" عاشقانه با خدا "

من‌ شدم‌ ني‌ و تو شدي‌ ني‌زن،مرا گذاشتي‌ روي‌ لبهايت‌ و دميدي.نفست‌ كه‌ توي‌ تنم‌ ريخت،هوا پر شد از موسيقي‌ دوست.فرشته‌ها به‌ رقص‌ آمدند و زمين‌ دور خودش‌ چرخيد.
نواختن‌ من،جشن‌ ملكوت‌ بود و پايكوبي‌ هستي.

دم‌ تو آتش‌ بود و نواي‌ ني،عشق.

من‌ شدم‌ ني‌ و تو شدي‌ ني‌زن.

اما فراموشم‌ شد كه‌ ني‌ اگر خالي‌ نباشد،ني‌ نيست. پُر شدم. ديگر براي‌ تو جايي‌ نمانده‌ بود.مرا گذاشتي‌ روي‌ لبهايت‌ و باز هم‌ دميدي؛اما ديگر صدايي‌ نيامد.فرشته‌ها گريستند و شيطان‌ دور ني‌ات‌ رقصيد.
اين‌ روزها نسيم‌ از سمت‌ بهشت‌ مي‌وزد.

اين‌ روزها هوا بوي‌ تو را دارد.اين‌ روزها صداي‌ ساز تو مي‌آيد.

و من‌ دوباره‌ به‌ ياد مي‌آورم‌ كه‌ من‌ ني‌ بودم‌ و تو ني‌زن.
آه،آي‌ يگانه‌اي‌ ني‌زن!

اين‌ ني‌،دلتنگ‌ دم‌ توست.دلتنگ‌ نواختنت.ني‌ كوچكت‌ را بنواز.

.

لحظه هاتون پُر از خدا و عشق باشه

دل مهربون باشید

التماس دعـــا

يا علــــي

از جنگ بر می گردی،خدا می داند که به جنگ رفته بودی.

خاک روی پیراهنت را می تکاند و نشان لیاقتی به تو می دهد.نشان لیاقتش اما مدالی نیست که بر گردنت بیاویزی.نشان لیاقت خدا تنها چند خط ساده است.
از جنگ بر می گردی،هیچ کس اما به استقبالت نمی آید.هیچ کس نمیداند که به جنگ رفته بودی.با شکوه ترین جنگها اما همین است.جنگی غریبانه ،جنگی تنها،جنگی بی سپاه و بی سلاح.
از جنگ بر می گردی،خدا می داند که به جنگ رفته بودی.خاک روی پیراهنت را می تکاند و نشان لیاقتی به تو می دهد.نشان لیاقتش اما مدالی نیست که بر گردنت بیاویزی.نشان لیاقت خدا تنها چند خط ساده است.خط های ساده ای که بر پیشانی ات اضافه می شود.

 و روزی می رسد که پیشانی ات پر از دستخط خدا می شود.
آیینه ها می گویند آن کس زیباتر است که خطی بر چهره ندارد. آیینه ها اما دروغ می گویند.

دستخط خدا بر هر صفحه ای که بنشیند، زیبایش می کند.

جوانی بهایی است که در ازای دستخط خدا می دهیم.دستخط خدا اما بیش از اینها می ارزد، کیست که جوانی اش را به دستخط خدا نفروشد!

.

دل مهربون باشيد

التماس دعا

يا علي

شیطان را گفتم:لعنت بر شیطان!

لبخند زد.

پرسیدم:چرا می خندی؟

پاسخ داد:از حماقت تو خنده ام می گیرد.

پرسیدم:مگر چه کرده ام؟

گفت:مرا لعنت می کنی در حالی که هیچ بدی در حق تو نکرده ام.

با تعجب پرسیدم:پس چرا زمین می خورم؟!

جواب داد:نفس تو مانند اسبی است که آن را رام نکرده ای. نفس تو هنوز وحشی است؛تو را زمین می زند.

پرسیدم:پس تو چه کار ه ای؟

پاسخ داد:هر وقت سواری آموختی،برای رم دادن اسب تو خواهم آمد؛فعلا برو سواری بیاموز.

بخوان ما را،منم پروردگارت،خالقت از ذره ای نا چیز.صدایم کن مرا،آموزگار قادر خود را. قلم را،علم را من هدیه ات کردم.بخوان ما را، منم معشوق زیبایت،منم نزدیک تر از تو به تو.

اینک صدایم کن.

رها کن غیر ما را،سوی ما بازآ.منم پروردگار پاک بی همتا.

منم زیبا که زیبا بنده ام را دوست می دارم.

تو بگشا گوش دل،پروردگارت با تو می گوید:( ( تو را در بیکران دنیای تنهایان رهایت نخواهم کرد ) ).

بساط روزی خود را به من بسپار

رها کن غصه یک لقمه نان و آب فردا را

تو راه بندگی طی کن عزیزا

من خدایی خوب می دانم.

تو دعوت کن مرا بر خود به اشکی یا خدایی،میهمانم کن که من چشمان اشک آلوده ات را دوست می دارم.

طلب کن خالق خود را بجو ما را.تو خواهی یافت.

که عاشق می شوی بر ما و عاشق می شوم بر تو که وصل عاشق و معشوق هم ( آهسته می گویم ) خدایی عالمی دارد!

قسم بر عاشقان پاک و با ایمان،قسم بر اسب های خسته در میدان،تو را در بهترین اوقات آوردم،قسم بر عصر روشن،تکیه کن بر من.

قسم بر روز هنگامی که عالم را بگیرد نور، قسم بر اختران روشن اما دور،رهایت نخواهم کرد.

بخوان ما را،که می گوید تو خواندن نمی دانی.تو بگشا لب.تو غیر از ما خدای دیگری داری؟

رها کن غیر ما را آشتی کن با خدای خود.

تو غیر از ما چه می جویی؟

تو با هر کس به جز با ما چه می گویی؟

و تو بی من چه داری؟

هیچ!

بگو با ما چه کم داری عزیزم؟

هیچ!

هزاران کهکشان و کوه و دریا را و خورشید و نور و هستی را برای جلوه ی خود آفریدم.

من ولی وقتی تو را آفریدم،بر خودم احسنت می گفتم.

تویی زیبا تر از خورشید زیبا

تویی والاترین مهمان دنیایم،که دنیا بی تو،چیزی چون تو را کم داشت،تو ای انسان،نمی خواهی چرا ما را؟

مگر آیا کسی هم با خدایش قهر می گردد؟

هزاران توبه ات را گر چه بشگستی.

ببینم من تو را از درگهم راندم؟

اگر در روزگار سختی ات خواندی مرا،اما به روز شادی ات یک لحظه هم یادم نمی کردی.

به رویت بنده من هیچ آوردم؟

که می ترساندنت از من؟

رها کن آن خدای دور!

آن نامهربان معبود!

آن خالق خیالی خود را.

این منم،پروردگار مهربانت،خالقت.اینک صدایم کن مرا به قطره اشکی .

به پیش آور دو دست خالی خود را.با زبان بسته ات کاری ندارم،لیک غوغای دل بشکسته ات را من شنیدم.

غریب این زمین خاکی ام.

عزیزم آیا حاجتی داری؟

تو ای از ما کنون بر گشته ای،اما کلام آشتی را نمی دانی.

خجالت می کشی از من!

بگو،جز من کسی دیگر نمی فهمد.

به نجوایی صدایم کن.

بدان آغوش من باز است،برای درک آغوشم،یک قدم بردار،باقی گام ها با من.

هر شروعی را پایانی و هر سلامی را خداحافظی به همراه هست
هر راهی روزی شروع و روزی پایان میگیرد چه به مقصد برسد و چه نرسد
هر طلوعی لاجرم به همراه خود غروبی دارد
به هر صورت این رسمی کهن است که در جریان است
اگر کسی مرا خواست
بگویید رفته باران ها
را تماشا کند
و اگر اصرار کرد
بگویید برای دیدن طوفانها
رفته است
و اگر باز هم سماجت کرد
بگویید رفته است تا دیگر
باز نگردد.

مرسی از همه دوستانی که به ترسی از جنس سکوت اومدن و دلگرمي دادن.

مرسی از / شایلی / موج / لیلای بی مجنون /جادوي عشق/الهه عشق/ني شکسته/همسفر غريبه/ رعنای عزیز /kocholo1saleh / پارسا جون / حمید تاپ ایرانین / فرزانه خانوم / عمو اروند / برزخ /ghazal /هيچکس / سمیرا / جاسوس شاه / سلام بهانه است / آتشکده / فانوس خیس / عسل گیسو / شب مهتابی / برای تو دلتنگم / هیچکس / ترانه های ایناز / نیما جان / فردین و رها جان

و تمام دوستاني که اسمشون در این مجموعه نبود ولی نوشته هاشون همیشه در خاطر من هست.

 همیشه سبزو آفتابی باشید.

                                         یا علی 

دیشب دنبال یه سری ازجزوه های درسی قدیمی بودم. همیشه دوست دارم که هرازچند گاهی به انباری برم و اونجا رو حسابی وارسی کنم. پر از وسایل و اجناس قدیمی که گذشت زمان به صورت گرد وغبار روی اونارو گرفته وقتی که هردفعه گرد وغباری که روی صندوق قدیمی نشسته رو پاک میکنم و بازش میکنم، یاد ماشین زمان میافتم. فقط با یه نگاه گذرا به وسایلی که اونجا روی هم چیده شدن، در یک چشم به زدن به دوران قدیم برمیگردم. دیشب چشمم به یه کارتن کهنه خورد که اسمم روش نوشته شده بود و یه گوشه ای از انباری بود. وقتی اونو دیدم تعجب کردم که چطور تا حالا ندیدمش. با مکافات وسایلی که روش بود کنار گذاشتم و بازش کردم. باور کردنی نبود، تمام کتابای دوران دبستانم اونجا بودن. واقعاً شوکه شدم. کتاب فارسی اول دبستانُ باز کردم که از تمرین خط و نقطه شروع شده بود و درسایی که برام خاطرات اون موقع رو تداعی میکرد. بقیه کتابا رو نگاه میکردم چه عطری داشت. مطمئن هستم که جز خودم هیچ کس دیگه ای بوی اون کتابامو نمیتونه تشخیص بده تصمیم کبری، حسنک کجایی، باز باران باترانه وکلی چیزای دیگه. روزآخرمدرسه، اسم همه بچه های کلاسُ توی کاغذ مینوشتم و به عنوان یادگاری نگه میداشتم، با دیدن اسم اونا اشک تو چشام جمع شدن، بجز پنج نفرشون که هنوز هم همدیگه رو می بینیم، از بقیه خبری ندارم. بعد از اینکه کارم اونجا تموم شد برگشتم تواتاقم و به اتفاقات تلخ و شیرینی که توی مدرسه داشتم فکر میکردم و خوابم برد. بعد از مدتها با آرامشی غیر قابل وصفی خوابیدم.

نه هراسي از زمستون ......

نه تو حسرت ِ بهارم

خالي از فرداي مجهول .....

نه به ياد ِ خاطراتم

زندگيم همين خزونه ......

باد ِ تند و ابرو بارون

شعر ِ پرواز ِ بهاره .....

رقص ِ برگا تو خيابون

گذر ِ ثانيه ها و ......

مردن ِ روزاي باطل

كُشتن ِ شباي تاريك .....

شده كاره من ِ غافل

زير ِ باروناي پاييز .....

گم ميشه قطره اشكم

رفتي همراه ِ بهارو .....

ديگه دنبالت نگشتم

ميگذرن روزاي بي تو ....

سرد و پوچ و بي بهارم

واسه لمس ِ داغ ِ دستات .....

چشم به راه و بي قرارم

بيا هم باور ِ من باش .....

تا بهارو پس بگيريم

بيا تا به هم رسيدن ...

بيا تا تنها نميريم