از کف می رود

دریا

جدا می افتد

گوش ماهی نشسته بر تماشا

خورده میشوم

زیر این باران

روی جاده ای بلند

به قد یک چمدان سفر...

تا

تمام بعد از ظهرم

نم بکشد.

سلامممممممممممممممم به همه دوستان

من خیلی این روزا خوشحالم

اخه دانشگاه قبول شدم البته کاردانی به کارشناسی

خوشحالم چون قبولیش خیلی سخت بودددددددددددددددددددددددددد

به نیم رخ پلک های ارغوانی شب

پس مانده های نگاهت خشک می شود

روی پایت خون قی می کنم

برای ماندنت

و فردا

کلوخ ثانیه ها بر در افتاب خواهد خورد

کوچه

پر از جای پایِ خونیِ تو

این ایستگاه

به نزدیک نمی رسد

وقتی

همیشه

تا به تای کفشت

سوراخ یک چاله آب است

سیگار و چایی ات که سرد شود

ته نشین می شوم

با انگشتری در مشت

و صدای سرفه ای که آب می خواهد...

به همین تاریخ های تکراری

تا تمام غربت های دور

ماسیده میشوم به نداشتنت

تا این بار

دست هایم مال زائیدن بچه های دیگران باشد

تمامی بیروت ای نازنین

با ماسه ها و آسمان

با خانه هایش

در پلک های تو می چرخد

می نویسم

به همین دفتری که سرد است

تا باد

روسری ام را برده باشد به دخیل اندامت

و هی باز شود

تا دوباره

اولین گناه تو باشم

یکی در میانِ انگشت هایت

در هم گره خورده است

و استخوان گلو که چهار تا می شود

در دیوانگی مدام ثانیه ها

از کوچه پس کوچه های شهر اندامت

تا بی قرار تر شوم

وقتی تمام راه

پا برهنه

میان سکوتم ایستاده ای ...