جمال فرانکی

بچه های محل صداش میکردن جمال فِرانکی, خب "جمال" که معلوم بود اسم کوچیکش بود اما "فرانکیِ" آخرش به این خاطر بود که میتونست پاهاش را روی زمین 180 درجه باز کنه درست مثل رزمی کاری که اسمش فرانکی بود توی یکی از فیلمهای رزمی که اون سالها خیلی مد بود .
بیست وهفت-هشت ساله بود. قد بلندی داشت چهار شونه و استخونی با صورتی شلاق خورده و البته جذاب , بر خلاف ظاهر ترکه ای و لاغرش, زور زیادی داشت. وقتی نگاهش میکردی چیزی که بیشتر از همه توی اون قد و بالای بلند جلب توجه میکرد , شلوار رنگ و رو رفته و کوتاهش بود تقریبا همیشه نصف ساق پاش پیدا بود یادم نمیاد هیچوقت بدون اون شلوار دیده باشمش .

خونه شون ته کوچه ما بود , یه زمین خاکی دو هزار متری که یه گوشه اش دو تا اتاق کوچیک ساخته بودن دو تا اتاقی که برای زندگی ساده خودش و مادر پیرش کافی بود البته اونجا مال خودشون نبود همسایه ها میگفتن زمین مال یکی از اقوام دورشون که چند سالی رفته خارج و اونا به عنوان سرایدار اونجا زندگی میکنن .
عصرها که میشد اکثر بچه های محل برای بازی جمع میشدن تو کوچه ما. یه توپ پلاستیکی و چهارتا آجر کافی بود تا چند ساعت آخر روز را بدون اینکه بفهمیم به شب وصل کنیم . فقط کافی بود موقعی که فوتبال بازی میکردیم یا یه گوشه ای دور هم جمع بودیم , جمال فرانکی از کوچه رد بشه اون موقع بود که همه بچه ها قد و نیم قد میریختیم سرش و دوره اش میکردیم . دیگه احتیاجی نبود چیزی بهش بگیم خودش میدونست باید چیکار کنه همیشه وقتی ما را تو این وضعیت میدید یه لبخندی میزد و بعد با دست اشاره میکرد که دورش را خلوت کنیم ما هم از خدا خواسته سریع حلقه دایره ایی که دورش درست کرده بودیم را بزرگ میکردیم طوری که درست اون در مرکزش قرار میگرفت بعد همه ساکت میشدیم و منتظر اون لحظه باشکوه خیره میشدیم بهش . و فقط چند لحظه بعد جمال فرانکی به طرز باشکوه و منحصر به فردی از حالت ایستاده به حالت 180 کامل روی زمین در میامد و حالا نوبت ما بود که با چشمای حیرت زده و شوق و ذوق کودکانه براش دست بزنیم و سوت بکشیم .

 انگار هیچ وقت کهنه نمیشد بارها و بارها این کار را انجام داده بود اما هر بار شوق ما برای دیدن این حرکت بیشتر از قبل میشد . چند ثانیه توی همون حالت میموند بعد آروم و با وقار از زمین بلند میشد و آهسته شلوارشو میتکوند و به راهش ادامه میداد.

 جمال فرانکی خیلی کم حرف بود . وقتی راه میرفت سرش پایین بود انگار همیشه به یه چیزی فکر میکرد. راه رفتنش استیل خاصی داشت نه سریع بود نه آهسته همیشه موقع راه رفتن گردنش کمی به سمت راست زاویه پیدا میکرد, یه جور توازن و صلابتی داشت که توی راه رفتن کمتر کسی میشد پیدا کرد .

جمال فرانکی کارگر نونوایی بود البته نه توی محل خودمون چندتا کوچه پائینتر توی یک نونوایی لواشی پای تنور کار میکرد.اون روزها بدون اینکه متوجه باشم یه جورایی شده بود الگوی من حتی راه رفتنم هم تحت تاثیر جمال فرانکی عوض شده بود.

تا وقتی ما تو اون محله بودیم جمال فرانکی هم اونجا بود و تقریبا هر روز میدیدمش  تا اینکه ما از اون محله رفتیم .تقریبا چند سالی به بی خبری از اون محله و بچه محلاش  گذشت تا اینکه یه روز گذرم به اونجا افتاد با چند تا از بچه ها خاطرات گذشته را مرور میکردم و سراغشونو میگرفتم که الان فلانی  کجاست و چی کار میکنه تا اینکه نوبت رسید به جمال فرانکی با بردن اسمش قیافه بچه ها رفت تو هم ,نشونه خوبی نبود. پرسیدم چی شده , که یکی از بچه ها ماجرا برام تعریف کرد .
تقریبا دو سه ماه بعد از رفتن ما جمال با یکی از کارگرای نونوایی دعواش میشه و توی درگیری طرف با چاقو کشته میشه بعدشم جمالو میگیرن میبرن زندان و خلاصه بعد از چند ماه حکم قصاصش در میاد و اعدامش میکنن.
بچها میگفتن مادرش از اون روز به بعد یک کلمه هم حرف نزده.
بعد از شنیدن ماجرا کاملا شوک شده بودم باورم نمیشد ,جمال ,با اون وقار آرامش خاصی که داشت کسیو کشته باشه و خودشم ...
یادم میاد تا مدتها از فکرش در نمیومدم و حالم به شدت بد بود.
دیروز توی مترو یه پسری رو دیدم بی اندازه شبیه اون روزای "جمال فرانکی ",بهانه ایی شد برای زنده کردن خاطره اش ...

دستهای بی وضو
واژه های مدعی
سهم ما را داده اند :
سرگذشتی زردِ زرد
سرنوشتی قهوه ایی

لنزهای سبزِ سبز
گیسوانی بورِ بور
دختری نشسته است
بی صدا و سوت و کور
در خیال خام او
میرسد تک سوار
باز هم توهمِ
 بوسه های راه دور

آن طرف غریبه ای
با دو دست خونی اش
زخمه میزند به تار
این طرف عجوزه ای
آرزوی کودکی
میکِشد به چوب دار

تاس های جفتِ جفت
مهره های شیشه ایی
باز هم قمار عشق
باز هم تو باخته ایی

این تمام ماجراست
زندگی خستگیست
خستگی مردن است
مردنی بی صداست

قامت خمیده ات
از هوار نام من
راست میشود شبی
ناب میشوی و باز
شاعرانه
پرغرور
میرسی به اوج نور
من ولی
نمیرسم
بچه گانه است
ولی
فکر میکنم که باز
گم شدم یه جای دور .................

شنبه

تازگیها آدم بیخیال و گیجی شده ام مثلا مدام یادم میرود که پلاک ماشین فرد است یا زوج یا امروز زوج است یا فرد یا پلاک فرد برای روزهای زوج است یا فرد , دکتر روانشناسم میگوید علت این عارضه ممکن است زیاد فکر کردن به مسئله فرد یا زوج بودن در طول سالهای بعد از بلوغ باشد .به هر حال تازگیها مسئله زوج و فرد برایم بی اهمیت شده است و منهر روز با خیال راحت از جلوی افسر پلیس رد میشوم. یا چیزی نمیگوید که این یعنی مسئله زوج و فرد جور است , یا بالا و پائین میپرد و با دست اشاره میکند که بزنم بغل که در آنصورت من هم با لبخند برایش دست تکان میدهم و از جلویش رد میشوم و حتی تازگیها دیگر زحمت به آینه ماشین نگاه کردن را هم به خودم نمیدهم که ببینم جریمه ام میکند یا نه.

.

.

.

یکشنبه
امروز به سرم زده است که یک کافیشاپ راه بیاندازم آن هم در خیابان پاسداران اسمش را هم میگذارم "اِسپرموچینو" مطمئنم که کارش میگیرد بعد هم میشود پاتوق ,آنهم نه یک پاتوق معمولی که پر شود از دختر پسرهایی که قرار عاشقانه شان را آنجا میگذارند, بلکه یه پاتوق سنگین, مخصوص روشن فکرها که با محاسن و موهای بلند می ایند مینشینند زیر نور کم کافیشاپ و بعد در حالیکه توی یک دستشان پیپ و در دست دیگر یک فنجان" اِسپرم گلاسه "داغ هست, در یک فضای دودآلود راجب به "ایسم ها" با هم بحث میکنند .

 البته قبل از هر چیز باید مجوز اسم کافیشاپ را بگیرم . حتما کار خیلی سختی باید باشد حالی کردن این قضیه به مامور صدور مجوز که اسم اِسپرموچینو به صورت ESPERMOCHINO نوشته میشود و با آن SPERM کاملا متفاوت است. اما مطمئنم مامورصدور مجوز که حتما آدم چاقی باید باشد , در حالی که پشت صندلی میزش رو به عقب لم داده و پاهایش را هم از کفشهایش دراورده و انگشت شست پای چپش را هم با پای راستش میخاراند , به من خواهد گفت که اسپرم , اسپرم است چه با E شروع شود چه با S .و بعد هم میگوید که این اسم مورد دارد و نمیتواند مجوز بدهد...
اصلا ولش کن از خیر کافیشاپ گذشتم.

.

.

.

دوشنبه
امروز تصمیم گرفته ام که بروم خون اهدا کنم . وارد ساختمان اهدا خون میشوم . پرستار چاقی که ته سالن نشسته است میگوید که مشخصاتم رابگویم تا فرمی را پر کند مینشینم روبرویش و شروع میکند به پرسیدن ,اسمم را,سنم را,سابقه بیماری ام را, بعد زل میزند به چشمهایم و میپرسد که در چند روز گذشته رابطه جنسی پرخطر داشته ام ؟ جواب میدهم که نداشته ام . در حال نوشتن جواب من است که ادامه میدهم : البته چند روز پیش چون خیلی تنها بودم یک فیلم پورنو دیدم .اخم میکند و با جدیت نگاهم میکند. دوباره میخواهد بنویسد که باز ادامه میدهم : و چون بعدش خیلی بهم فشار آمد و چون هنوز تنها بودم مجبور شدم خود ارضایی کنم. این بار عصبانی میشود و داد میزند و میگوید آقا خجالت بکش این مزخرفها چیه؟ و بعد دوباره میخواهد بنویسد که من باز ادامه میدهم : ولی چون هنوز افسرده و ناآرام بودم مجبور شدم .. اینجای جمله که میرسم میپرد وسط حرفم و با داد و فریاد من را هدایت میکند به اتاق اهدا خون. به هر حال من میخواستم به پرستاربگویم که آن روز برای اینکه آرام بشوم و از تنهایی در بیایم مجبور شدم بعد از مدتها دوباره تزریق کنم .
به هر حال اگر بعدا برای کسی اتفاقی بیفتد مقصرش من نیستم , مقصر آن پرستار چاق و احمق است که نگذاشت حرفم را بزنم.

.

.

.

سه شنبه
امروز میخواهم یک داستان تعریف کنم :
یک بار یک چتر باز از هواپیما می پرد پائین همین که به ارتفاع مورد نظر برای باز کردن چتر میرسد , ضامن چتر را میکشد اما چتر, باز نمیشود چترباز در حالیکه بشدت ترسیده است دوباره و چندباره ضامن را میکشد اما باز چتر, باز نمیشود . ارتفاع به سرعت در حال کم شدن است و خطر به سرعت در حال زیاد شدن,ناگهان چترباز که از همه جا نا امید شده است به یاد خدا می افتد و از او کمک میخواهد ناگهان در دلش نور امید پدیدار میشود و در یک لحظه که درست آخرین فرصت برای باز کردن چتر است با ایمان کامل به خدا چشمهایش را میبندد و ضامن چتر را میکشد اما باز هم چتر, باز نمیشود و چند ثانیه بعد چترباز با شدت هر چه تمامتر و به طرز فجیعی با زمین برخورد میکند و متلاشی میشود . محلی ها میگفتند که تا چند روز بعد تیکه های مغز چترباز را که تا شعاع چند متری پاشیده بوده است را پیدا میکرده اند .
پایان.
لطفا از این داستان هیچ نتیجه گیری نکنید . باور کنید که خدا همچنان وجود دارد . در مورد چتر باز هم ممکن است یک اشکال فنی بوده باشد.به هر حال خداوند وجود دارد ,نزدیک تر از رگ گردن به شما...

.

.

.

چهارشنبه
 چند وقت است سادگی ساعت مچی ام دلم را زده است امروز میخواهم یک ساعت جدید بخرم .
وارد مغازه ساعت فروشی میشوم . مغازه دار که مرد میانسالی است میپرسد که چه جور ساعتی میخواهم , میگویم که نمیدانم.
کمی نگاهم میکند بعد یک ساعت نقره ایی رنگ بزرگ را از پشت سرش می اورد و در حالی که ساعت را روبروی صورتم گرفته است, با آب و تاب شروع میکند به توضیح دادن : این ساعت جدید برامون اومده امکاناتش بی نظیره , یک گیگ حافظه برای موزیک داره , قابلیت پخش رادیو هم داره ,اگر این دکمه قرمز را فشار بدین ارتفاع جایی که هستین را از سطح دریا بهتون نشون میده , اگر صفحه را به سمت چپ بچرخونین و همزمان دکمه بالا سمت چپ را نگه دارین فاصله شما از نصف النهار مبدا رو نشون میده , این قسمت پایین درجه حرارت بیرون و این قسمت بغل درجه حرارت بدن شما به اضافه ضربان قلب شما را نشون میده اگر همزمان همه دکمه های ساعت را فشار بدین و صفحه ساعت را هم به سمت راست بچرخونین جهت و زاویه شما نسبت به ستاره قطبی را نشون میده که البته این برای مواقعی هست که شما راهتون را گم کردین , این قسمت یک چراغ سبز رنگ هست که درست سی ثانیه قبل از زلزله شروع میکنه به چشمک زدن و البته همزمان یک صدای بوق خیلی زیبایی هم پخش میکنه بعد از زلزله هم نبض شما را به صورت خودکار میگیره و اگر شما زنده مونده باشین براتون یک آهنگ شاد پخش میکنه,  این قسمت ...
چند دقیقه گذشته است و مغازه دار همچنان یکبند در حال حرف زدن است که حرفش را قطع میکنم : معذرت میخوام, زمان را هم نشون میده ؟
مغازه دار که کمی جا خورده است میگوید : بله قربان این چه فرمایشیه ساعت برای نشون دادن زمانِ دیگه , اجازه بدین الان نشونتون میدم ... و بعد شروع میکند به ور رفتن با ساعت : همین جا باید باشه ......اجازه بدین.... الان پیداش میکنم.............اجازه......بدین.........باید این دکمه باشه............عجیبه ................
چند دقیقه دیگر گذشته است و فروشنده در حالی که کلافه شده است همچنان در حال ور رفتن با ساعت است . نگاهی به ساعت مچی ام می اندازم و بعد بدون اینکه چیزی بگویم آرام از مغازه بیرون می ایم,حس تنفرم از خرید بیشتر شده است, از پشت شیشه مغازه , داخل را نگاه میکنم , مردک هنوز دارد ور میزند و با ساعت ور میرود .........

.

.

.

پنج شنبه
امروز صبح که از خواب بیدار شدم به سرم زد که نامرئی بشوم ,حتما باید راهی برای این کار وجود داشته باشد . من کسانی را میشناسم که برای خوشبخت شدن به کلاسهای ویژه ایی میروند و بعد از انجام تمرینات خاص و دیدن آموزشهایی خوشبخت میشوند. مطمئنن اگر نامرئی شدن ازخوشبخت شدن آسانتر نباشد , سختتر نیست.
 یکی از تمرین هایشان هم تکرار عبارت "من خوشبخت هستم" است که در طول روز بارها و بارها گفته میشود که در نهایت به خوشبختی فرد منجر میشود.
من هم طبق این قانون شروع میکنم به تکرار عبارت"من نامرئی هستم". اول قرار بود این عبارت را هزار بار تکرار کنم اما حدودا بعد از چهل بار تکرار خسته میشوم. فکر میکنم که این اندازه برای نامرئی شدن کافی باشد یا حداقل برای کم رنگ شدن .
باید بیرون بروم , جنبه احتیاط را در نظر میگیرم و لباسهایم را به صورت کامل میپوشم .احتمالا با اولین برخورد مشخص خواهد شد که نامرئی شده ام یا نه.
همین که درب ساختمان را باز میکنم و پایم را روی زمین میخواهم بگذارم , پسر ده ساله همسایه بالایی در حالی که پله ها را چهارتا یکی پایین آمده است , صاف می ایستد جلوی من و زل میزند به چشمهایم و میگوید :سلام . جواب سلامش را میگیرد و میرود. من هم جوابم را گرفته ام . جالب اینجاست که این پسرک هیچ وقت به من سلام نمیکرد , فکر میکنم امروز مرئی تر از همیشه شده ام . چند تا فحش کش دار نثار موئسسه های خوشبختی میکنم و راهی میشوم....

.

.

.

جمعه
جمعه ها برای من روز ویژه ایی است . هر جمعه ساعت ده صبح دختر رویاهای من از پشت پنجره اتاقم که درست روبه کوچه است رد میشود البته من تا حالا ندیده امش , فقط از روی صدای تق تق کفشهای پاشنه بلندش متوجه آمدنش میشوم صدای برخورد پاشنه های کفشش با زمین شهوت انگیزترین صدایی است که تا حالا شنیده ام از روی صدایش معلوم است که رنگش هم قرمز است و چون محکم هم به زمین کوبیده نمیشوند بنابراین صاحب کفشها وزن و اندام مناسبی هم باید داشته باشد ,حتما عطر دیوانه کننده ای هم به خودش میزند .پنجره را باز میکنم اما بویی نمیاید, تقصیر باد است که خلاف جهت میوزد ....
نزدیک غروب است . در و دیوار خانه آماده بلعیدنم میشوند, دیگر ماندن جایز نیست, باید رفت.
جلوی درب اصلی ساختمان دوتا از همسایه ها ایستاده اند و با هم صحبت میکنند, ناخواسته صدایشان را میشنوم , موضوع صحبتشان تصادف کردن پیرمرد نابیناایست که گویا هر جمعه صبح حوالی ساعت ده ,و فقط به کمک "عصایش" از کوچه ما رد میشده است .
 خودم را میزنم به نشنیدن ...
 دارد غروب میشود...
باید بروم .....................

طاهای عزیزم دوست خوب من, فکر میکنم این آخرین یاداشتی باشد که برایت مینویسم . قرار است سلولم را عوض کنند آنجا امکان نوشتن نیست گروهبان بند میگوید این قانون برای همه اعدامی ها اجرا میشود . میگوید اعدامی ها باید بیست و چهار ساعت آخر را در سلولی جدا بگذرانند .
طاها جان باورت میشود؟ من یک روز دیگر اعدام میشوم آخر چه کسی فکرش را میکرد آن دانشجوی سر به زیر درسخوان که خلافِ سنگینش کشیدن نصفه سیگار دوستش بود , فردا بالای چوبه دار مجازات شود آنهم به جرم قتل .
طاهای عزیز من, دیگر شبی نیست که کابوس آن اتفاق لعنتی در خواب یقه ام را نگیرد و ذره ذره وجودم را آب نکند .
طاها جان زندان همیشه هوا سرد است اینجا نور نیست اینجا زمان برای ابدی ها متوقف است و برای اعدامی ها بی اندازه زود میگذرد . طاها جان اینجا همه دلداری ام میدهند حتی گروهبان بند , اما , من می ترسم , من از اعدام می ترسم , من از مردن می ترسم , من از صبح فردا می ترسم , من از عذاب می ترسم . طاها جان من حتی از خیس کردن خودم وقتی که حلقه طناب را دور گردنم می اندازند ,می ترسم , اتفاقی که گروهبان میگوید برای بعضی ها می افتد .

 طاهای عزیزم کاش تو اینجا بودی کاش کنارم بودی تا با آن آرامش مقدست آرامم میکردی کاش بودی کاش هیچ وقت برای ادامه تحصیلت نمیرفتی شاید اگر تو بودی آن اتفاق لعنتی هم هیچ وقت نمی افتاد . طاهای عزیز, کار این روزهایم شده است "کاش" گفتن و "شاید" گفتن , شده است حسرت خوردن حسرت آن روزهایی که تو بودی , تو با آن خنده های دوست داشتنی ات, که حتی یاداوری اش هم خنده ام می اندازد یادش بخیر زمستانها با آن کلاه پشمی عجیبت چه قدر مسخره میشدی یادت میآید ؟ دوست داشتنی ترین مسخره دنیا , یادت می اید ؟
اما حالا تمام آن روزها و خاطره ها گذشته است و من اینجا دلتنگ تر و هراسان تر از همیشه در حالی که کیلومتر ها با تو فاصله دارم , خواهم مرد . به همین سادگی , به همین تنهایی درست مثل تمام زندگی ام .
طاهای عزیزم من خسته ام خیلی خسته .
دیگر نوشتن هم دردی را دوا نمیکند .
طاهای دوست داشتنی من , مواظب خودت باش و برایم دعا کن
خداحافظ
دوست خوب من ...........

امروز اعدامش کردند .
تا نزدیکیهای چوبه با پای خودش آمد اما نزدیکتر نتوانست برود , خشکش زده بود , از ترس بود .من بارها این صحنه را دیده ام دو تا سربازی که همراهی اش میکردند بازوانش را گرفتند تا بتواند راه برود اما فایده نداشت . مجبور شدن کشان کشان تا چوبه ببرندش . هنگام کشیدن یکی از دمپایی هایش از پایش درامد . مدام با صدایی ناله گونه التماس میکرد . بی حال شده بود.
پای چوبه , دکتر زندان معاینه اش کرد . گفت که حال بدش ناشی از ترس است و مشکلی برای اجرای مراسم وجود ندارد
بلندش کردند , طناب را گردنش انداختند هنوز ملتمسانه نگاه میکرد .من بارها این طور نگاه را دیده ام .
مامور حکم, دستور داد . زیر پایش خالی شد , زیاد طول نکشید .تمام شد .
موقع پایین آوردنش من جلوتر رفتم تا کمتر کسی متوجه خیس شدن شلوارش بشود .
دیروز از من خواسته بود که شرح مراسم اعدامش را به آخر آخرین یادداشتش که به من سپرده بود اضافه کنم .
جمعه , ساعت هفت بعد از ظهر . گروهبان بند اعدام .

از آن بالا
از آن عرش خداوندی
خطاب آمد : به آخر میرسی امشب
دگر عمرت به سر آمد به پایان میرسی امشب
گو که عاشق بوده ایی یا نه ؟ اگرنه , میشود آغاز راهی سرد و بی پایان برایت از همین امشب .
بگفتم من نمیدانم که عاشق بوده ام یا نه
که ایا راهی این راه بیهوده ام یا نه
فقط دانم که یه یک روزی از ان روزهای تکراری نگاهم بر نگاه دلبری افتاد
نفهمیدم چه شد , ناگه دل بالا نشینم بر زمین افتاد
دو پایم سست گشت و دو دستم انچنان لرزان
دلم اشوب بود و سرم چون چرخه گردان
نگاهم تار گشت و حواسم همچو بد مستان
غرورم دیو در خاک و نگاهش رستم دستان
از ان روز هر شب هر شب خیالش سخت می ازرد دل بی طاقت من را
منم هر شب دلم را رام میکردم که شاید بینی اش فردا
ولی افسوس و صد افسوس ,
نه فردا و نه فرداها ,
دو چشمانم دگر هرگز ندید ان روی ماهش را
بدون شک دل صافش نمیخواهد دل بیچاره من را
وگرنه میرسد دلبر به دلداری که دارد مهر دلبر را
ولی هر شب خیال من مهیا میشود تا صبح که بی وقفه , به آرامی , بیاراید یکایک تار مویش را
خداوندا این بود شرح حال من اگر چه همچو عشقم ساده و کوتاه .
از آن بالا دگر باره خطاب امد که دیگر وقت باقی نیست مهیا شو که جز رفتن برایت هیچ راهی نیست .
بگفتم من: خداوندا چرا حالا ؟ چرا حالا ؟
اگر امشب بمیرم من دگر هرگز نخواهم دید حتی لحظه ای کوتاه , آن روی ماهش را .
اگر عمری دگر دارم بده امشب که تا شاید همین امشب ببویم عطر خوابش را .
خطاب آمد که ای غافل تو عمرت بیش از اینها بود مجال بودنت آنجا به آسانی مهیا بود .
ولی دیشب همان دلبر که از او بی خبر بودی همانی که برایش تا سحر بیدار بودی
همچو ان گل که شود شاخه جدا یا همان برگی که افتد از قفا
بی نشان از کوی تو , افسرده شد , زرد گشت و زرد گشت و عاقبت پژمرده شد .
او هم اکنون پیش ما , بی تاب توست .دم به دم ورد زبانش نام توست
گر تو برای دیدنش سر میدهی آن دلبرک بی سر تر است
گر تو عاشق بوده ایی ان دلبرک عاشق تر است
عشق شما بر دلبران عشقی نکوست
گر چه آن عشق سایه عشق من است
گر که عاشق بوده اید ما کرده ایم
گر که عشقی بوده است ما داده ایم
گر فراقی بوده است ما داده ایم
ما نشان از بی نشان ها داده ایم
ما همان راز زمین و دانه ایم
ما درون پیله پروانه ایم
ما چراغ روشن هر خانه ایم
مادر که عاشق میشود دردانه را , ما همان عشق درون سینه ایم
گرچه غافل میشوید از نور ما , ما دمادم بر شما تابنده ایم
آنچه داری از من است , صد شکر کن
گر هم نداری از من است پس صبر کن
گر وصالی هم شود , باز از من است , پس مهیا شو که وقت رفتن است .
بگفتم من خداوندا بگیر جانم که سخت بی تاب و تنهایم
دگر راهی نمی یابد غم دوری به شبهایم

و دران هنگام که جان دادم
پر از گرمای ایمان بود
نگاه سرد چشمهایم ...........

30 دقیقه اول : خنده های هیستریک و بیان جملاتی از این دست : " بابا این بچه بازیها چیه "
30 دقیقه دوم : تعریق زیاد , چشمهای گرد شده به شعاع نصف صورت و خشک شدن عضلات بدن به صورت کاملا عصبی و فشار دادن دست بغل دستی به صورت ناخودآگاه و البته گاهی هم خودآگاه .
30 دقیقه سوم : نگاه کردن به گوشه پرده در حالی که وانمود میکنی خود پرده را داری میبینی .
این شرح حال بالا مربوط میشد به تجربه دیدن فیلم ترسناک "کینه" در سینما فرهنگ توسط من در حالی که قبلش اعلام کرده بودم من از این بچه بازیها خوشم نمیاد !

پ.ن.ب.ر
من اگه یه روز "هدیه تهرانی" را ببینم بلافاصله میرم روش البته با ماشین چون به شدت هر چه تمام تر ازش بدم میاد .

پ.ن.ب.ر.2

به نظر من این خیلی بده که حقوق خانومها با آقایون برابر نیست یکی از آخرین دلایلی که برای اثبات این قضیه بهش رسیدم اینکه : " تو جامعه ما آدم مرد باشه هرزه باشه خیلی بهتر و مقبول تره تا اینکه زن باشه هرزه باشه . "  

پ.ن.ب.ر.3
دوران دبیرستان یه رفیق داشتم به طرز وحشتناکی خلاف و بد دهن بود یعنی عادت کرده بود . تو یه جمله ساده ده کلمه ایی که میگفت 9 تاش فحش خواهر مادر و موارد مشابهش بود اون یه دونه کلمه باقی مونده هم فعل جمله اش بود که دیگه کاریش نمیتونست بکنه وگرنه حتما هر ده تا را فحش میداد .یه تکیه کلامم داشت که تقریبا هر 30 ثانیه یه بار و با لهجه غلیظ انگلیسی و ژست هنرپیشه ها حواله اطرافیان میکرد به این مضمون : fuck you every body که خدائیش آخر دستور زبان بود !
چند روز پیش توی ساختمان پزشکان یه تابلو دیدم که اسم و فامیل یه نفر روش بود درست مثل اسم و فامیل رفیقم . یهو یاد اون افتادم پیش خودم گفتم تف به این دنیا ببین تو را به خدا  یه نفر با این اسم میشه دکتر یه نفر هم با همین اسم الان معلوم نیست توی کدوم باند تبهکاری مشغول خدمت .
امروز با یکی از دوستان همون دوران صحبت میکردم بهش گفتم راستی از فلانی چه خبر گفت خوبه مشغول طبابته ! قیافه من تو اون لحظه دیدنی بود به اندازه تمام عمرم تو اون لحظه تعجب کردم اونم از ته دل .
خداثیش هنوزم باورم نمیشه .

عزیزم , قرص ضد تهوع ام تموم شده میشه تا فردا که برم داروخانه , کمتر بخندی ؟

پ.ن.ب.ر

هالیوودی های عزیز به اضافه دولت مردان نازنین آمریکایی گند زدن به "گذشته" مون , دولت مردان نازنین ایرانی هم گند زدن به "آینده" مون , "حال" مون هم که همیشه گرفته است . دارم یواش یواش معنی واژه خوشبختی را میفهمم .

پ.ن.ب.ر.2

هر چی فکر میکنم نمیفهمم کدوم مادر به خطایی شیطون را گول زد که به آدم سجده نکنه

پ.ن.ب.ر.3

تقریبا چند سالی میشه که با شنیدن کلمه نوروز احساس خاصی بهم دست نمیده اما تنها چیزی که هنوز بعد از شنیدن کلمه نوروز تو ذهنم تداعی میشه یه دفترچه نسبتا بزرگ با یه جلد گل و بلبلیه به اسم "پیک نوروز" که دوران دبستان برای تعطیلات عید بهمون میدادن . هیچ وقت نفهمیدم از این دفترچه خوشم میامد یا نه فقط یادمه بعد از گرفتن دفترچه اولین کاری که میکردم میرفتم سراغ قسمتهایی که به عنوان زنگ تفریح داخل پیک گذاشته بودن و باز خوب یادمه چیزی که بیشتر از همه عاشقش بودم قسمتی بود که باید چندتا نقطه از هم جدا را به هم وصل میکردیم تا یه شکل ظاهر بشه . یادش بخیر .

نقاط زیر را به ترتیب اعداد به هم وصل کنید و سپس شکل بدست آمده را به دلخواه رنگ آمیزی کنید .  *   موفق باشید   *   .

                                 . 7    .6    .5                     40 .   . 39              
                         .8          . 4               41 .     .  38   
                        . 9         .3            42  .      . 37  
.13         .12       .11          .10            .2       .1               . 36   
   .14                                                                                        . 35         
.15                                                                                                .  34        
  . 16   . 17       . 18         . 19               .31          . 32          . 33    
            . 20        .30
                  . 21        . 29 
                      . 22        . 28  
                          . 23        . 27  
                                     . 24 . 25   . 26         

عزیزم چقدر سبزلجنی بهت میاد.

پ.ن.ب.ر
- تو این جمع کسی هست که تونسته باشه بر منیّت غلبه کنه ؟
 -- بله آقا , من .

پ.ن.ب.ر.2
دیروز تشیع جنازه  پیرمرد خسیسی بود که خونه های خالی جدول روزنامه را به کلمات اجاره میداد با اینکه حروف اسم پیرمرد زیاد بود اما اونو تو یه خونه افقی کوچیک خاکش کردن .

پ.ن.ب.ر.3
یه کم روحم درد میکنه که اصلا مهم نیست البته به غیر از درد فکر میکنم که سرما هم خورده باشه. نمیدونم چرا این روزا همه از بوی عید حرف میزنن . مگه عیده ؟؟؟