‌کوبى به امير کبير خبردادند که مردم از روى ناآگاهى نمى‌خواهند واکسن بزنند. به‌ويژه که چند تن از فالگيرها و دعانويس‌ها در شهر شايعه کرده بودند که واکسن زدن باعث راه ‌يافتن جن به خون انسان مى‌شود
هنگامى که خبر رسيد پنج نفر به علت ابتلا به بيمارى آبله جان باخته‌اند، امير بى‌درنگ فرمان داد هر کسى که حاضر نشود آبله بکوبد بايد پنج تومان به صندوق دولت جريمه بپردازد. او تصور مى کرد که با اين فرمان همه مردم آبله مى‌کوبند. اما نفوذ سخن دعانويس‌ها و نادانى مردم بيش از آن بود که فرمان امير را بپذيرند. شمارى که پول کافى داشتند، پنج تومان را پرداختند و از آبله‌کوبى سرباز زدند. شمارى ديگر هنگام مراجعه مأموران در آب انبارها پنهان مى‌شدند يا از شهر بيرون مى‌رفتند
روز بيست و هشتم ماه ربيع الاول به امير اطلاع دادند که در همه‌ى شهر تهران و روستاهاى پيرامون آن فقط سى‌صد و سى نفر آبله کوبيده‌اند. در همان روز، پاره دوزى را که فرزندش از بيمارى آبله مرده بود، به نزد او آوردند. امير به جسد کودک نگريست و آنگاه گفت: ما که براى نجات بچه‌هايتان آبله‌کوب فرستاديم. پيرمرد با اندوه فراوان گفت: حضرت امير، به من گفته بودند که اگر بچه را آبله بکوبيم جن زده مى‌شود. امير فرياد کشيد: واى از جهل و نادانى، حال، گذشته از اينکه فرزندت را از دست داده‌اى بايد پنج تومان هم جريمه بدهي. پيرمرد با التماس گفت: باور کنيد که هيچ ندارم. اميرکبير دست در جيب خود کرد و پنج تومان به او داد و سپس گفت: حکم برنمى‌گردد، اين پنج تومان را به صندوق دولت بپرداز
  چند دقيقه ديگر، بقالى را آوردند که فرزند او نيز از آبله مرده بود. اين بار اميرکبير ديگر نتوانست تحمل کند. روى صندلى نشست و با حالى زار شروع به گريستن کرد...
در آن هنگام ميرزا آقاخان وارد شد. او در کمتر زمانى اميرکبير را در حال گريستن ديده بود. علت را پرسيد و ملازمان امير گفتند که دو کودک شيرخوار پاره دوز و بقالى از بيمارى آبله مرده‌اند. ميرزا آقاخان با شگفتى گفت: عجب، من تصور مى‌کردم که ميرزا احمدخان، پسر امير، مرده است که او اين چنين هاى‌هاى مى‌گريد. سپس، به امير نزديک شد و گفت: گريستن، آن هم به اين گونه، براى دو بچه‌ى شيرخوار بقال و چقال در شأن شما نيست
امير سر برداشت و با خشم به او نگريست، آنچنان که ميرزا آقاخان از ترس بر خود لرزيد. امير اشک‌هايش را پاک کرد و گفت: خاموش باش. تا زمانى که ما سرپرستى اين ملت را بر عهده داريم، مسئول مرگشان ما هستيم.
ميرزا آقاخان آهسته گفت: ولى اينان خود در اثر جهل آبله نکوبيده‌اند
امير با صداى رسا گفت: و مسئول جهلشان نيز ما هستيم. اگر ما در هر روستا و کوچه و خيابانى مدرسه بسازيم و کتابخانه ايجاد کنيم، دعانويس‌ها بساطشان را جمع مى‌کنند. تمام ايرانى‌ها اولاد حقيقى من هستند و من از اين مى‌گريم که چرا اين مردم بايد اين قدر جاهل باشند که در اثر نکوبيدن آبله بميرند

روحش شاد

نمیدونم چرا دلم اینقدر هوای حسین پناهی رو کرده بود ... یاد یکی از تله تئاترهاش افتادم. از توی یک سایتی براتون کپی میکنم ...

از http://hossein-panahi.blogfa.com/post-18.aspx

یک صحنه از دو مرغابی در مه ...

ناشناس2 : خدا به من و شما همزمان دو چیز بده . مال شما البته با خود شما... امّا مال من پوله ، پول ...

الیاس : پول ؟! ... پول ؟! مال من پول نیست آقایان . آقایان مال من پول نیست؟

ناشناس2 : میدونم معلومه ... معلومه...

الیاس : خواسته من در حقیقت عشق و عدالت ِ

ناشناس2 : اوه ... اوه ... عشق یک جفت النگو ... عدالت هم نیم کیلو سیب زمینی ، دیگه بلندگو میخوای چیکار؟

الیاس : ولی آقایان ... آقایان النگوها را اگر بدل بسازند؟ سیب زمینی ها اگر پوسیده و کرم خورده باشند. منظور من جستجو بود ! ... شما نگرفتین .

ناشناس2 : می دونید ، پشت یه تریلی خوندم << گشتم نبود . نگرد که نیست.>>

الیاس : گ ... گشتم نبود. نگرد که نیست . گشتم ... من فکر میکنم آسمون یقین باید روشن باشه . اینو دلم به من گفته بود.

ناشناس : خوش به حال دلت .

الیاس : من مرگ رو دیدم که زندگی رو بغل کرده بود و داشت می بردش پارک .

 من ساعتهای زیادی رو صرف استدلالهای منطقی برای کشوندن مردم به پای صندوقهای رای کردم. اما حالا از همه اونها عذرخواهی میکنم و  اگر نتایج تغییری نکنه انتخابات دهم آخرین رای من در نظام فعلی خواهد بود.

حالا همه چیز به حضور مردم و تداوم حضور بستگی داره.

یکی داشت گله میکرد که خیلی روشن اوضاع به هم ریخته و همه دارند کله هم رو میکنند. گفتم اتفاقا این شروع دموکراسیه. الان هر کسی که به قدرت برسه بیشتر مراقب کارهاش خواهد بود. از این به بعد کسانی که بر سر کار هستند بیشتر از قبل نظر مردم براشون مهم میشه. نتیجه این کار، اداره جامعه به شکلی نزدیکتر به نظر مردم و ثبات بیشتر برای کشور هست. از اینکه میبینم کشور داره به سمت پایداری پیش میره خوشحالم.

یه ضرب المثل هست که میگه آب تا گل آلود نشه زلال نمیشه. به امید آینده ای زلال ...

شاد زی،
امیرپویان

بالاخره مصاحبه کامل کروبی و موسوی رو دیدم.

خوب خیلی دیدگاه هاشون به نظر من نزدیک به هم هست. آقای کروبی شاید منظم تر و ساخت یافته تر به مسایل نگاه کرده. این نشانه خوبی از قدرت مدیریت و برنامه ریزی ایشون هست. تاکیدی که به همکاری با یارانشون داره نویدگر استفاده مناسب از پتانسیل های موجود هست. ضمن اینکه واقع بینانه و به دور از آرمانگرایی به مسایل نگاه کرده که جای امیدواری داره. در مقابل آقای موسوی به نسبت شاید سخنرانیشون ساختار ضعیفتری داشت ولی دیدشون به مسایل به نظرم ریشه ای تر اومد. در مجموع هر دو نفر به مسایل اقتصادی و بخش خصوصی و تورم و گرانی نگاه مناسبی دارند. آقای کروبی بیشتر به کمک به مردم برای دوام آوردن در مقابل گرانی و آقای موسوی شاید بیشتر به برنامه های بلند مدت برای اشتغال زایی ریشه ای و ساختار بنیادی صنعت تمایل دارند. آقای کروبی تاکید خوبی هم روی مسایل اجتماعی و آزادی ها داشتند و آقای موسوی هم منافع ملی رو به درستی مقدم بر آرمانگرایی های خارجی مطرح کردند. شاید انتخاب بین این دو نفر سخت باشه. تیم اجرایی خوبی که کنار آقای کروبی شکل گرفته و آقای خاتمی در کنار آقای موسوی نوعی تعادل و توازن ایجاد کرده که سخت بشه یک طرف رو کاملا قوی تر از طرف دیگه دونست.

به نظر من مهمتر از اینکه کدومشون انتخاب میشند، اینه که یکیشون حتما انتخاب بشند. فکر میکنم بعد از انتخاب شدن، هر دو طرف در اداره کشور مشارکت خواهند داشت و امیدوارم بتونیم از این فرصت استفاده مناسب رو بکنیم.

البته سخنرانی طرف اصولگرا رو هنوز ندیدم اما خوب

آن یکی پرسید اشتر را که هی

از کجا می آیی ای اقبال پی

گفت از حمام گرم کوی تو

گفت خود پیداست از زانوی تو

شاد زی
امیرپویان

بالاخره بعد از یک سال یکمی اوضاع شهر زنده رود بهتر شده. هنوز امیرحسین داره روی قسمت پیغامهاش کار میکنه اما بخش آشنایانش بهتر شده. برای دیدن پروفایل خودتون توی سایت کافیه برید به آدرس شهر زنده رود و لاگین کنید.

 city.zendehrood.com 

برای اینکه کسی رو به لیست دوستانتون اضافه کنید هم باید پروفایلش رو پیدا کنید. میتونید از من شروع کنید. کافیه بعد از اینکه لاگین کردید توی همون صفحه آدرس پروفایل من رو وارد کنید که بتونید من رو به لیست دوستان یا آشنایان اضافه کنید.

http://city.zendehrood.com/city/city.aspx?un=harandi

توی بخش سفر هم داریم روی یک بخشی برای معرفی مالزی کار میکنیم که خبر اون رو هم بعدا بهتون میدم.

-------------------

در مورد انتخابات ... راستش دقیق نمیدونم کروبی یا موسوی ... هر دو نفر حامیان خیلی خوبی دارند ولی هیچ کدوم خودشون دقیقا اونجوری نیستند که بشه برای یک حرکت خیلی قوی رو به جلو روشون حساب کرد. شاید هم من هنوز درست شناختی ازشون ندارم. ولی به هر حال فکر میکنم به موسوی رای بدم که حمایت کامل خاتمی رو با خودش داره. امیدوارم تفکرات حزبی جای خودش رو توی نظام سیاسی کشور پیدا کرده باشه و برای اداره کشور هم مثل جمع آوری آرا روی کمک حامیانشون حساب کنند.

شاد زی،
امیرپویان

در میان اصلاح طلب ها در حال حاضر موسوی و کروبی به اظهار نظر پرداختند

کروبی بیشتر از عدلت و تغییرات ساختاری در روند ها و قوانین صحبت میکند و موسوی بیشتر در مورد حرکت به جلو با تکیه بر ارزشها و سازندگی سخن میگوید.

به نظر من هر کدوم از اینها جای بحث زیاد داره. مثلا شعار خیلی سنگینی مثل تغییر قانون اساسی هر چند به نظر برخی افراد از خواسته های منطقی خود حکومت برای بقا و ادامه کار هست اما حتما مشکلات عملی زیادی خواهد داشت. سازندگی هم بدون هزینه نیست و مخصوصا پیش نیازش کاهش تنشهای خارجی هست که زمانبر هست.

به هر حال هر کاری مشکلی داره اما طرز نگاه این دو نامزد رو کنار هم که قرار بدی نگاه اصلاح طلب ها امیدوار کننده هست.

به نظر من رای دادن بهتر از رای ندادن جواب داده و وظیفه هر ایرانی هست که رای بده. نه برای انتخاب یا  تعیین مستقیم سرنوشت. بلکه برای رسوندن صدای خودش به حکومت. چرا که هر حکومتی مجبور و مایل هست که در بلند مدت برای بقا در جهت خواسته های ملتش عمل کنه و جمهوری اسلامی هم ثابت کرده که اونقدرها که مخالفان ادعا میکنند از لزوم اهمیت دادن به نظر مردم غافل نیست. 

شاد زی،

امیر هرندی