.......

....و سايه را عقب زدم.پشت سايه ها اصل را جستجو كردم ... بيمايه بودو اندك . و عجب همواره شكوه سايه هاست كه مبهوتمان ميكند؛ مشعوفمان ميكند، بيمارمان ميكندو سپس تيمار...!

به پوسته عادتم دست كشيدم؛ زبر بود و مكرر.

به كودك آرزويم زل زدم. به بلوغ  نرسيده در كنجي خواب فردا را مرور ميكرد.

شك كردم! اصل را گم كرده ام ؟ يا هميشه اصل همين بوده ؛ اندك و بي ريشه ! شايد............................

... و تو ای درخت
ای که انگشت زرین خورشید خدا در وجودت گرمی اندوخت
ای درخت،ای عظمتی در حجاب یک ذره
اي قله اي در نقاب يك دره

 تو همانی که باد برتو خروشید،
نسیم حقیرت پنداشت و دست نوازش بر سرت کشید؟
ای درخت ای کودک خفته به دامان مادر ابر ،
ای خفته در آغوشت فرشته برف ،
تو همانی که تبر وجود انسانها زخمهابر قامتت کنده اند؟
ای قدرعنا و ای کمال جنگل مهر،
توهمانی که غنچه های هرزه به ریشخندت گرفته اند؟
ای نونهالی که کهن گشته یادت،
تو همانی که هرغروب تنهازاغان بر شاخه های ضخیمت به غوغا نشسته اند؟
ای درخت،ای سرود و ترانه ات سکوت،
تو همانی که خاک مینا بر کفت؟
اگرآنی بمان همانگونه، خواهمت گفت چرا، بعدها خواهمت گفت چرا!!

...وگره نياز را ميشناسم نه اينکه در ريسمان عمرم با رها گير اين گره نبوده باشم ،

گره تواضع را ميشناسم، گره کور غربت را هم ، بارهابا آن کلنجار رفته ام .حسد اما برايم غريب است.

تعارض را ديده ام ،تاريکي سکوت را هم .

راهروهاي بي سرانجام انفعال را بارها طي کرده ام. قصه آدمرابارها مرور کرده ام و رانده شدنش از بهشت را .

قصه غرور شيطان راهم و مغضوب شدنش را.

برگه ما موريت فرشته مرگ را بارها به نقد کشيد ه ام

در فرازهاي زندگي بارها خواب آلوده غا فل مانده ام و در نشيبها خسته و عاجز فرو مانده ام.از اطرافم حيله ديده ام و به افکارم پيله کرده ام.عجب سماجتي داريم ما آدمها ، غريب و ممتد باز هم ميچسبيم به آنچه که بارها زمينمان زده .

خداراشکر که يادمان مي رود که گره ها کور بودند ، تاريکي ترسناک بوده ،خستگي آزارانده و برادر جبرئيل منتظر است آشنا وغريب هم نميشناسد.خدا را شکر که عليرغم حيله هنوز مهر را ميشناسيم ، گاهي عشق را صدا ميزنيم و زندگي را جابجا ميکنيم و به تار چسبنا کش دود ستي مي چسبيم.زمين ميخوريم ومورچه وار راه هزار باررفته را از نو شروع ميکنيم.

خدا را شکر که از عجز ناتوانيم و لي با و قاحت از توانش رجز ميخوانيم ...و خدارا شکر که زنده ايم و درحال تنفس.!!!

بي فرجام

دوستي مي گفت :

" خطي موازي را ميمانم که به موازات خطي نقطه چين راه مي سپارد ، دايره اي را مي مانم که تا ابديت هم بدور خود چرخشي مداوم را تکرار ميکند. شايد آنچه را ميخواهم ادا کنم ، صفري را ميماند در مخرج کسري ، شايد حضور لحظه هادر نزد من زماني سازد باز ايستاده از ساعت ، شايد ساعتي باشد به شعاع خورشيد ، به همان بزرگي .

فاصله من ، تو ، او، ما شايد به وسعت سال نوري باشد به توان ابد يت. وجستن من تو را،استوائي باشد بر کره اي از غباروبه تعداد ستارگان منظومه شمسي که ضرب شدند در منظومه هاي ديگر وبه تک تک صدفهاي کف دريا به اضافه قطرات آبهاي آن و به همان وسعتي که چشملن توتا دورهارا ميبيند که شايد به انتظار قطاري بر ريلي که به موازات خطي موازي با راهي نقطه چين راه ميسپارد و به دايره اي ميماند که تا ابديت هم بدور خودميچرخد و آنگاه من در آيينه اي زدوده از غبارکينه ها تو را تا ابديت مزدوج مي بينم . " 

****************

... و اما من در جواب گفتم : آري ! و راهت خطي موازي رامي ماند در يک نقطه متقاطع وکلامت سلام گنگي را ميماند که طنين دلنشينش را  کري باگوش جانش مي شنود و آنچه را ادا مي کني ادائي را مي ماند وکسري را تهي از مخرج وخروجت از دايره اي نه چندان گرد ، خروج حسنک را ، و ساعتت ساعت خدا را مي ماند ولي شماطه ندارد!

فاصله ات تا آنکه مي گوئي ، فاصله کويري زبان بسته را ميماند تا يک قطره تا اوج. جستنت : کره خورشيد را ميماند در جستجوي آفتاب که هرگز نمي جويد. تعدادش را نميدانم : شايد به تعداد ستارگاني که بايد سياره مي بودند. وسعتش به همان وسعتي که چشمان آنکه ميگوئي عينکي ميخواهد تا نوک دماغش را ببيند!و انتظارت زاغاني را ميماند که بر گرد غروب در غوغايند، در انتظار قطاري بر ريلي ؟ يا نه ! در انتظار مرگ خورشيدند تا بر لاشه اش نشينند.! وهمان شيشه شکسته اي را ميماند که تا ابد درآن منفردش بيني.

و اما باز هم کلامت سلام گنگي را ميماند وطعن و غرور لفظت شيهه اسبي را در خاموشي يک تصوير.

زيبائي شاهکاري را ميماند که هرگز ديده نشد ولي هميشه ستوده شد وگناهت! گناهت مسيح راميماند که تا قيامت به صليبش ميکشند و سرانجامت را نميدانم  اما فرجامت لجامي راميماند گسيخته ولي بي فرجام.!!!

هيچ اگر سايه پذيرد      منم آن سايه هيچ

که نه ازهيچ اثرهست    نه از سايه هيچ