ساده لوح

شبی میان خواب تو
خدا جوانه میزند
سری به خانه دلت
به صد بهانه میزند
تمام بغض سینه ات
ز سینه ات برون بَرَد
سرت را ناز میکند
به مویت شانه میزند
به حکم عدل و داد خویش
تمام غصه های تو
یکی یکی به صف کند
بر آن وجود نحسشان
هزار تازیانه میزند
تو را میان دست خویش
به سوی نور میبرد
دلت را با دل خودش
یه کوک
 جاودانه میزند...

وای که چه قدر ساده ای
اگر که فکر میکنی
شبی میان خواب تو
خدا جوانه میزند ...........

زندگی دو رو داره؛
روی سخت و روی سخت تر

***
تو زندگیِ من،آدمهایی هستن که درست مثل کاندوم میمونن؛بودنشون عذابِ,نبودنشون دردسر.

***

این روزها در اثر اعتیاد زیاد به کارتون happy tree friends دچار توهمات  و تخیلات عدیده در کوچه و خیابان میشوم
هر لحظه منتظرم دل و روده یکی بپاشه بیرون !!!

داستان یک روز کذایی

یکی از اون روزهای مزخرفه درپیته یه وری بود که کلا اعصاب و حوصله هیچی رو نداشتم.

 در حالتی کاملا ضد اِرگونومی بدن طوری که تمام اعضا و جوارحم تحت عجیب وخفن ترین زاویه ها بود لم داده بودم روی صندلی و زل زده بودم به صفحه مونیتور کامپیوتر یه دستم زیر چونه ام بود و با دست دیگه نشونه موس را به صورت کاملا بی هدف از این ور صفحه به اون ور صفحه و البته بلعکس حرکت میدادم کم کم در اثر نگاه کردن ممتد به نشونه موس که حرکتی پاندول وار پیدا کرده بود و سکوت جان فرسای  خونه در شرف هیپنوتیزم شدن و بعد پشتبندش فرو رفتن به خوابی عمیق بودم که یهو صدای ناهنجار زنگ خونه رفت هوا .

منتظر کسی نبودم بنابراین یا زنگ را اشتباه زده بودن یا گدایی چیزی بود.با بیحوصلگی تمام خودمو رسوندم به آیفون:
-کیه ؟
_سلام آقا...بدهکارم...
درست حدس زده بودم یکی از همون گداهای سمج که هر روز یه بامبول جدید از خودشون در میارن یه روز مریضن , یه روز مسافر شهرستانن  یه روزم کوفتن یه روز زهره مارن... خلاصه قبل از اینکه بخواد سناریوی کذایی زندگیشو برام تعریف کنه پریدم وسط حرفش:
-ببین پدر جان اشتباه اومدی من خودم به همه عالم و آدم بدهکارم... و بعد تقی گوشی آیفون را گذاشتم .
هنوز چند قدمی از آیفون فاصله نگرفته بودم که دوباره زنگ خورد در حالی که ارواح پدر و مادر آدم مزاحم را به شدت مورد عنایت قرار میدادم برگشتم و گوشی
آیفون را با عصبانیت برداشتم :
-بله؟
_ عرض کردم آقا من بدهکارم از ...
-آقا ول کن جون مادرت بدهکاری که بدهکاری اصلا به جهنم که بدهکاری تو این مملکت خراب شده کیه که بدهکار نباشه؟... همینطور در حال دری وری گفتن بودم که یهو طرف با عصبانیت حرفم را قطع کرد و گفت:
-آقای محترم چرا توهین میکنی شما اصلا اجازه نمیدی من حرف بزنم ,من مجید بدهکار هستم از طرف آقای زمانی برای تعمیر لوله های منزلتون اومدم.
یه چند ثانیه فقط داشتم تجزیه تحلیل میکردم که طرف چی گفت .بعد که فهمیدم چی شده گرمپی زدم تو کلم , حسابی گند زده بودم فوری گفتم :
-  بله.. بله ..معذرت میخوام ... بفرمایین تو.....
با سرعت نور در را باز کردم و مثل برق پله های آپارتمانو هشتا یکی رفتم پایین که مثلا استقبالش کنم تا یه جوری از دلش در بیارم .
 دم در حیاط رسیدم بهش , یه مرد کاملا جدی حدودا 50 ساله با قد کوتاه ونسبتا چاق که موهای وسط سرشم ریخته بود و معلوم بود با هزار بدبختی از این طرف سرش چندتا تار مو فرستاده بود اون طرف تا اون وسطا را یه جوری پر کنه . یه کت شلوار قهوه ایی هم تنش بود , یه کیف سامسونت بزرگم دستش بود . اخماش تو هم بود کلا قیافه اتو کشیده ایی داشت و مثل این عصا قورت داده ها راه میرفت .
اصلا بهش نمی خورد تعمیر کار باشه .خلاصه تا رسیدم بهش , مثل کسایی که قراره از یه رئیس جمهور استقبال کنن , فوری نیشم را باز کردم و بهش سلام کردم .اولش یه نگاه غضب آلود به سرتا پام انداخت و بعد از چند ثانیه, جواب سلامم را داد.
 .... راهنماییش کردم تا رسیدیم دم در خونه . هی میخواستم اسمش را صدا کنم اما یه جورایی روم نمی شد به خاطر همین گفتم : 
آقای مهندس همینجاس  بفرمایین تو .... تا گفتم مهندس انگار فحشش دادم یه جوری نگام کرد , پیش خودم گفتم به جهنم خودت خواستی
در حالی که در را باز میکردم گفتم : از این طرف آقای بدهکار .... بعد یه راست بردمش تو دستشویی .
لوله ایی را که خراب بود بهش نشون دادم . یه نگاه عمیقی بهش انداخت , اول کتش را خیلی با حوصله درآورد بعد دولا شد و در کیفش را باز کرد. توی کیفش را که دیدم , یه لحظه سرم گیج رفت : همه چیز با نظم و ترتیب وحشتناکی کنار هم چیده شده بود بیشتر شبیه کیف یه جراح بود تا کیف یه تعمیر کار.
همینطور در حال ور رفتن با لوله بود و منم دست به سینه , ساکت داشتم نگاهش میکردم . آچارش را از کیفش در اورد بعد از اینکه دو تا ضربه زد به لوله گفت :
دلم میخواد عوضش کنم
یه نگاهی بهش کردم , پیش خودم گفتم : یا لوله خرابه یا خراب نیست , دیگه دلم میخواد و دلم نمی خواد نداره که . بهش گفتم :
- همراتون دارین که عوض کنین ؟
-- چی را همرام دارم ؟
- لوله را دیگه ...
-- نه آقا من منظورم فامیلم بود , دلم میخواد عوضش کنم , اما پدرم مخالفت میکنه میگه باید اصالت خاندان حفظ بشه .
از اینکه منظورش را اشتباه فهمیده بودم خنده ام گرفته بود ولی کی جرات داشت بخنده به شدت در حال کنترل لب و لوچه ام بودم که از حالتعادی خارج نشه

 در حالی که همچنان با لوله ور میرفت ادامه داد : ولی انگار هیچ چاره ایی ندارم باید عوضش کنم ...
دیدم خیلی دلش پره بهترین فرصت بود برای همدردی تا یه جوری اون قضیه آیفون فراموش بشه , فوری گفتم :
- بله به نظر منم چاره ایی ندارین باید عوضش کنیین . اصلا یه جوریه : "بدهکار" ببخشیدا ولی راستش آدم یاد بدبختیهاش میفته ....
-- نه خیر آقا من این لوله را گفتم , هیچ راهی نداره باید عوض بشه ...
ای لعنت به من, پشت سر هم داشتم سوتی میدادم  اخماش باز نشد که هیچی , تازه به خاطر حرف آخریم که زدم , بیشترناراحت شده بود .البته تقصیر خودشم بود هر دو ثانیه یه بار بحث را عوض میکرد آدم نمی دونست تکلیفش چیه ...
 - هر طور صلاح میدونین اگه باید عوض بشه عوضش کنین .
 -- اول باید شیر اصلی منزلتون بسته بشه تا بعد لوله را عوض کنم
بهش توضیح دادم که شیرهای اصلی تمام واحدها توی موتور خونست , قرار شد بریم با هم تو موتورخونه تا شیر اصلی را ببندیم .همینطور توی راه پله ها داشتیم میرفتیم که باز بی مقدمه گفت : سخت پیداش کردم ...
این دفعه دیگه حواسم را جمع کردم که دیگه سوتی ندم اول فکر کردم راجب فامیلیش داره حرف میزنه اما هیچ ربطی نداشت بعد گفتم شاید منظورش لوله ست اما به اونم ربطی نداشت هر چی فکر کردم به نتیجه ایی نرسیدم به خاطر همین مجبور شدم الکی تاییدش کنم :
- بله بله حق با شماست ...
-- آدرس منزلتون را میگم , خیلی سخت پیداش کردم .
دیگه داشت می رفت تو اعصابم , چهار پنجم جمله را تو ذهنش میگفت , به یک پنجم آخرش که می رسید تازه یادش میافتاد باید جمله اش را به زبون بیاره , حرف زدنش عین معما بود حتما باید یه دوره رمزگشایی پیشرفته می دیدی تا بتونی حدث بزنی که چی میخواد بگه ....... گفتم :
- بله اینجا همینجوره هر کی میاد همین مشکل را داره من خودم تا 6 ماه اول با کروکی میامدم خونه ... انتظار داشتم با این مزه ایی که ریختم یه لبخندی , نیشخندی , پوزخندی  یه چیزی بزنه اما انگار نه انگار اخم از اخمش باز نمی شد قیافش شده بود عین برج زهرمار .
بالاخره رسیدیم به موتورخونه. تا در را باز کردم چندتا سوسک مثل فشفشه از این طرف , اون طرف رد شدن تا این صحنه را دید گفت : لعنتیها همه جا هستن ... این دفعه دیگه مطمئن بودم راجب سوسکا داره حرف میزنه ولی با این حال هیچی نگفتم . با دست اشاره کردم به شیرها و گفتم : همیناست .
سرتاپای موتورخونه را یه برانداز اساسی کرد و بعد یه راست رفت سراغ شیرهای اصلی .همینجور زل زده بود به شیرها و به شدت در حال تفکر بود , از دست دست کردنش فهمیدم داره سعی میکنه شیر واحد ما را از بین بقیه شیرها پیدا کنه . دیدم خیلی داره معطل میکنه ,رفتم جلو و پریدم وسط افکارش :
- جناب بدهکار اون پنجمی شیر واحد ماست ...
--  شما مطمئنی آقا ؟
- بله من قبلا یه بار شیر را بسته بودم مطمئنم .
یه نگاه که بی اعتمادی موج میزد توش انداخت به من و با اکراه تموم شروع کرد به بستن شیر , شیرو که بست یه نگاهی بهم کرد و گفت :
شما لطف کن برو بالا ببین آب منزلتون بسته شده یا نه . از این حرفش حسابی لجم گرفت گفتم : جناب بدهکار مثل اینکه شما حرف منو قبول ندارین , عرض کردم خدمتتون که من قبلن هم این شیر را بسته بودم مطمئنم خودشه . دیدم چپ چپ داره نگام میکنه , بیشتر از این نمیشد باهاش کل کل کرد گفتم : باشه چشم من الان میرم نگاه میکنم .
4طبقه را الکی باید میرفتم بالا بعد دوباره میامدم پایین پیش خودم گفتم مرتیکه کچل میخواد تلافی کنه ....عقده ایی.... خلاصه بعد از کلی غر زدن و دریوری گفتن ,در حالی که به هن هن افتاده بودم رسیدم دم در خونه , کلید را انداختم تو قفل در و همین که خواستم بپیچونم , دیدم درب واحد بقلمون باز شد و جناب سرهنگ با سر و کله کفی ,در حالی که به زمین و زمان فحش میداد ,لخت فقط با یه حوله کوچیکی که دور کمرش بود ,اومد وسط راه پله ها

.سرهنگ همسایه بغلی ما بود تنها زندگی میکرد بچه هاش خارج بودن فقط بعضی وقتها یکی از دخترهاش میامد بهش سر میزد از اون سرهنگهای بازنشسته زمان شاه بود البته کم کم داشت از کل زندگی هم بازنشسته میشد چون سنش خیلی بالا بود فکر کنم نزدیکای نود را داشت اما خدایی خیلی روپا بود با اینکه پیر شده بود ولی هنوزم جذبه سرهنگیو داشت .از اون ارادتمندان درجه یک خاندان پهلوی بود ,توی خونه اش یه عکس از رضاشاه داشت از زمین تا سقف . کلا همسایه بی آزاری بود , تنها آزارش این بود که وقتی یه جا گیرت میاورد تا اون خاطره کذایی اش را برات تعریف نمی کرد ,ولت نمیکرد .خاطره اش هم مربوط می شد به دوران اول خدمتش توی ارتش,زمانی که با رضا شاه دست داده بود . حداقل 4500 بار برای من این خاطره را تعریف کرده بود طوری شده بود که من از خودش هم بهتر بلد بودم , اصلا یه وقتهایی شک میکردم که خاطره ی منه با خاطره ی اون ......
خلاصه با اون سر و کله خیس و کفی و با اون وضعیت همچنان داشت بد و بیراه میگفت ,فوری رفتم جلو گفتم :
- چی شده جناب سرهنگ ؟
-- آقا جان مملکت که بی صاحب باشه همینه دیگه فقط بلدن روزی 4 تا سد افتتاح کنن  ...این همه برف و بارون میاد معلوم نیست چی کارش میکنن ....حتما صادرش میکنن... بی عرضه ها.... یا گاز قطع میشه یا برق یا " آب " ...
تا گفت آب , برق از کلم پرید فهمیدم سوتی دادم اساسی , به جای شیر واحد خودمون ,شیر واحد سرهنگ را بسته بودیم .
اونم تو حموم بوده بعد که آب قطع شده با اون سر و وضع اومده بوده بیرون .
چاره ایی نبود باید یه جوری اوضاع را جمع و جور میکردم ,از اون طرفم سرهنگ همچنان داشت داد و بیداد میکرد چیزی نمونده بود کل ساختمون بفهمن چی شده ,رفتم جلو و یواش بازوش را گرفتم و گفتم :
- حالا جناب سرهنگ شما چرا آمدین بیرون بفرمایین تو ,این جوری سرما میخورینا ,حتما الان آب وصل میشه ...
-- نه جانم حالا کو تا این بی عرضه ها آب را وصل کنن حتما چند ساعت طول میکشه
- بله جناب سرهنگ خدا لعنتشون کنه.... حالا شما بیاین تو خوب نیست یکی بیاد با این وضعیت شما را ببینه ...
خلاصه با هزار بدبختی بردمش تو خونه اش.گفتم : شما بشینین تو حموم ایشالا زود آب میاد . هی از من اصرار که جون مادرت برو توحموم
هی از اون انکار که نه آب حالا حالا ها وصل نمیشه .همونطور که حوله دور کمرش بود گفت : من یادم میاد زمان علاحضرت رضاشاه توی ارتش زمان حمام رفتن خیلی کم بود ......
دیدم داره موضوع را میبره سمت ارتش و رضا شاه و این حرفا فهمیدم اینا همش مقدمه است برای تعریف کردن اون خاطره کذایی ....
 دیگه معطلش نکردم پریدم وسط حرفش و گفتم : آخ آخ جناب سرهنگ سرما خوردی بدو بدو ... دستش را گرفتم و قبل از اینکه حرفی بزنه سریع بردمش تو حموم و گفتم : همین جا باشین الان آب وصل میشه ..... خب دیگه با من کاری ندارین .......من رفتم.....
قبل از اینکه چیزی بگه در حموم را بستم رفتم بیرون .
هنوز به در خروجی آپارتمانش نرسیده بودم که یکدفه یه صدای گرمپی از تو حموم اومد و پشتبندش هم صدای آخ سرهنگ  ... فوری برگشتم طرف حموم که ببینم صدای چی بود , صداش کردم : جناب سرهنگ ..... جناب سرهنگ ...... حالت خوبه ؟....
بعد از چند ثانیه سکوت صدای ناله جانسوز سرهنگ را شنیدم که به صورت کاملا نامفهوم یه چیزایی میگفت.نشونه خوبی نبود ,کم کم داشت ترس برم میداشت از پشت در گفتم:
جناب سرهنگ خوبی؟...
در را باز کنم؟...
بیام تو؟...
توی اون شرایط منتظر جواب بودن احمقانه ترین کار ممکن بود چون جناب سرهنگ فقط به طرز دلخراشانه ای آه و ناله میکرد
خلاصه در حالی که سعی میکردم کاملا بر خودم و البته اوضاع مسلط باشم در حمام را یواش باز کردم و رفتم تو. به جرات میتونم
بگم صحنه ای که دیدم توی هیچ فیلم و سریال و جلوه های ویژه ای ندیده بودم و نخواهم دید, جناب سرهنگ در حالی زمین خورده بود که یه پاش توی وان بود
یه پاش به طرز ناباورانه ای تا نزدیکای سرش  برگشته بود یه دستش کاملا از نظرها پنهان بود که البته زیر تنش مونده بود و با اون
یکی دستش حوله را به صورت عمودی درست مثل پرچمی که فاتحان جنگ بالا میگیرن,بالا نگه داشته بود.قسم میخورم که اگه این حرکت را توی المپیک  میزد,حداقل چیزی که گیرش میامد سه تا مدال طلا بود.
خلاصه من در حالی که کاملا حول شده بودم و نمیدونستم چه غلطی باید بکنم با حالتی کاملا دستپاچه و به صورت یکی در میون میگفتم سرهنگ خوبی؟ سرهنگ چی شده؟ سرهنگ خوبی؟ سرهنگ چی شده؟...
جناب سرهنگ هم بین آه و ناله هاش به صورت کاملا نامفهوم یه چیزایی میگفت که من هر چی سعی میکردم بفهمم, نمی شد که نمیشد البته مطمئنن مفهوم کلی اصواتی که از سرهنگ در میامد یه چیزی بود در راستای خواستن فوری کمک .
خلاصه بعد از اینکه کمی به خودم مسلط شدم اولین فکری که به نظرم رسید باید انجام بدم, این بود که سرهنگ را از توی حموم بیارم بیرون برای اینکار احتیاج به کمک داشتم و تنها کسی که توی اون شرایط به ذهنم میرسید آقای بدهکار بود همین که از در آپارتمان سرهنگ بیرون اومدم تا برم توی موتورخونه دیدم آقای بدهکار پشت در خونه ما در حال در زدن و زنگ زدنه از قیافه اش که دیگه حالا از حالت جدی به حالت خیلی خشمگین تغییر کرده بود متوجه شدم مدت زیادی پشت در معطل بوده وقتی من را دید برای یه لحظه احساس کردم خیلی دوست داره اون آچار فرانسه ایی که دستش بود را تا ته فرو کنه تو چشمم به هر حال قبل از اینکه بخواد این کارو انجام بده من دستش را گرفتم و کشون کشون یکراست بردمش توی حموم بالا سر سرهنگ که هر لحظه داشت صداش کمرنگ و کمرنگتر میشد.
آقای بدهکار به محض دیدن سرهنگ دقیقن دچار همون حالتی شد که من شدم با این تفاوت که بلافاصله چشمهاش را منباب شرم و حیا بست دیگه معطل کردن جایز نبود من در حالی که یه دست و یه پای سرهنگ را گرفته بودم از آقای بدهکار خواستم که متقابلن اون یکی دست و پای سرهنگ را بگیره تا از حموم بیاریمش بیرون آقای بدهکار هم در حالی که نمیخواست به سرهنگ نگاه کنه جلو آمد و دست و پای سرهنگ را گرفت و آماده شدیم برای انتقال به بیرون.
من در حالی که به آقای بدهکار نگاه میکردم بهش گفتم که با شماره سه سرهنگ را بلند میکنیم و آقای بدهکار هم  در حالی که سقف حموم را نگاه میکرد تایید کرد که با شماره 3 حرکت میکنیم و بالاخره بعد از یک تمرکز کوتاه شروع کردم به شمردن:
حاضرین؟
یک...
دو...
سه...
و بعد طی یک اقدام کاملا ناهماهنگ شروع کردیم به حرکت دادن سرهنگ,سرهنگ از اون چیزی که فکر میکردم خیلی سنگینتر بود و حرکت دادنش خیلی مشکل بود البته مشکل فقط به همینجا ختم نمیشد به واسطه شرم و حیای بیش از اندازه آقای بدهکار که به سرهنگ نگاه نمیکرد,من و آقای بدهکار در نهایت نا هماهنگی در دو مسیر کاملا مخالف در حال کشیدن جناب سرهنگ بودیم تقریبا زاویه پاهای سرهنگ داشت به 180 درجه میرسید و دیگه چیزی نمونده بود که از وسط دو نصف بشه که من با یه فریاد ناهنجار آقای بدهکار را مورد خطاب و در پی اون در مسیر درست قرارش دادم.
خلاصه بعد از کلی بدبختی و چند بار کوبوندن سر و کله جناب سرهنگ به در و دیوار حموم بالاخره اوردیمش بیرون و بعد بلافاصله با اورژانس تماس گرفتیم ...
چند روزی از اون ماجرا گذشته بود.سرهنگ که به خاطر شکستن یک پاش بعد از دو سه روز از بیمارستان مرخص و خونه نشین شده بود,احتیاج به مراقبت بیشتری داشت و حالا من به واسطه عذاب وجدانی که داشتم این وظیفه را به عهده گرفته بودم تنها قسمت عذاب آور ماجرا,شنیدن خاطره جناب سرهنگ بود که دقیقا مثل آنتی بیوتیک هر هشت ساعت یک بار برام تعریف می کرد...
پایان

مونولوگ
"ببین داداش من هر چی هم که راننده باشی و گوله برونی و چل تا کوچه پس کوچه تنگ و تاریکو مویی رد کرده باشی و پشت آینه بغلاتم مث خود آینه هات چی بی خط خوط باشه, اگه ته اش بخوری به پست یه کوچه بنبست, بایست دور بزنی.
یعنی چی یعنی اینکه دردت میاد اونم از ته ته,ولی بایس سرتو بندازی پایین و تمام راتو برگردی اونم چی ,از جلو تمام کوتا بلندایی که واسشون بوق سه ضرب زده بودی و از تو اینه دور طلایی ماشینت باهاشون بای بای کرده بودی .خب دیگه کاریش نمیشه کرد یعنی راه دیگه ایی نداری یعنی چی یعنی اینکه رسمش همینه. البت نه اینکه راه دیگه ایی نباشه , هست, دردشم کمتره ولی پاسوزش بیشتره یعنی چی یعنی اینکه همونجا ته کوچه بنبست بزنی بغلو پیاده شی و در ماشینو یه جوری ببندی که چی, که یعنی رسیدم . پشتبندشم گردنتو راست کنی چشماتو ببندی و دستتو بکنی تو جیبتو جلوی اهالی محترم کوچه بن بستیا, شروع کنی به سوت زدن که چی, که یعنی آره . ولی نه داداش من, آخر سوت زدنات که به خس خس افتادی چشاتو وا میکنی میبینی که ای دل غافل نه از ماشین خبری هست و نه از اهالی محترم .
اگه خیلی شانس داشته باشی و این سر کوچه رو هم مث اون سرش نبسته باشن , میرسی به هزارتا راه نرفته و ندیده که با ماشین شیش سیلندر یه عمر نوح میخواد که تا تهشون بری وای به حال این که بخوای پیاده طی طریق کنی .چار تا نفسم که بگذره پاهات شروع میکنن به ذوق ذوق , گیج میزنی, یه نگا به جلوت میندازی, یه نگا به عقب و یهو شترق جفت زانو ات پابوس خاک میشن و تو بدهکار خودت.
آره داداش من , این حرفارو نگفتم که فقط گفته باشم , گفتم که چی, گفتم که یواشتر بری, این شهر به اندازه تمام آدماش کوچه بنبست داره یکیشم سهم تو اِ .
خب دیگه اگه نیش ترمز بزنی داداشت همین بغلا زحمتو کم میکنه........... "

دستهای بی وضو
واژه های مدعی
سهم ما را داده اند :
سرگذشتی زردِ زرد
سرنوشتی قهوه ایی

لنزهای سبزِ سبز
گیسوانی بورِ بور
دختری نشسته است
بی صدا و سوت و کور
در خیال خام او
میرسد تک سوار
باز هم توهمِ
 بوسه های راه دور

آن طرف غریبه ای
با دو دست خونی اش
زخمه میزند به تار
این طرف عجوزه ای
آرزوی کودکی
میکِشد به چوب دار

تاس های جفتِ جفت
مهره های شیشه ایی
باز هم قمار عشق
باز هم تو باخته ایی

این تمام ماجراست
زندگی خستگیست
خستگی مردن است
مردنی بی صداست

قامت خمیده ات
از هوار نام من
راست میشود شبی
ناب میشوی و باز
شاعرانه
پرغرور
میرسی به اوج نور
من ولی
نمیرسم
بچه گانه است
ولی
فکر میکنم که باز
گم شدم یه جای دور .................

شنبه

تازگیها آدم بیخیال و گیجی شده ام مثلا مدام یادم میرود که پلاک ماشین فرد است یا زوج یا امروز زوج است یا فرد یا پلاک فرد برای روزهای زوج است یا فرد , دکتر روانشناسم میگوید علت این عارضه ممکن است زیاد فکر کردن به مسئله فرد یا زوج بودن در طول سالهای بعد از بلوغ باشد .به هر حال تازگیها مسئله زوج و فرد برایم بی اهمیت شده است و منهر روز با خیال راحت از جلوی افسر پلیس رد میشوم. یا چیزی نمیگوید که این یعنی مسئله زوج و فرد جور است , یا بالا و پائین میپرد و با دست اشاره میکند که بزنم بغل که در آنصورت من هم با لبخند برایش دست تکان میدهم و از جلویش رد میشوم و حتی تازگیها دیگر زحمت به آینه ماشین نگاه کردن را هم به خودم نمیدهم که ببینم جریمه ام میکند یا نه.

.

.

.

یکشنبه
امروز به سرم زده است که یک کافیشاپ راه بیاندازم آن هم در خیابان پاسداران اسمش را هم میگذارم "اِسپرموچینو" مطمئنم که کارش میگیرد بعد هم میشود پاتوق ,آنهم نه یک پاتوق معمولی که پر شود از دختر پسرهایی که قرار عاشقانه شان را آنجا میگذارند, بلکه یه پاتوق سنگین, مخصوص روشن فکرها که با محاسن و موهای بلند می ایند مینشینند زیر نور کم کافیشاپ و بعد در حالیکه توی یک دستشان پیپ و در دست دیگر یک فنجان" اِسپرم گلاسه "داغ هست, در یک فضای دودآلود راجب به "ایسم ها" با هم بحث میکنند .

 البته قبل از هر چیز باید مجوز اسم کافیشاپ را بگیرم . حتما کار خیلی سختی باید باشد حالی کردن این قضیه به مامور صدور مجوز که اسم اِسپرموچینو به صورت ESPERMOCHINO نوشته میشود و با آن SPERM کاملا متفاوت است. اما مطمئنم مامورصدور مجوز که حتما آدم چاقی باید باشد , در حالی که پشت صندلی میزش رو به عقب لم داده و پاهایش را هم از کفشهایش دراورده و انگشت شست پای چپش را هم با پای راستش میخاراند , به من خواهد گفت که اسپرم , اسپرم است چه با E شروع شود چه با S .و بعد هم میگوید که این اسم مورد دارد و نمیتواند مجوز بدهد...
اصلا ولش کن از خیر کافیشاپ گذشتم.

.

.

.

دوشنبه
امروز تصمیم گرفته ام که بروم خون اهدا کنم . وارد ساختمان اهدا خون میشوم . پرستار چاقی که ته سالن نشسته است میگوید که مشخصاتم رابگویم تا فرمی را پر کند مینشینم روبرویش و شروع میکند به پرسیدن ,اسمم را,سنم را,سابقه بیماری ام را, بعد زل میزند به چشمهایم و میپرسد که در چند روز گذشته رابطه جنسی پرخطر داشته ام ؟ جواب میدهم که نداشته ام . در حال نوشتن جواب من است که ادامه میدهم : البته چند روز پیش چون خیلی تنها بودم یک فیلم پورنو دیدم .اخم میکند و با جدیت نگاهم میکند. دوباره میخواهد بنویسد که باز ادامه میدهم : و چون بعدش خیلی بهم فشار آمد و چون هنوز تنها بودم مجبور شدم خود ارضایی کنم. این بار عصبانی میشود و داد میزند و میگوید آقا خجالت بکش این مزخرفها چیه؟ و بعد دوباره میخواهد بنویسد که من باز ادامه میدهم : ولی چون هنوز افسرده و ناآرام بودم مجبور شدم .. اینجای جمله که میرسم میپرد وسط حرفم و با داد و فریاد من را هدایت میکند به اتاق اهدا خون. به هر حال من میخواستم به پرستاربگویم که آن روز برای اینکه آرام بشوم و از تنهایی در بیایم مجبور شدم بعد از مدتها دوباره تزریق کنم .
به هر حال اگر بعدا برای کسی اتفاقی بیفتد مقصرش من نیستم , مقصر آن پرستار چاق و احمق است که نگذاشت حرفم را بزنم.

.

.

.

سه شنبه
امروز میخواهم یک داستان تعریف کنم :
یک بار یک چتر باز از هواپیما می پرد پائین همین که به ارتفاع مورد نظر برای باز کردن چتر میرسد , ضامن چتر را میکشد اما چتر, باز نمیشود چترباز در حالیکه بشدت ترسیده است دوباره و چندباره ضامن را میکشد اما باز چتر, باز نمیشود . ارتفاع به سرعت در حال کم شدن است و خطر به سرعت در حال زیاد شدن,ناگهان چترباز که از همه جا نا امید شده است به یاد خدا می افتد و از او کمک میخواهد ناگهان در دلش نور امید پدیدار میشود و در یک لحظه که درست آخرین فرصت برای باز کردن چتر است با ایمان کامل به خدا چشمهایش را میبندد و ضامن چتر را میکشد اما باز هم چتر, باز نمیشود و چند ثانیه بعد چترباز با شدت هر چه تمامتر و به طرز فجیعی با زمین برخورد میکند و متلاشی میشود . محلی ها میگفتند که تا چند روز بعد تیکه های مغز چترباز را که تا شعاع چند متری پاشیده بوده است را پیدا میکرده اند .
پایان.
لطفا از این داستان هیچ نتیجه گیری نکنید . باور کنید که خدا همچنان وجود دارد . در مورد چتر باز هم ممکن است یک اشکال فنی بوده باشد.به هر حال خداوند وجود دارد ,نزدیک تر از رگ گردن به شما...

.

.

.

چهارشنبه
 چند وقت است سادگی ساعت مچی ام دلم را زده است امروز میخواهم یک ساعت جدید بخرم .
وارد مغازه ساعت فروشی میشوم . مغازه دار که مرد میانسالی است میپرسد که چه جور ساعتی میخواهم , میگویم که نمیدانم.
کمی نگاهم میکند بعد یک ساعت نقره ایی رنگ بزرگ را از پشت سرش می اورد و در حالی که ساعت را روبروی صورتم گرفته است, با آب و تاب شروع میکند به توضیح دادن : این ساعت جدید برامون اومده امکاناتش بی نظیره , یک گیگ حافظه برای موزیک داره , قابلیت پخش رادیو هم داره ,اگر این دکمه قرمز را فشار بدین ارتفاع جایی که هستین را از سطح دریا بهتون نشون میده , اگر صفحه را به سمت چپ بچرخونین و همزمان دکمه بالا سمت چپ را نگه دارین فاصله شما از نصف النهار مبدا رو نشون میده , این قسمت پایین درجه حرارت بیرون و این قسمت بغل درجه حرارت بدن شما به اضافه ضربان قلب شما را نشون میده اگر همزمان همه دکمه های ساعت را فشار بدین و صفحه ساعت را هم به سمت راست بچرخونین جهت و زاویه شما نسبت به ستاره قطبی را نشون میده که البته این برای مواقعی هست که شما راهتون را گم کردین , این قسمت یک چراغ سبز رنگ هست که درست سی ثانیه قبل از زلزله شروع میکنه به چشمک زدن و البته همزمان یک صدای بوق خیلی زیبایی هم پخش میکنه بعد از زلزله هم نبض شما را به صورت خودکار میگیره و اگر شما زنده مونده باشین براتون یک آهنگ شاد پخش میکنه,  این قسمت ...
چند دقیقه گذشته است و مغازه دار همچنان یکبند در حال حرف زدن است که حرفش را قطع میکنم : معذرت میخوام, زمان را هم نشون میده ؟
مغازه دار که کمی جا خورده است میگوید : بله قربان این چه فرمایشیه ساعت برای نشون دادن زمانِ دیگه , اجازه بدین الان نشونتون میدم ... و بعد شروع میکند به ور رفتن با ساعت : همین جا باید باشه ......اجازه بدین.... الان پیداش میکنم.............اجازه......بدین.........باید این دکمه باشه............عجیبه ................
چند دقیقه دیگر گذشته است و فروشنده در حالی که کلافه شده است همچنان در حال ور رفتن با ساعت است . نگاهی به ساعت مچی ام می اندازم و بعد بدون اینکه چیزی بگویم آرام از مغازه بیرون می ایم,حس تنفرم از خرید بیشتر شده است, از پشت شیشه مغازه , داخل را نگاه میکنم , مردک هنوز دارد ور میزند و با ساعت ور میرود .........

.

.

.

پنج شنبه
امروز صبح که از خواب بیدار شدم به سرم زد که نامرئی بشوم ,حتما باید راهی برای این کار وجود داشته باشد . من کسانی را میشناسم که برای خوشبخت شدن به کلاسهای ویژه ایی میروند و بعد از انجام تمرینات خاص و دیدن آموزشهایی خوشبخت میشوند. مطمئنن اگر نامرئی شدن ازخوشبخت شدن آسانتر نباشد , سختتر نیست.
 یکی از تمرین هایشان هم تکرار عبارت "من خوشبخت هستم" است که در طول روز بارها و بارها گفته میشود که در نهایت به خوشبختی فرد منجر میشود.
من هم طبق این قانون شروع میکنم به تکرار عبارت"من نامرئی هستم". اول قرار بود این عبارت را هزار بار تکرار کنم اما حدودا بعد از چهل بار تکرار خسته میشوم. فکر میکنم که این اندازه برای نامرئی شدن کافی باشد یا حداقل برای کم رنگ شدن .
باید بیرون بروم , جنبه احتیاط را در نظر میگیرم و لباسهایم را به صورت کامل میپوشم .احتمالا با اولین برخورد مشخص خواهد شد که نامرئی شده ام یا نه.
همین که درب ساختمان را باز میکنم و پایم را روی زمین میخواهم بگذارم , پسر ده ساله همسایه بالایی در حالی که پله ها را چهارتا یکی پایین آمده است , صاف می ایستد جلوی من و زل میزند به چشمهایم و میگوید :سلام . جواب سلامش را میگیرد و میرود. من هم جوابم را گرفته ام . جالب اینجاست که این پسرک هیچ وقت به من سلام نمیکرد , فکر میکنم امروز مرئی تر از همیشه شده ام . چند تا فحش کش دار نثار موئسسه های خوشبختی میکنم و راهی میشوم....

.

.

.

جمعه
جمعه ها برای من روز ویژه ایی است . هر جمعه ساعت ده صبح دختر رویاهای من از پشت پنجره اتاقم که درست روبه کوچه است رد میشود البته من تا حالا ندیده امش , فقط از روی صدای تق تق کفشهای پاشنه بلندش متوجه آمدنش میشوم صدای برخورد پاشنه های کفشش با زمین شهوت انگیزترین صدایی است که تا حالا شنیده ام از روی صدایش معلوم است که رنگش هم قرمز است و چون محکم هم به زمین کوبیده نمیشوند بنابراین صاحب کفشها وزن و اندام مناسبی هم باید داشته باشد ,حتما عطر دیوانه کننده ای هم به خودش میزند .پنجره را باز میکنم اما بویی نمیاید, تقصیر باد است که خلاف جهت میوزد ....
نزدیک غروب است . در و دیوار خانه آماده بلعیدنم میشوند, دیگر ماندن جایز نیست, باید رفت.
جلوی درب اصلی ساختمان دوتا از همسایه ها ایستاده اند و با هم صحبت میکنند, ناخواسته صدایشان را میشنوم , موضوع صحبتشان تصادف کردن پیرمرد نابیناایست که گویا هر جمعه صبح حوالی ساعت ده ,و فقط به کمک "عصایش" از کوچه ما رد میشده است .
 خودم را میزنم به نشنیدن ...
 دارد غروب میشود...
باید بروم .....................

طاهای عزیزم دوست خوب من, فکر میکنم این آخرین یاداشتی باشد که برایت مینویسم . قرار است سلولم را عوض کنند آنجا امکان نوشتن نیست گروهبان بند میگوید این قانون برای همه اعدامی ها اجرا میشود . میگوید اعدامی ها باید بیست و چهار ساعت آخر را در سلولی جدا بگذرانند .
طاها جان باورت میشود؟ من یک روز دیگر اعدام میشوم آخر چه کسی فکرش را میکرد آن دانشجوی سر به زیر درسخوان که خلافِ سنگینش کشیدن نصفه سیگار دوستش بود , فردا بالای چوبه دار مجازات شود آنهم به جرم قتل .
طاهای عزیز من, دیگر شبی نیست که کابوس آن اتفاق لعنتی در خواب یقه ام را نگیرد و ذره ذره وجودم را آب نکند .
طاها جان زندان همیشه هوا سرد است اینجا نور نیست اینجا زمان برای ابدی ها متوقف است و برای اعدامی ها بی اندازه زود میگذرد . طاها جان اینجا همه دلداری ام میدهند حتی گروهبان بند , اما , من می ترسم , من از اعدام می ترسم , من از مردن می ترسم , من از صبح فردا می ترسم , من از عذاب می ترسم . طاها جان من حتی از خیس کردن خودم وقتی که حلقه طناب را دور گردنم می اندازند ,می ترسم , اتفاقی که گروهبان میگوید برای بعضی ها می افتد .

 طاهای عزیزم کاش تو اینجا بودی کاش کنارم بودی تا با آن آرامش مقدست آرامم میکردی کاش بودی کاش هیچ وقت برای ادامه تحصیلت نمیرفتی شاید اگر تو بودی آن اتفاق لعنتی هم هیچ وقت نمی افتاد . طاهای عزیز, کار این روزهایم شده است "کاش" گفتن و "شاید" گفتن , شده است حسرت خوردن حسرت آن روزهایی که تو بودی , تو با آن خنده های دوست داشتنی ات, که حتی یاداوری اش هم خنده ام می اندازد یادش بخیر زمستانها با آن کلاه پشمی عجیبت چه قدر مسخره میشدی یادت میآید ؟ دوست داشتنی ترین مسخره دنیا , یادت می اید ؟
اما حالا تمام آن روزها و خاطره ها گذشته است و من اینجا دلتنگ تر و هراسان تر از همیشه در حالی که کیلومتر ها با تو فاصله دارم , خواهم مرد . به همین سادگی , به همین تنهایی درست مثل تمام زندگی ام .
طاهای عزیزم من خسته ام خیلی خسته .
دیگر نوشتن هم دردی را دوا نمیکند .
طاهای دوست داشتنی من , مواظب خودت باش و برایم دعا کن
خداحافظ
دوست خوب من ...........

امروز اعدامش کردند .
تا نزدیکیهای چوبه با پای خودش آمد اما نزدیکتر نتوانست برود , خشکش زده بود , از ترس بود .من بارها این صحنه را دیده ام دو تا سربازی که همراهی اش میکردند بازوانش را گرفتند تا بتواند راه برود اما فایده نداشت . مجبور شدن کشان کشان تا چوبه ببرندش . هنگام کشیدن یکی از دمپایی هایش از پایش درامد . مدام با صدایی ناله گونه التماس میکرد . بی حال شده بود.
پای چوبه , دکتر زندان معاینه اش کرد . گفت که حال بدش ناشی از ترس است و مشکلی برای اجرای مراسم وجود ندارد
بلندش کردند , طناب را گردنش انداختند هنوز ملتمسانه نگاه میکرد .من بارها این طور نگاه را دیده ام .
مامور حکم, دستور داد . زیر پایش خالی شد , زیاد طول نکشید .تمام شد .
موقع پایین آوردنش من جلوتر رفتم تا کمتر کسی متوجه خیس شدن شلوارش بشود .
دیروز از من خواسته بود که شرح مراسم اعدامش را به آخر آخرین یادداشتش که به من سپرده بود اضافه کنم .
جمعه , ساعت هفت بعد از ظهر . گروهبان بند اعدام .

از آن بالا
از آن عرش خداوندی
خطاب آمد : به آخر میرسی امشب
دگر عمرت به سر آمد به پایان میرسی امشب
گو که عاشق بوده ایی یا نه ؟ اگرنه , میشود آغاز راهی سرد و بی پایان برایت از همین امشب .
بگفتم من نمیدانم که عاشق بوده ام یا نه
که ایا راهی این راه بیهوده ام یا نه
فقط دانم که یه یک روزی از ان روزهای تکراری نگاهم بر نگاه دلبری افتاد
نفهمیدم چه شد , ناگه دل بالا نشینم بر زمین افتاد
دو پایم سست گشت و دو دستم انچنان لرزان
دلم اشوب بود و سرم چون چرخه گردان
نگاهم تار گشت و حواسم همچو بد مستان
غرورم دیو در خاک و نگاهش رستم دستان
از ان روز هر شب هر شب خیالش سخت می ازرد دل بی طاقت من را
منم هر شب دلم را رام میکردم که شاید بینی اش فردا
ولی افسوس و صد افسوس ,
نه فردا و نه فرداها ,
دو چشمانم دگر هرگز ندید ان روی ماهش را
بدون شک دل صافش نمیخواهد دل بیچاره من را
وگرنه میرسد دلبر به دلداری که دارد مهر دلبر را
ولی هر شب خیال من مهیا میشود تا صبح که بی وقفه , به آرامی , بیاراید یکایک تار مویش را
خداوندا این بود شرح حال من اگر چه همچو عشقم ساده و کوتاه .
از آن بالا دگر باره خطاب امد که دیگر وقت باقی نیست مهیا شو که جز رفتن برایت هیچ راهی نیست .
بگفتم من: خداوندا چرا حالا ؟ چرا حالا ؟
اگر امشب بمیرم من دگر هرگز نخواهم دید حتی لحظه ای کوتاه , آن روی ماهش را .
اگر عمری دگر دارم بده امشب که تا شاید همین امشب ببویم عطر خوابش را .
خطاب آمد که ای غافل تو عمرت بیش از اینها بود مجال بودنت آنجا به آسانی مهیا بود .
ولی دیشب همان دلبر که از او بی خبر بودی همانی که برایش تا سحر بیدار بودی
همچو ان گل که شود شاخه جدا یا همان برگی که افتد از قفا
بی نشان از کوی تو , افسرده شد , زرد گشت و زرد گشت و عاقبت پژمرده شد .
او هم اکنون پیش ما , بی تاب توست .دم به دم ورد زبانش نام توست
گر تو برای دیدنش سر میدهی آن دلبرک بی سر تر است
گر تو عاشق بوده ایی ان دلبرک عاشق تر است
عشق شما بر دلبران عشقی نکوست
گر چه آن عشق سایه عشق من است
گر که عاشق بوده اید ما کرده ایم
گر که عشقی بوده است ما داده ایم
گر فراقی بوده است ما داده ایم
ما نشان از بی نشان ها داده ایم
ما همان راز زمین و دانه ایم
ما درون پیله پروانه ایم
ما چراغ روشن هر خانه ایم
مادر که عاشق میشود دردانه را , ما همان عشق درون سینه ایم
گرچه غافل میشوید از نور ما , ما دمادم بر شما تابنده ایم
آنچه داری از من است , صد شکر کن
گر هم نداری از من است پس صبر کن
گر وصالی هم شود , باز از من است , پس مهیا شو که وقت رفتن است .
بگفتم من خداوندا بگیر جانم که سخت بی تاب و تنهایم
دگر راهی نمی یابد غم دوری به شبهایم

و دران هنگام که جان دادم
پر از گرمای ایمان بود
نگاه سرد چشمهایم ...........