نمی دانم اسم اینجا چیست؟ عجب سبز است، چه هوای مطبوعی دارد، آب این چشمه چرا اینقدر زلال است؟

نکند خواب می­بینم! باورکردنی نیست ... این کوه های بلند... یک دشت پر از گل زیبا، با کلی پروانه­ی خوشگل تزیین شده...

این کلبه را چه کسی ساخته؟! یعنی برای من است؟! آن گوشه ها گل قاصدک را می بینی؟!

من به خوش خبری اش ایمان دارم ...شاید خبر از پایان این شب طویل می دهد!

شاید...

عجب عادت بدی شده این ننوشتن!

هزاران موضوع به ذهنم می آید ... اما دیگر قدرت نوشتن را از دست داده ام گویا...

نمیدانم... باید فکری کرد، به شدت احساس خستگی می کنم... چم شده...

شب سرد و سیاهی شده امشب، بی احساسی پاییز با بی رحمی زمستان آمیخته و شب پرتلاطمی را فراهم آورده است...

قطرات خشن باران همچنان بر سقف می کوبند ...

آه ...گویی قصد این ندارند که دست از کوفتن بر اندامم بردارند...

تلفن ام هی زنگ می خورد، شاید هم sms باشد! فقط صدای بی احساس ویبره به گوش می آید، از حدود ساعت 7 غروب حوصله گوشی ام را هم ندارم...

دلم برای چند لحظه سکوت تنگ شده ...چند قطره دوست داشتن چند لحظه آرامش... چقدر دلم می خواهد یک هفته قید دانشگاه و کار و کامپیوتر و موبایل و آدمهای مسخره دور و برم و همه چیز را بزنم و تک و تنها به جنگلی ...کوهی ...غاری... جایی... پناه ببرم .

وای که حتی فکرش هم آرامشی به دل می آورد غریب!
فکر جایی آرام که در آن نه هیچ خبر بدی می شنوی ، نه هیچ آدم مسخره و دلقکی میبینی، نه هیچ آدم حسودی، نه هیچ کس که خودش را برای لذتی بیشتر بزک کند ...

نه می شنوی کسی زندانی شده نه خبر کتک خوردن کسی به گوش ات می آید. نه می شنوی کسی را به خاطر بدحجابی گرفته اند نه میبینی کسی به خاطر جلب توجه دیگران خودش را برهنه کرده است! نه می شنوی که آدمها را به خاطر اینکه به چیزی بیشتر از فساد و دختر بازی و دلقک بازی فکر میکنند دستبند زده اند، و خیلی چیزهای دیگر نمی بینی و نمی­شنوی، یک هفته یادت می رود که دور و برت سنگها را بسته اند و سگها را رها کرده اند!

یک هفته تنهای تنها از شرّ تنهایی فرار می کنی!!!ا

فکرش را بکن... دروغ هم نمیتوانی بگویی ...طبیعت راستگویی را هم به تو می آموزد...

...این نیز می­گذرد...

سلام...

بهر هر ياری كه جان دادم به پاس دوستی
 كرد با من ، در لباس دوستی

كوه پا بر جا گمان مي كردمش ، دردا كه بود
از حبابی سست بنيان تر ، اساس دوستی

آه يکی بود يکی نبود
يه عاشقی بود که يه روز
بهت می گفت دوست داره
آخ که دوست داره هنوز

دلم يه ديوونه شده
واست بی آزاره هنوز
از دل ديوونه نترس
آخ که دوست داره هنوز
وای که دوست داره هنوز

شب که می شه به عشق تو غزل غزل صدا می شم
ترانه خون قصه ی تموم عاشقا می شم

گفتی که با وفا بشم
سهم من از وفا تويی
سهم من از خودم تويی
سهم من از خدا تويی

گفتی که دلتنگی نکن
آخ مگه می شه نازنين
حال پريشون منو
نديدی و بيا ببين

شب که می شه به عشق تو غزل غزل صدا می شم
ترانه خون قصه ی تموم عاشقا می شم

سلام یاران...

مرا بي يارو غم خوار آفريدند مرا بيمار بيمار آفريدند

مرا با درد عشق سينه سوزي از اول بي پرستار آفريدند

مرا دائم قرين رنج کردند چو گل در سايه ي خار آفريدند

مرا چون مرغ خوشخواني در اين باغ گرفتار گرفتار آفريدند

مرا لبريز محنت خلق کردند مرا از غصه سرشار آفريدند...

مرا در بزم گيتي مات ومبهوت نه سر مست ونه هوشيار آفريدند

یاحق...

سفر کردم که از عشقت جدا شم
دلم می خواست دیگه عاشق نباشم
ولی عشق تو موند و ای وای
دل دیوونه مو سوزوند و ای وای
هنوزم عاشقم دنیای دردم
مثل پروانه ها دورت می گردم

سفر کردم که از یادم بری، دیدم نمیشه
آخه عشق ای عاشق با ندیدن کم نمیشه
غم دور از تو موندن، یه بی بال و پرم کرد
نرفت از یاد من عشق، سفر عاشق ترم کرد
هنوز پیش مرگتم من بمیرم تا نمیری
خوشم با خاطراتم اینو از من نگیری

دلم از ابر و بارون، بجز اسم تو نشنید
تو مهتاب شبونه، فقط چشمام تور و دید
نشو با من غریبه مثل نامهربونا
بلاگردون چشمات زمین و آسمونا
می خوام برگردم اما می ترسم
می ترسم بگی حرفی نداری
بگی عشقی نمونده می ترسم بری تنهام بذاری

تو رو دیدم تو بارون دل دریا تو بودی
تو موج سبز سبز تن صحرا تو بودی
مگه می شه ندیدت تو مهتاب شبونه
مگه می شه نخوندت تو شعر عاشقونه....

یاحق....

بارون امشب توی ایوون
مثل آزادی تو زندون...

بی صفا بی تحرک بی ریا بود
توی زندون میکنه جون؛

مرد با همت ميدون
توی فکر رای فرجام اميره

بی سرانجام ،نداره حتي رفيقي...
که بگه دردشو

درد دیدن و نگفتن
بی سرانجام توی فکر آسمونه ؛

که بباره
بلکه تو قطره ی بارون

بتونه اشک خدا رو هم ببینه
نمی دونه حتی اشک هم

دیگه فایده ای نداره ...

ياحق...

خدايا...

 آبروي من را به توانگري نگه دار ..
و شخصيت من را با تنگدستي از بين مبر ...
تا مبادا از روزي خواران تو روزي بخواهم ..
و از آفريده هاي بد کردار طلب مهرباني کنم...
و در حالتي قرار گيرم ..
که به تعريف و تمجيد کسي که به من چيزي داده بپردازم ...
و از کسي که مرا از امکاناتي منع کرده است بدگويي کنم ....

عاشقان, عید همتون مبارک...

گا هی وقت ها به يه مرز می رسم ٬شايد همون مرزی که بهش می گند: مرز بين بودن و نبودن .

اين جاست که می فهمم چقدر از خودم دورم . اين جاست که می فهمم حتی با خودم هم غريبه ام. اين جاست که به مرز نبودن می رسم ٬ولی من نفس می کشم پس هستم ٬با هر نفس به مرز بودن نزديک می شم ٬ولی اين غريبگی منو به همون نبودن هميشگی می بره.

درست تو اين لحظه ٬آره دقيقأ همين لحظه ٬که نمی دونم هستم يا نيستم ،دلم می خواد از ته دل گريه کنم.

اما....

اما چشمام با من غريبه تر از اينند که به خواسته های دلم گوش بدند. درست تو لحظه هايی که من بارونی ام اون ها هم شروع می کنند به باريدن و با راه انداختن سيل همه چی را خراب می کنند اما وای به وقتی که من کويرم ....

با يه قطره ٬فقط يه قطره سيراب می شم ،دوباره جون می گيرم تا به مرز بودن برسم ولی نبود همون يه قطره ٬دوباره منو کشون کشون به مرز نبودن می بره.

وقتی چشمام هم با من غريبه شدن می رسم به يه مرز ديگه ٬ اين جا تو اين نقطه از زمين بهش می گند: مرز راز و نياز .

خدايا از ماندن بين زمين و آسمان متنفرم ٬

يا باشم و يا نباشم

خدايا بودن و يا نبودن .

من امشب، هفت شهر آرزوهايم چراغان است!

زمين و آسمانم نور باران است!

کبوتر‌هاي رنگين بال خواهش‌ها

بهشت پر گل انديشه‌ام را زير پر دارند

صفاي معبد هستي تماشائي است:

ز هر سو، نوشخند اختران در چلچراغ ماه مي‌ريزد

جهان در خواب

تنها من، در اين معبد، در اين محراب:



دلم مي‌خواست: بند از پاي جانم باز مي‌کردند

که من، تا روي بام ابر‌ها، پرواز مي‌کردم،

از آنجا، با کمند کهکشان، تا آستان عرش مي‌رفتم

در آن درگاه، درد خويش را فرياد مي‌کردم!

که کاخ صد ستون کبريا لرزد!



مگر يک شب، از اين شب‌هاي بي‌فرجام،

ز يک فرياد بي‌هنگام

ـ به روي پرنيان آسمان‌ها ـ خواب در چشم خدا لرزد!



دلم مي‌خواست: دنيا رنگ ديگر بود

خدا، با بنده‌هايش مهربان‌تر بود

از اين بي‌چاره مردم ياد مي‌فرمود!



دلم مي‌خواست زنجيري گران،

از بارگاه خويش مي‌آويخت

که مظلومان، خدا را پاي آن زنجير

ز درد خويشتن آگاه مي‌کردند.



چه شيرين است: وقتي بي‌گناهي داد خود را

از خداي خويش مي‌گيرد.



چه شيرين است، اما من،

دلم مي‌خواست اهل زور و زر، ناگاه!

ز هر سو راه مردم را نمي‌بستند

و زنجير خدا را برنمي‌چيدند!



دلم مي‌خواست: دنيا خانه‌ي مهر و محبت بود

دلم مي‌خواست: مردم در همه احوال با هم آشتي بودند

طمع در مال يکديگر نمي‌کردند

کمر بر قتل يکديگر نمي‌بستند.

مراد خويش را در نا مرادي‌هاي يکديگر نمي‌جستند،

از اين خون ريختن‌ها، فتنه‌ها، پرهيز مي‌کردند،

چو کفتاران خون‌آشام، کمتر چنگ و دندان تيز مي‌کردند!



چه شيرين است وقتي سينه‌ها از مهر آکنده‌ است

چه شيرين است وقتي، آفتاب دوستي،

در آسمان دهر تابنده است.

چه شيرين است وقتي، زندگي خالي ز نيرنگ است