چشم به راهی داری یا راهی به روشنی می جویی؟

به هوای،بهاری می شتابی یا در آرزوی بهاری ؟

دل به امید داده ای یا به دلی امیدواری ؟

از آب و مهتاب و خاطره ، تنها یک لحظه ای، لحظه ی پریدن و رها شدن میان

بیم و امید و

در خواب سپید ابر، تنها یک رویا و چون بیدی در دست باد سرگردان .

اما لحظه های ناب ، بی تاب می مانند و بی پناه می گذرند و سایه ی آن

ها همه جا ،

حتی خاطره را تاریک می کند ، سرد و تهی ، تنها و بارانی..........

دیگه نمی دونم چی بگم

اندیشه ای که اسیر است ، برای دل های بزرگیست

که همیشه به خاطر سکوتشان محکومند. و گاهی

آدمی تنها ، تجربه ی احساس دیگران ، برای

فراموش کردن و با احساس بودن است.

دوست دارم

عشق رازی است مقدس

برای کسانی که عاشقند ، عشق همیشه بی کلام می ماند. اما برای کسانی که عشق نمی ورزند ، عشق شوخی بی رحمانه ای بیش نیست.

عشق واژه ایست از جنس نور که با دستی از جنس نور ، بر صفحه ای از جنس شیشه نوشته می شود.

روح است که تن را در آغوش می گیرد

                                          کارهای عاشقانه را فراسوی نیک وبد انجام می دهند                   

                                                      تقديم به بهترينم                                       

سرت و بذار رو شونمو

  آروم بخواب گل بهار

من پیشتم تا خود صبح

 چشمات و آروم هم بذار                       

اونقده بیدار میمونم

تا وقتی خوابت ببره              

وقتی می خوابی روی                           

نازه نگات رو میخره

                                 ********

کابوس زندون میکنم

 مثل یه گنجشک کوچیک

آروم بخواب مهربونم

عزیز خوب نازنین

چشمات و آروم هم بذار                   

 رو شا پره ابرا بشین                            

لالائی عشق می خونم               

چشمات و آروم هم بذار                       

من اینجا بیدار می مونم                        

حافظ خواب تو میشم

من و خدای خوب دل                    

چشمات و فردا می بینم                                                   

 خوب بخوابی، شبت به خیر

هیچ وقت تا حالا گفتم دوست دارم؟

نه

دوست دارم

هنوز؟

برای همیشه

هر پرستویی که به سویی می پرد خبر پایان فصلی را می برد با خود فکر

 می کنم که این هم میگذرد و بی اختیار گونه هایم از اشک تر می شود

 هر چه شعر می خوانم باز هم احساسم بی پناه می ماند  به شب پناه

 می برم و برای  ستاره ها از آرزوهای محال  قصه می گویم در آخر

ستاره ها را یکی یکی خط می زنم  تا قصه ی خود را باور کنم .

در غربت خود نشسته ام وسعتی محال و بی انتها که بالهای پروازم برای

 کوچیدن به هوای تو در آن نمی گنجد