توهم نامه

آقايان خانوم ها. من بلد شدم. همان طور كه مستحضريد بار اول كانديداتوري بنده با شكست مفتضحانه اي همراه بود. چون نمي دانستم چه بگم و چگونه سخنراني كنم.حالا فهميدم كه چگونه سخنراني كنم كه اين دفعه بتركونم.

به بخشي از سخنراني اينجانب در جمع سيب زميني هاي بي رگ توجه فرماييد:

·        به نام خداوند ي كه فقط مرا آفريد.

·        مردم شريف ايران. من در هاله اي از نور سوار بر بشقاب پرنده به ميان شما آمده ام و از همين جا مي توانم دركه و دربند را ببينم.

·        اي ملت عزيز! دستت رو بده تا فالت را بگيرم و ببينم در ناصيه ات چه نوشته ا ست.

·        اين مردم مظلوم شاخ افريقا (غزه نمي گويم چون در انحصار كس ديگري است) و اين ملت بدبخت مولداوي آزاد بايد گردد ...

·        طبق آمارهاي بانك سر كوچه مان تورم نداريم هيچ، آنقدر كم داريم كه بايد وارد كنيم.

·        اين پيازها كه مي بينيد. و اين پرتقال هاي اسراييلي (من مي گويم اسراييل شما بگوييد مرگ بر اسراييل. مرگ بر اسراييل....) اين پيازها كه مي بينيد فكر نكنيم كپي برداري از سيب زميني است كه اينها شادي بخش روح است و اشك شوق از چشماهاتان در مي آورد.

·        زماني كه در همين بغل ها سخنراني مي كردم يك هو رنگين كماني راستكي دورم را گرفت. چل تا فرشته برام بال بال مي زدند. يكيشون شيطوني كرد و چشمكي به من زد. اي ملت شريف زنده رود! به من راي نديد مي رم تو كارش و شما را بي نصيب مي گذارم. ها!

·        بگم؟ بگم؟(اين بگم بگم رو از يكي از سياستمداران يكي از كشورها برداشت كرده ام كه خوب شما خيلي در جريانش نيستيد.

·        من آنقدر خوش گل و خوش تيپم كه فرشته ها به هر بهانه اي شب ها يه سري به من مي زنند.

·        بصيرت مصيرت ها چند تا وبلاگ مفت براي من در كنند< به جايش پياز تقديم مي داريم. قابل شما را نداره چرا تعارف مي كنيد. اين ها را فرشته ها از اون ور آب آورده اند. نمك نداره.

·        ساير كلمات القصار را ببينيم چه مي شه.

·        اوه اوه! صبر كنيد! از يه جايم نور در ميآيد! حالا وقتشه شعري بزنم به تنگش!

امشب حتماً يه چيزي زده ام

كه ره به كهكشان ها برده ام

از بس بافتم به هم  بافتني ها

نه!مثل اين كه زيادي خورده ام

              هی گفت و هی گفتم!

هی گفت و هی گفتم تا صبح دمید

جانم از بی خوابی به لبم  رسید

گفت: یادت می آید چار سال پیش

تبلیغ کردی برای مشتی ریش؟

گفتم: غلط کردم جایز الخطایم

صد بار غلط کردم از کرده خویش

گفت: یادت می آید چه می کردی

به عشق رجایی دروغین« می مردی؟

گفتم: گرگی لباس میش به تن کرد

اگر تو هم بودی گول می خوردی

گفت: یادت می آید بهار در خزان

می افریدی در میان روزنامه نگاران

گفتم: غلط کردم آن خونخواره را

به اشتباه تشخیص دادم جای انسان

گفت و گفت و گفت و نالید از من و امثال من که مبلغ هیتلرک عصر خود بودیم. قول دادم که اشتباه آن روز را جبران کنیم و این بار از ملت سبز و دولت سبز حمایت کنیم.

از این رو این روزها قلم و زبان و وقت خود را صرف جبران اشتباه چار سال پیش خود و همفکرانم کرده و روزهای سبزی را برای ملتی سبز و صلح جو آرزو می کنم و انزجار خود را از چهار سال جنگ تحمیلی اعلام می دارم.

من و امثال من در جبران اشتباه خود باید بسیار کوشش کنند. احساس می کنم خیلی دین ناحق به گردن من و همفکرانم است.

یادم می آید رها خیلی به برداشت های من ایراد می گرفت. امروز در مانده ام که این مغز گنجشکی چقدر خوب تشخیص داده بود. من رسما از این دوست برای نشنیدن حرف هایش عذر خواهی می کنم. این را هم به حساب یکی از جبران ها بگذارید.

سبز بیندیشیم چون ما مردمانی سبز هستیم. سبز اندیشی به معنی نفی جنگ و خلق و خوی تهاجم است. ملت ایران پاچه گیر ملت های دیگر نیست. قرار نبود باشد. قبول دارم که شعارها و وعده ها همه دروغ بود.

امضاء

گلستانه ی نادم غلط کرده

اي كه كلبه عشق مرا ديدباني مي كني

تشكر كه با من چنين مهرباني مي‌كني

شهر دل من شهر دوستي  بي رياست

حاكم شهري و با مهر شهرباني مي كني

تشكر كه....

***

دل فرياد كشيد بر سرم كه اوهوي

اي كه دعوي عشق داني مي كني

مفت مي نويسي و مفت مي فرستي

چرا حرف و كلمه قرباني مي كني؟

گفتم اي دل ، اندكي  حيا به خرج ده

چه شده كه سر پيري جواني مي كني؟

گفت جوانم و سر سوداي عشق دارم

زيرا  تو با صنمان همزباني مي كني

گفتم تو هم هر چه مي خواهي بكن ولي

خرج بر دستم نگذار گر بازرگاني مي كني

گفت تو كه نه باران مي شناسي و نه خاك

در جنگل دل و حس چرا باغباني مي كني؟

گفتم رسم روزگار است اين طنز تلخ

تو چرا از عيب من اطلاع رساني مي كني؟

گفت من پريرويان را دوست مي دارم

اما چرا تو با آنها چت پنهاني مي كني؟

گفتم من و تو ندارد ، هر دو يكيم

چرا مرا پاي آنان  قرباني مي كني؟

گفت تو زنده به مني و ولي افسوس

تو مرا در جسم خود زنداني مي كني

خوشگلان با تو سر وسري دارند و تو

به خرج من با آنها حس پراني مي كني

مرا ناديده مي گيري، آخ انگار من نيستم

چرا بي من در دلشان دلدواني مي كني؟

گفتم حسود، چه كنم كه راضي شوي

بگويم تو گوسفند عشق را شباني مي‌كني؟

خنديد و گفت به خوبان بگو چت هنگام

يا وقتي با چشمشان چشم چراني مي كني

كه بهانه ي انس تو و دل آنها من هستم

چرا فقط از لب لعل، رو نمايي مي كني؟

گفتم اي دل پدرت را سگ  بخورد

كه اينچنين مرا خراب و فاني مي كني

بعد از اين هر كه پرسيد كه تو كيستي

مي گويم دلم و نگويم در من نيستي

از تو نيز تشكر مي كنم كه در ثانيه‌ها

مفت مي نويسم و مفت سند مي كنم، كي  به كيست؟

اينجا چون پر از جن و پريست آخر تقصير من چيست؟

از رخسارشان به وجد میآيم و گرنه كي اين شاعريست

گر روي زيبا ببيني و شبه‌شعري نسرايي عین كافريست

پیش پیش و میش میش عیدتان مبارک

نه ترمز و نه بوقي،زرت! زد به ماشينم

يك باره به هم زد،  روح و روان و دينم

داد زدم آهــاي يابو! حواست كجاست؟

نازك گفت: ببخشيد اعتراضت بجاست!

ديــــدم لب قرمزي پشت رل نشسته است

كه چشمانش از خواب سنگين خسته است

نگاهم كرد، لبخند زد و بوسي فرستاد!

كم آوردم و گفتم:‌يعني چه؟علامت داد؟

ماشين نازم قر شده بود و مي زد فرياد

گفتم الان زنگ ميزنم تا كه پليس بياد

گفت: بيمه ندارم، پليس بيايد چــــكار؟

جور ديگري خسارت را به حساب بيار

گفت خودم بيمه، خودم درهم، خودم دينار

معامله بكن با خودم، پليس توي كار نيار

نگاه كردم ماشينش، هزار بار خورده بود

طرف آبـــروي هر چه راننده را برده بود

گفتم با اين همه تصادف، چرا بيمه نداري

مگر به جاي بيمه، چه ثروت بزرگي داري؟!!!

نگاهي كرد و قري داد و لبخندي معنا دار زد

كه از پا مي انداخت فيل و شتر و مرد و نامرد!

شصتم خبردار شد و گفتم با كمي شرمساري

آخــــــر من از كجا بدانم كه تو ايدز نداري؟؟

بالاخــــــــره! پليس آمد و زود كارم راه افتاد

البته نمي دانم با كدام بيمه خسارتم را داد؟!!

یکی از دوستان که به دلایل محرمانه در چت با حرارت از دوست یابی های خودش می گفت، باعث این شعر گونه شد که خدا لعنتش کناد!

یک دوست، هوس دختربازی کرده بود

هوس حال و حول و طنازی کرده بود

تا که چشم برهم می زدی، می دیدی

یکی را به زبان بازی راضی کرده بود

***

زلف خــــــود را دراز و تابیده بود

شلواری با جادو به پا چسبانیده بود

از بس هنرمند شده بود در کار خویش

که هر شب با بتی جدید! خوابیده بود

***

گفتمش: ای دوست که پرده بر انداخته ای

راستش،  دل ما را هم به هوس انداخته ای

بگو تا من هم بدانم با کدامین حیله و ترفند

این همه زشت و زیبا به تور در انداخته ای؟

***

گفت راه کار بسی ساده و آسان است

مرد خوش تیپی چو تو چرا نگران است؟

مـو دراز و تی شرت وشلوار تنگ به پا کن

بدین حیله،ولوله ای در دل دختران به پا کن

***

حرف بی سر و ته بزن تا شوند هاج و واج

وقتی گفتند یعنی چه؟ بگو عزیزم «ازدواج»

این کلمه ی اسرار آمیز را تو تا بگـــویی

می بینی که او خوابیده و تو به رویی!

                                          (بی ادب اما واقع نگر!!)

***

وا ماندم و نگاه کردم به هر سویی

دیدم برای دنیا نمانده آبـــــــــرویی

مدعی گر بخواهد بگوید که پر رویم 

«رمز» را گویم تا نماند گفت وگویی!!

نه حال چت و نه نت می نشیند به جانم

مثل مرده ها سرد و بی روح می مانم

تب دارم؟ اما نه مثل اینکه کف کرده دهانم

***

به زور سمبه بیدارم کردند

که سحر است و بیا سحری

یک روز که روزه بگیری

از همه ی ملائک سرتری

***

یک روز به زور سرنیزه

روزدار شدم و گرسنگی کشیدم

سحر روز بعد از بس که خوردم

یک لحظه گمان کردم که ترکیدم

***

روز بعد از غرش معده مردم

دست بر گردن یخچال انداختم

یقه ی پارچ و سفره را گرفتم

کار روزه را به ضربتی ساختم.

***

خانواده خبر شدند و هر کسی

دماغ برانداخت و گفت بیچاره!

فریاد زدم اما بی صدا در دل خود

که ای بابا! شکم گرسنه ایمان نداره.

***

روزه مال من نیست، مال فرشته هاست

حساب فرشته ی روی زمین با من جداست

هر کسی قرار نیست مهمان خدا باشد

مهمان خدا هم عضو خانواده اولیاست.

***

روز ه ی شما قبول درگاه خداست

شما که حسابتان با حساب من جداست

***

داد میزنم جای همه ی شما یک تنه

گشنمه و تشنمه، برس بدادم آی ننه

مبارک ترین عید از آن چشمان شما

مهربان ترین واژه آشنای لبان شما

امید که از کوچه که می گذرید خوش

کسی با شربت بیاید و بگوید: بفرما

***

تعطیلی دیگر آمد و من  سرخوش و مستم

خوشا که باز دام دد و اداره و کار گسستم

بی غم و بی درد، شادان و شادمان آمدم

در کا فی نت چلچله، پای وبلاگم نشستم

یک بار دیگر مست شدم و مستانه نوشتم

هر چه توبه ی وبی بود، یکباره شکستم

وبلاگم را دیدم که چه غریب افتاده بود

تنها و بی کس، در گوشه ای وامانده بود

گفتمش: ای جان شیرین، چرا تنهایی

هنوز دلخور از چنگ ودندان رهایی؟!

گفت: دل چرخ گوشت است از دست زمانه

صد گل غصه در گلستانه زده است جوانه

ای شاهنشاه وبلاگ زنده رود، ای فردین

بیا و حال و روز کف کردگان نت را ببین

گفتم: باز کار آن که در کار گربه و سگ است

یا همان  که گربه است و در هیبت پلنگ است؟

گفت: اینان که مردگان ایستاده در زمینند

بیچاره و اعوذ بالله من شیطان رجیمند

دلم داغدار یک لبخند مست و شیدایی است

اینجا همه گریه از درد و غم جدایی است

نفهمیدیم کی دوست و کی دشمن است اینجا

بالاخره شوهر خوب است یا بد است آیا؟

گفتم: آگاه باش که این پرسش را در عمل

می باید، بپرسی و بدانی و بفهمی ای عسل

از غصه هاشان،غصه نخور، همه فیلم است

کار، کار نا بکار همان شیطان رجیم است

ناله از هیچ و گریه و فغان، تز بلاگرهاست

ضجه می زند که دارد می میرد و تنهاست

تا تو را به وبلاگش کشاند و حظی کند

با حظ خود در دل تو هزار غصه نهد

گفت: چه کنم ای شاهنشاه خوبان، فردین

هزار وبلاگ غم سر راهم کرده کمین

گفتم: رندی کن و نگاه کن به آسمان نه زمین

راه شادی و رستگاری چیزی نیست جز این

این مرا باشد ترا نصحیت  اولین  و  آخرین

همیشه به روی غم و درد لبخند بزن، نازنین

تعطیلات من هم تمام شد! ای خدا چکار کنم؟

باز مثل اینکه مجبورم صبح زود ساعت ده از خواب ناز بیدار شوم و بروم سر کار

ای خدا چکار کنم؟

کی حال داره دوباره توی ترافیک رانندگی کنه

از بی حوصلگی بزنه زیر آواز و خوانندگی کنه

آخی! سیزده به در یادت بخیر

آخی! رودخانه و چشمه و دوست و کوه یادت بخیر

آخی!

سال شکوفایی  و نوآوری برای من و امثال من، سال وعده های سرکاری و نوآوری در سرکارگذاشتن خلق الله است. ایشالله سال شما  راس راسی سال نوآوری باشد:

نوآوری در دوست یابی با زدن یک وبلاگ جدید

نوآوری در دوست داشتن با وعده ی ازدواج با سس فراوان

نوآوری در از زیر کار در رفتن با مرگ دوباره ی پدر بزرگ

نوآوری در خالی کردن جیب رفیق با فراموش کردن کیف پول در خانه

نوآوری در خوردن لازانیای محبوب من با یک دوست لازانیایی!!

نوآوری در باز کردن در یک نوشابه به شرط منفجر نشدن

نوآوری در باز کردن در یک ساندیس به شرط عدم استفاده از چنگ ودندان

نوآوری در تعارف کردن به دوست که بفرماااااااااااا

نوآوری در....

و نوآوری در کشف یک سوژه ی جدید برای نوشتن

و نوآوری در نوشتن یک وبلاگ به درد بخور

از ما که گذشته و نوآوری در کار نیست چرا که نوآوری کار هر ننه قمری نیست. تا ببینم تو چه می کنی؟

آخی! آخی! تعطیلات چه زود تمام شد. آخی...

لطفا تعجب نكنيد!

 از اين كه به اين سرعت آپه آفه چيه\ كرديم نگران نشويد و متعجب نمانيد.

 آخه گاهي دنيا خيلي ... خيلي ....

نره خر گنده بگ! روبروم نشسته و هي مثل بچه گريه مي كنه و از اينكه

يارو دختره بهش نارو زده هي ضجه مي زنه.

هنوز پيش من نشسته و با چه حسرتي داستان زندگي اش را برايم تعريف

 مي كند.

هي به من گير داده  كه  چه كنم؟!

توي دلم گفتم كل اگر طبيب بودي سر خود دوا نمودي! در ثاني خره، كسي

براي مال دنيا ناله مي كنه!!

به هر حال در اين حال و هوا،  خلاصه ي حرفهايش را نوشتم تا حالا كه

او گريه مي كند من و شما كمي بخنديم!!

اسمش را گذاشتم راجو! چون من به هر كي كه اين جوري مقهور

 دنيا مي شه و براي دنيا دل مي سوزانه مي گم راجو!

راجو مي گويد:

****

ديدي بازي نكرده باختيم،  مفت  مفت

براي خود دردسر ساختيم، مفت مفت

هزار و يك طرح و زحمت كشيديم تا

خود را توي هچل انداختيم مفت مفت

براي ديدن دهان گند آن نامرد پدرش

كلي كرايه از جيب  پرداختيم مفت مفت

با چه شوري با دخترك صد دوست باز

ساز و دهل عاشقانه نواختيم مفت مفت

يك بوسه مي داد و بوسه ميگرفت جفت

گفتم عجب مالي تور انداختيم مفت مفت

ولي گند كار آن جا در آمد كه مالش را !

داد به رقيب و ما پولش پرداختيم مفت مفت