ويل دورانت، مورخ، فيلسوف و نويسنده آمريكايي كه ايرانيان را مردماني ميهندوست، متفكر و باهوش خوانده ... اعتراف كرده بدون زن دلبندش، آريل، موفق به نوشتن « تاريخ تمدن» چندين جلدي خود نميشد كه تحرير آن نيم قرن طول كشيد. اثر او كه جلد به جلد پس از آماده شدن انتشار مي يافت جمعا در 17 ميليون نسخه چاپ شده است.

دورانت مطالب كتاب را به آريل ديكته مي كرد. علاقه اين زن و شوهر به هم به قدري بود كه در 1981 پس از انتقال دورانت به بيمارستان، آريل از لحظه‌اي كه از دكتر شنيد شانس زنده ماندن شوهرش اندك است ديگر لب به غذا نزد تا در گذشت. قلب دورانت نيز پس از اين كه شنيد آريل فوت شده، از حركت باز ماند و به او پيوست. زن و شوهر در يك روز در كنار هم دفن شدند. آريل 13 سال جوانتر از دورانت و قبلا شاگرد او بود. [منبع]

حیرت‌زاست: دلبستگی، پیوستگی آورده است.

عکسهای زوج با وفا: [جوانی]،   [ پیری]،    [قبر]

نکته‌های جالب در باره این دو:

عشقشان در پانزده سالگی آریل آغاز شد. ویل برای جلوگیری از مشکلات احتمالی « رابطه معلم و شاگرد»، از شغل خود استعفا داد و آریل را خواستگاری کرد. آریل، ویل را  « معلم، عاشق، مربی و دوست » نامید. [منبع]

ویل، تجسمی از این گفته‌اش بود: « هیچ فلسفه یا فیلسوفی کامل نمی‌شود مگر با دو چیز: درک و گذشت». [منبع]  « برخلاف مدعیان لوس و ننری که با بکار بردن و آلودن مداوم واژه‌های فلسفه و عرفان و قرقره کردن چند اصطلاح دیگه، علم نداشته‌شون را به رخ دیگران می‌کشند و آروغهای خفه‌کننده و فاضلابی برخاسته از شکم سیر‌شون را به نام نصیحت به صورت دیگران فوت می‌کنند ».

کجا دانند حال ما سبک بالان ساحلها:

هنگام زیر آب رفتن تایتانیک، از کمبود، قایقهای نجات را فقط به زنان و کودکان اختصاص داده،  نگهبانان مانع ورود مردان می‌شدند. شماری از زنان، حاضر به ترک همسران خود نشده،  با معشوق وفادارانه زیر آب رفتند، مرگی نه چندان سریع و راحت در آبی با سرمای منهای 2 درجه.

شب  و دریای بی‌پایانِ  وهم‌آلود         زن غربی عشق را چه خوش بنمود

دکولته‌پوش عشق را عمق افزود         عشـق  را  معنـایی  دگـر   بخشود

آنگاه  آن شیخ  هوسرانِ گستاخ         بر  هر  چه  عشـق  بود  داد  بیـلاخ

خـانـه   را  پندارد  چـون  گاوداری         کـه  نـر  از  ماده‌ها    گیـرد  سواری

شیخ و گاو؟ چه فرق این دو بود؟          نزدِ شیخ،  عشق چون  دیلدو  بود

اول،   ازدواج  را بنیان  لق   کـرد           آنگاه  بـه  صیغـه،  اراده  شق  کرد

معشوقه هاي هيتلر و موسوليني ( اوا براون و كلارا پتاچي ) در دهه سوم عمر خود و نزديك به سه دهه جوانتر از آن دو مرد بودند و هر دو، تا آخرين لحظه وفاداري كامل نشان داده و از جان خود گذشتند. ... پارتيزانها پس از يافتن موسوليني و معشوقه‌اش، راضي به كشتن كلارا نبودند ، ولي او خود را سپر جان موسوليني کرد و اصرار داشت اگر قرار است موسوليني كشته شود ، نخست گلوله ها را به او بزنند كه چنين شد ... خانواده كلارا ثروتمند و معتبر بودند ... [منبع]

کلارا پتاچی:  [عکس]،  [عکس]،  [عکس]

جنازه کلارا پتاچی (همراه موسولینی حتی پس از مرگ): [1]   [2]   [3]   [4]   [5]

...  کلارا پتاچی عشق فناناپذیر را به من نشان داد...  [یک دانشجوی 19 ساله]

عشق ایرانی  [..]

عشق ایرانی  [..]

**

علاقه و عشقهای خرکی، آمیخته با دیجیتال، طعم چاقو، عطر اسید، چاشنی خیانت و اسانس مرگ:

برای انتقام از دختر مورد علاقه‌اش!  عكس‌هاي مستهجنی كه در زمان دوستي از او تهيه كرده بود را همراه مشخصات و شماره تلفن بر ديوار چند سرويس بهداشتي عمومي چسباند. [..]

دختر براي انتقام از پسر مورد علاقه‌اش كه از ازدواج با او منصرف شده بود، از او فيلم سياه تهيه كرد. [..]

قتل پدر برای ازدواج  [..]

انتقام كور یک خواستگار سمج. [..]

توطئه مرگبار برای وصال. [..]

پايان تلخ آشنايى خيابانى [..]

خواستگار قلدر [..]

قتل زن مورد علاقه با اسید [..]

قتل به علت علاقه به همسر دیگران [..]

در این صفحه از وبلاگ مرحوم من و رویا و میرا، پیوندهای دیگه‌ای هم هست: [عشق یا توحش]

عشق‌شناسی (2)

در گفتار آغازین کوشیدم از عشقهای خیابانی، روابط پنهانی و حرفهای تیتیش‌مامانی ناشی از دلبستگیهای بند‌تنبانی، که پایانش تکهای شیطانی و آفندهای پیکانی، بر اندام تحتانی، بانی پشیمانی، باعث پریشانی، و چشمهای بارانیست رژ و رنگ زدوده، آن را از امیدهای بیهوده و دروغهای نکوهیده، اپیلاسیون نموده، رختش را گشوده، اندام کریه‌ش را وانموده، با چند نمونه از عاشقان خاک شده بر سر، از تارنماهای دیگر، پایانش را آناتومی، آبرویش را وازکتومی نمایم. در آنجا شاهد آوردم که عشق رمانتیک از نوع تایتانیک فقط یک پولتیک و استتاری بر بخش هیدرولیک است و نیز از بزرگان گفته آوردم که از عشق، دوری کردن نتوان. عشق، نیاز است.  عشق، شیرین است. عشق، غذای روح است. ولی برخی عاشق‌نما، بیشرم و اهل ریا، از این شیرینی و غذا، فقط جسمانی و خوردنی‌اش را خواهانند، آنچنانکه گویی در خشتک،  اسنک،  در کرست،  بیفتک، و در زیرپوش،  آیس‌پک می‌کاوند. اینان از عشقبازی، فقط کوبش و سمبه بر گوشت و دنبه، و از معشوق، تنها گرمی شکمبه و نرمی پنبه را خواهانند. از معاشقه، فقط مجامعه را نیک می‌دانند، و از عشق باختن، جز حالهای خفن با محتویات سوتین نمی‌شناسند:

نمانده  است  مرا  هیچ   صبوری          من  گرسنه  و   تنت   پیتزای  تنوری

دشمن سرماست آن پیکر بلوری          بس که گرم است چو چایی به قوری

و دقایقی پس از خوردن پیتزای تنوری، آن شبه حوری نالید:

گر چه اول،  بسی  نازم  خریدی        ولی    آخـــر،  زرتـم    دریدی

جز عشق مگر از من چه دیدی؟         که  چنینم  به لجن کشیدی؟

... حاضر بودم به خاطرش هر كاري بكنم. احسان به من قول داده بود به خواستگاري‌ام بيايد، آنچنان ذهنم را تسخير كرده بود كه حتي بارها به خاطرش از مدرسه فرار كردم تا او را ملاقات كنم... [..]

... با بيان جملاتي عاشقانه چنان فريبم داد که من نيز مجذوبش شدم.... [..]

... خواستگاري كند. من كه همه حرف‌هايش را باور كرده بودم ... به جز عباس مرد ديگري نيز آنجا بود و عباس برخلاف همه حرف‌هاي محبت‌آميز و گول‌زننده خود، ناگهان به من حمله كرد و از تمام اعمال شيطاني خود با موبايلش فيلم سياه تهيه كرد ... ». [..]

این گروه، با رفتاری ناستوده، همانند راست روده، عشق را چنان به نجاست آلوده، که آدمیان خوش خیال و آسوده، از آن سرخورده و فرسوده، و روزگارشان سیاه و دوده می‌گردد.

چون  آتش عشق در او افتاد             با همه جان به معشوق دل داد

روز میعاد آن جلاد،  آن شیاد             دل را  گرفت و  در خشتک بنهاد

در همسایگی این نگرش، که در عشقهای کوچه بازاری و آدمیان عقده‌ای رایج است، بینش دیگری حاکم است که درون خود را آشکارتر نشان میدهد و آن رد عواطف و نگریستن بر جسم چون نگریستن ( نر و ماده) بر یکدیگر است. چنانکه وقتی از مردک سالوس، حاج قرمساق‌الدین دیوث، که با افکاری منحوس در دهه پُرکابوس همچون اختاپوس، افسار گسیخته، جلادی و توحش را بیخته، جوانان زیادی را از دار آویخته، اکنون به شدت هواخواه صیغه و برای ترویج آن، با فریاد و فغان، از مقعد تا دهان، شکافهایش را گسترده‌تر و منافذش را بازتر میکند، دیدگاهش را پیرامون عشق پرسیدند، جمله‌ای معتبر با تفسیری روشنگر بیان کرد:

العشقُ مرحلتَین: اول، اقوالَ جُملَتَین، ثم انزالَ خشتکیَن.

نتایج گرانسنگی که میتوان از این گرانمایه گرفت:

1- منظور از جملتین، همان « خطبه عقد» است. این موضوع، قانونمند و قانوگرا بودن ما را به خوبی اثبات میکند.

2- توجه کنید که در آن، سه بار علامت تانیث «ین» بکار رفته، که اتمام حجت و تاکیدیست بر « دو » بودن و دوری از « تک » ماندن. این نشان میدهد مکتب ما تمام نیازهای روحی و جسمی ابناء بشر را مد نظر دارد آنها را کتمان نمیکند و برای هر کدام راه‌حلی ارائه میدهد.

3- در پایان تاکید کرده « دو خشتک » و نه « یک خشتک » و این نشانه‌ای از عدالت است که مکتبِ ما، بین مرد و زن قائل است. خلافِ آنچه ادعا می‌کنند که در آن، قوانین به سود رجال است و به نسوان اجحاف شده.

آنگاه شیخنا به خبرنگار فرمود:

همه را از خودشون رنجوندن: جوان، پیر، کارگر، سرمایه‌دار، فقیر، زن، نویسنده، دانشجو، اقلیتِ قومی، اقلیتِ دینی ... کشورهای دیگه، سازمانهای جهانی...

همه را تار و مار یا بی‌اثر کردند: حزبهای سیاسی، انجمنهای دانشجویی، سندیکاهای کارگری، کانون نویسندگان، کانون وکلا، سازمانهای زنان، تارنماها و روزنامه‌های منتقد ...

بی‌ظرفیتها

بی‌‌ظرفیتها، از شراب زود مست می‌شوند همانگونه که احمقها از قدرت؛ چون در خیال زندگی می‌کنند نه در واقعیت.

با چند نفر می‌توان درافتاد همزمان؟  مگر رامبو هستند یا جکی‌جان؟  هرکول یا سلیمان؟  هیچکدام، فقط دونکیشوتِ دوران.

چون بی‌ظرفیت بودند زود مست شدند. از مستی، حقیر و پست شدند. به بدیها پیوستند، با شیطان همدست شدند.

مستِ قدرتِ ناشی از نفتِ بادآورده،  نه قدرتی از دانش و مدیریت، برخاسته.

مست، عربده میکشد، بر خود ادرار میکند، جفتک می‌اندازد و اینان هم سالیانی است که جفتک می‌اندازند و بر خود ادرار می‌کنند. همچون یک دیوانه‌ی درمانده، نه محبوبیتی و نه آبرویی برایشان مانده.

آن روز که بادآورده را باد ببرد یا مستی از سرشان بپرد

آن روز که شرار حق بجهد یا شمیم عدل بوزد

آن روز که سپیده بدمد و پرده‌شان بدرد:

درمی‌یابند چه فرصتی را از کف داده‌اند: فرصتی تکرار ناپذیر، مجالی بی‌بدیل.

با تجربه‌ی ایران، طویله هم به اینان سپرده نخواهد شد، چه رسد میهن.

آن روز، مکتبِ مطرودشان، کنار لاشه‌ی منحوسشان،  افسوسشان را خواهد شمرد.

آن روز در آغاز کتابها خواهند نوشت: « از ماده‌اید، خوشبختی را در نادیدنی‌ها نکاوید».

آن روز ستمدیدگانِ  "داد بر باد رفته"  خواهند پرسید: « چرا بر ما چنین رفت؟»

آن روز خوش‌باورانِ  "باور بر باد رفته" خواهند پرسید: « اگر مکتب، توان انسان‌سازی داشت کو؟  که را ساخت؟ ».

آن روز دلسوختگان، بر مزار گلهایشان، شیون خواهند کرد: « چرا چنین کردید ای گویندگانِ "بای ذنب قتلت"؟»

آن روز نسل رسته از تعصب، از مکتب خواهد پرسید: « جز قبرستان، دیوار زندان، جیب حاکمان و سرای ظالمان، جایی را آباد نکردی چرا؟».

و مکتب پاسخ خواهد داد:

چون:

 در ذهن پیروانم، مُقدم، من بودم، نه انسان و انسانیت، نه میهن و ملت، نه خوبی و صداقت، بلکه فقط من، من همه‌ی ذهنشان را تصاحب کردم و برای هیچ چیز جایی نگذاشتم. شیوه من همین است ذاتِ تقدس همین است.