توبه از مى به چه تدبير توانم كردن؟

من عاجز چه به تقدير توانم كردن؟

 رخنه در ملك وجودم ز قفس بيشترست

به كفى خاك چه تعمير توانم كردن؟

چون نبايد به نظر حسن لطيفى كه تراست

خواب ناديده چه تعبير توانم كردن؟

غمزه بدمست و نگه خونى و مژگان خونريز

چون تماشاى رخت سير توانم كردن؟

 ديده اى را كه نمي شد ز تماشاى تو سير

بي تماشاى تو، چون سير توانم كردن؟

عذر ننوشتن مكتوب من اين است كه شوق

بيش ازان است كه تحرير توانم كردن

 صائب از حفظ نظر عاجزم از روى نكو

برق را گر چه به زنجير توانم كردن

برداشت پرده شمعم و پروانه پرگرفت

بازار شوق پردگيان باز درگرفت

شمع طرب شكفت در آغوش اشك و آه

ابرى به هم برآمد و ماهى به برگرفت

زين خوشترت كجا خبرى در زند كه دوست

سر بي خبر به ما زد و از ما خبر گرفت

 بار غمى كه شانه تهى كرد از او فلك

اين زلف و شانه خواهدم از دوش برگرفت

يك تار موى او به دو عالم نميدهند

با عشقش اين معامله گفتيم و سرگرفت

چشمك زند ستاره صفت با نسيم صبح

شمع دلى كه دامن آه سحر گرفت

چون شعر خواجه تازه و تر بود، شهريار

شعر توهم كه درس خود از چشم تر گرفت

نفس برآمد و كام از تو بر نمي آيد

فغان كه بخت من از خواب در نمي آيد

صبا به چشم من انداخت خاكى از كويش

كه آب زندگيم در نظر نمي آيد

قد بلند تو را تا به بر نمي گيرم

درخت كام و مرادم به بر نمي آيد

مگر به روى دلاراى يار ما ور نى

به هيچ وجه دگر كار بر نمي آيد

مقيم زلف تو شد دل كه خوش سوادى ديد

وز آن غريب بلاكش خبر نمي آيد

ز شست صدق گشادم هزار تير دعا

ولى چه سود يكى كارگر نمي آيد

بسم حكايت دل هست با نسيم سحر

ولى به بخت من امشب سحر نمي آيد

در اين خيال به سر شد زمان عمر و هنوز

بلاى زلف سياهت به سر نمي آيد

ز بس كه شد دل حافظ رميده از همه كس

كنون ز حلقه زلفت به در نمي آيد

با همه ي بي سر و ساماني ام

باز به دنبال پريشاني ام

طاقت فرسودگي ام هيچ نيست

در پي ويران شدني آني ام

آمده ام آن لحظه ي توفاني ام

دلخوش گرماي کسي نيستم

آماده ام تا تر بسوزاني ام

آمده ام با عطش سالها

تا تو کمي عشق بنوشاني ام

ماهي برگشته ز دريا شدم

تا که بگيري و بميراني ام

خوبترين حادثه مي دانمت

خوبترين حادثه مي داني ام

حرف بزن ابر مرا باز کن

ديرزماني است که باراني ام

حرف بزن حرف بزن سالهاست

تشنه ي يک صحبت طولاني ام

محمدعلی بهمنی

قصيده   آبي  خاكستري  سياه

 

در شبان غم تنهايي خويش

 

عابد چشم سخنگوي توام

 

من در اين تاريكي

 

من در اين تيره شب جانفرسا

 

زائر ظلمت گيسوي توام

 

گيسوان تو پريشانتر از انديشه ي من

 

گيسوان تو شب بي پايان

 

جنگل عطرآلود

 

شكن گيسوي تو

 

موج درياي خيال

 

كاش با زورق انديشه شبي

 

از شط گيسوي  مواج تو من

 

بوسه زن بر سر هر موج گذر مي كردم

 

كاش بر اين شط مواج سياه

 

همه ي عمر سفر مي كردم

 

من هنوز  از اثر عطر نفسهاي تو سرشار سرور

 

گيسوان تو در انديشه ي من

 

گرم رقصي موزون

 

كاشكي پنجه ي من

 

در شب گيسوي پر پيچ  تو راهي مي جست

 

چشم من  چشمه ي زاينده ي اشك

 

گونه ام بستر رود

 

كاشكي  همچو حبابي  بر آب

 

در نگاه تو رها مي شدم  از بود و نبود

 

شب تهي از مهتاب

 

شب تهي از اختر

 

ابر خاكستري  بي باران پوشانده

 

آسمان را يكسر

 

ابر خاكستري بي باران دلگير است

 

و سكوت تو پس پرده ي خاكستري سرد  كدورت افسوس سخت  دلگيرتر است

 

شوق بازآمدن سوي توام هست

 

اما

 

تلخي سرد كدورت در تو

 

پاي پوينده ي راهم بسته

 

ابر خاكستري بي باران

 

راه بر مرغ نگاهم بسته

 

واي ، باران

 

باران ؛

 

شيشه ي پنجره را باران شست

 

از دل من اما

 

چه كسي نقش تو را خواهد شست ؟

 

آسمان سربي رنگ

 

من درون قفس  سرد اتاقم  دلتنگ

 

مي پرد مرغ نگاهم  تا دور

 

واي ، باران

 

باران ؛

 

پر مرغان نگاهم  را شست

 

اب رؤياي  فراموشيهاست

 

خواب را دريابم

 

كه در آن دولت خاموشيهاست

 

ن شكوفايي  گلهاي اميدم  را در رؤياها مي بينم

 

و ندايي  كه به من  مي گويد :

 

”گر چه شب تاريك است

 

دل قوي دار ، سحر نزديك است “

 

دل من در دل شب

 

خواب پروانه شدن مي بيند

 

مهر صبحدمان داس به دست

 

خرمن خواب مرا مي چيند

 

آسمانها آبي

 

پر مرغان صداقت آبي ست

 

ديده در آينه ي صبح تو را مي بيند

 

از گريبان تو صبح صادق

 

مي گشايد پر و بال

 

تو گل سرخ مني

 

تو گل ياسمني

 

تو چنان  شبنم پاك سحري ؟

 

نه

 

از آن پاكتري

 

تو بهاري ؟

 

نه

 

بهاران از توست

 

از تو مي گيرد وام

 

هر بهار اينهمه زيبايي را

 

هوس باغ و بهارانم نيست

 

اي بهين باغ و بهارانم تو

 

سبزي چشم تو

 

درياي خيال

 

پلك بگشا كه به چشمان تو دريابم باز

 

مزرع سبز تمنايم را

 

اي تو چشمانت سبز

 

در من اين  سبزي هذيان از توست

 

زندگي از تو و

 

مرگم از توست

 

سيل سيال نگاه سبزت

 

همه بنيان وجودم را ويرانه كنان مي كاود

 

من به چشمان خيال انگيزت معتادم

 

و دراين راه  تباه

 

عاقبت هستي خود را دادم

 

آه سرگشتگي ام در پي آن گوهر مقصود چرا

 

در پي گمشده ي خود به كجا  بشتابم ؟

 

مرغ آبي  اينجاست

 

در خود آن گمشده  را دريابم

 

ر سحرگاه سر از بالش  خواب  بردار

 

كاروانهاي  فرومانده ي خواب  از چشمت  بيرون كن

 

باز كن پنجره را

 

تو اگر بازكني  پنجره را
من نشان  خواهم داد
به تو زيبايي را
بگذاز از زيور و آراستگي
من تو را  با خود تا خانه ي خود خواهم برد
كه در آن  شكوت پيراستگي
چه صفايي دارد
آري از سادگيش
چون تراويدن مهتاب به شب
مهر از آن مي بارد
باز كن پنجره را
من تو را خواهم برد
به عروسي عروسكهاي
كودك خواهر خويش
كه در آن مجلس  جشن
صحبتي نيست  ز دارايي داماد و عروس
صحبت از سادگي و كودكي است
چهره اي نيست عبوس
كودك خواهر من
در شب جشن عروسي  عروسكهايش مي رقصد
كودك خواهر من
امپراتوري  پر وسعت خودذ را هر روز
شوكتي مي بخشد
كودك خواهر من نام تو را مي داند
نام تو را مي خواند
گل قاصد آيا
با تو  اين قصه ي خوش خواهد گفت ؟
باز كن پنجره را
من تو را خواهم برد
به  سر رود خروشان حيات
آب اين رود به سرچشمه نمي گردد باز
بهتر آنست كه غفلت نكنيم از آغاز
باز كن پنجره را
صبح دميد
چه شبي بود  و چه فرخنده شبي
آن شب دور كه چون خواب خوش  از ديده پريد
كودك  قلب من اين قصه ي شاد
از لبان تو شنيد :
”زندگي رويا نيست

 

زندگي زيبايي ست

 

مي توان

 

بر درختي تهي از بار  ،   زدن پيوندي

 

مي توان  در دل  اين مزرعه ي خشك و تهي بذري  ريخت

 

مي توان

 

از ميان  فاصله ها  را برداشت

 

دل من با دل تو

 

هر دو بيزار از اين فاصله هاست  “

 

قصه ي شيريني ست

 

كودك چشم من  از قصه ي تو مي خوابد

 

قصه ي نغز تو از غصه تهي ست

 

باز هم  قصه بگو

 

تا به آرامش دل

 

سر به دامان  تو بگذارم  و در خواب روم

 

گل به گل ، سنگ به سنگ  اين دشت

 

يادگاران تو اند

 

رفته اي  اينك و هر سبزه و سنگ

 

در  تمام  در و دشت

 

سوكواران تو اند

 

در دلم آرزوي آمدنت مي ميرد

 

رفته اي اينك ، اما آيا

 

باز برمي گردي ؟

 

چه تمناي محالي دارم

 

خنده ام مي گيرد

 

چه شبي بود و چه روزي افسوس

 

با شبان رازي بود

 

روزها شوري داشت

 

ما پرستوها را

 

از سر شاخه  به بانگ هي ، هي

 

مي پرانديم  در آغوش فضا

 

ما قناريها را

 

از درون قفس  سرد رها مي كرديم

 

آرزو مي كردم

 

دشت سرشار ز سبرسبزي  رويا ها را

 

من گمان مي كردم

 

دوستي  همچون  سروي سرسبز

 

چارفصلش  همه آراستگي ست

 

من چه مي دانستم

 

هيبت باد زمستاني هست

 

من چه مي دانستم

 

سبزه مي پژمرد از بي آبي

 

سبزه يخ مي زند  از سردي دي

 

من چه مي دانستم

 

دل هر كس دل نيست

 

قلبها ز آهن و سنگ

 

قلبها بي خبر  از عاطفه اند

 

از دلم رست گياهي سرسبز

 

سر برآورد  درختي شد  نيرو بگرفت

 

برگ بر گردون  سود

 

اين گياه سرسبز

 

اين بر آورده  درخت اندوه

 

حاصل مهر تو بود

 

و چه روياهايي

 

كه تبه گشت و گذشت

 

و چه پيوند صميميتها

 

كه به آساني يك رشته گسست

 

چه اميدي ، چه اميد ؟

 

چه نهالي كه نشاندم من و بي بر گرديد

 

دل من  مي سوزد

 

كه قناريها  را پر بستند

 

و كبوترها  را

 

آه كبوترها را

 

و چه اميد عظيمي  به عبث انجاميد

 

در ميان من و تو فاصله هاست

 

گاه مي انديشم

 

مي تواني تو به لبخندي  اين فاصله  را برداري

 

تو توانايي  بخشش داري

 

دستهاي تو توانايي آن  را دارد

 

كه مرا

 

زندگاني بخشد

 

چشمهاي تو به من  مي بخشد

 

شور عشق و مستي

 

و تو چون مصرع شعري زيبا

 

سطر  برجسته اي  از زندگي من هستي

 

دفتر عمر مرا

 

با وجود تو شكوهي ديگر

 

رونقي ديگر هست

 

مي تواني تو به من

 

زندگاني بخشي

 

يا بگيري  از من

 

آنچه را مي بخشي

 

من به بي ساماني

 

باد را مي مانم

 

من به سرگرداني

 

ابر را مي مانم

 

من به آراستگي  خنديدم

 

من ژوليده  به آراستگي خنديدم

 

سنگ طفلي  ،  اما

 

خواب نوشين  كبوترها  را در لانه  مي آشفت

 

قصه ي بي سر و  ساماني من

 

باد با برگ درختان مي گفت

 

باد با من مي گفت :

 

”  چه  تهيدستي مرد “

 

ابر باور مي كرد

 

من در آيينه رخ خود ديدم

 

و به تو حق دادم

 

آه مي بينم ، مي بينم

 

تو به اندازه ي تنهايي من خوشبختي

 

من به اندازه ي زيبايي  تو غمگينم

 

چه اميد عبثي

 

من چه  دارم كه تو  را در خور ؟

 

هيچ

 

من چه دارم كه سزاوار تو ؟

 

هيچ

 

تو همه  هستي من  ، هستي من

 

تو همه  زندگي من هستي

 

تو چه داري ؟

 

همه چيز

 

تو چه كم داري ؟ هيچ

 

بي تو در مي ابم

 

چون چناران كهن

 

از درون  تلخي واريزم را

 

كاهش  جان من اين شعر من است

 

آرزو مي كردم

 

كه تو خواننده ي شعرم باشي

 

راستي شعر مرا مي خواني ؟

 

نه ، دريغا ، هرگز

 

باورنم نيست كه خواننده ي شعرم باشي

 

كاشكي  شعر مرا مي خواندي

 

بي تو من چيستم ؟ ابر اندوه

 

بي تو سرگردانتر  ، از پژواكم

 

در كوه

 

گرد بادم  در دشت

 

برگ پاييزم ، در پنجه ي باد

 

بي تو سرگردانتر

 

از نسيم سحرم

 

از نسيم سحر سرگردان

 

بي سرو سامان

 

بي تو - اشكم

 

دردم

 

آهم

 

آشيان برده  ز ياد

 

مرغ درمانده  به شب گمراهم

 

بي تو خاكستر سردم ، خاموش

 

نتپد ديگر در سينه ي من ، دل با شوق

 

نه مرا بر لب  ، بانگ شادي

 

نه خروش

 

بي تو ديو وحشت

 

هر زمان مي دردم

 

بي تو احساس  من  از زندگي  بي بنياد

 

و اندر اين دوره بيدادگريها  هر دم

 

كاستن

 

كاهيدن

 

كاهش جانم

 

كم

 

كم

 

چه كسي خواهد ديد

 

مردنم را بي تو ؟

 

بي تو مردم ، مردم

 

گاه مي انديشم

 

خبر مرگ مرا با تو چه كس مي گويد ؟

 

آن زمان كه خبر مرگ مرا

 

از كسي مي شنوي ، روي تو را

 

كاشكي مي ديدم

 

شانه بالازدنت  را

 

بي قيد

 

و تكان دادن دستت  كه

 

مهم نيست زياد

 

و تكان دادن سر را كه

 

عجيب !‌عاقبت مرد ؟

 

افسوس

 

كاكش مي ديدم

 

من به خود مي گويم:

 

” چه كسي باور كرد

 

جنگل جان مرا

 

آتش  عشق تو خاكستر كرد ؟ “

 

باد كولي ، اي باد

 

تو چه بيرحمانه

 

شاخ  پر برگ درختان را عريان كردي

 

و  جهان  را به سموم  نفست ويران كردي

 

باد كولي  تو چرا زوزه كشان

 

همچنان  اسبي  بگسسته  عنان

 

سم فرو كوبان  بر خاك  گذشتي  همه جا ؟

 

آن  غباري  كه  برانگيزاندي

 

سخت  افزون مي كرد

 

تيرگي را در دشت

 

و شفق ، اين شفق  شنگرفي

 

بوي خون داشت  ، افق  خونين  بود

 

كولي باد پريشاندل آشفته  صفت

 

تو مرا  بدرقه مي كردي  هنگام  غروب

 

تو به  من مي گفتي :

 

” صبح پاييز تو ، ناميومن بود  ! “

 

من سفر مي كردم

 

و در آن تنگ غروب

 

ياد مي كردم  از آن تلخي  گفتارش  در صادق صبح

 

دل من پر خون بود

 

در من اينك كوهي

 

سر برافراشته  از ايمان  است

 

من به هنگام شكوفايي  گلها در دشت

 

باز برمي گردم

 

و صدا مي زنم :

 

” آي

 

باز كن  پنجره را

 

باز كن پنجره را

 

در بگشا

 

كه بهاران آمد

 

كه شكفته گل سرخ

 

به گلستان آمد

 

باز كنپنجره را

 

كه پرستو مي شويد  در چشمه ي نور

 

كه قناري  مي خواند

 

مي خواند  آواز سرور

 

كه : بهاران آمد

 

كه شكفته گل سرخ  به گلستان آمد “

 

سبز برگان درختان همه دنيا را

 

نشمرديم هنوز

 

من صدا مي زنم :