زنده رودی ها سلام.

خیلی وقت بود که به این کلبه قدیمی سر نزده بودم.

دلم خیلی تنگ شده بود.

این روزها دلم خیلی هوای نوشتن کرده و جایی رو بهتر و آشناتر

از این وبلاگ پیدا نکردم....

خدای مهربون به ما نعمتهای زیادی عطا کرده، اما گاهی اوقات ما اونها رو نمی بینیم

وگاهی اوقات خیلی کوچیک فرض می کنیم.

درست مثل همین نوشتن ،.باور کنید که نعمت خیلی بزرگیه که می تونیم بنویسیم.

می تونیم حرفهای دلمون و توی نوشته هامون بگیم و از این راه

دنیایی خلق کنیم پر از احساس...

حتی اگه نویسنده ی خوبی هم نباشیم وقتی که نوشته هامون برخاسته از دل باشه

به دل می شینه.

خدایا،مهربونم: ممنون که به من نعمت نوشتن و عطا کردی.

_کاش در کتاب قطور زندگی ،سطری باشیم ماندنی

نه حاشیه ای از یاد رفتنی...

سلام دوستان خوب زنده رودی...

حال و احوال چطوره؟ خوبید همگی ...

چند وقتی در خدمتتون نبودم ،دلم برای همه تون تنگ شده بود.

این چند وقت از بس سراغ مانیتور نیومدم همه جاش پر از گرد و غبار شده..!

گرد و غباری که شاید نوید یه تازگی و شادابی و آغاز دوباره و می ده...

هنوز سلام نکرده می خوام از خدمتتون مرخص بشم...

و این وبلاگ قشنگ و پر از خاطر ه رو ببندم.

28 مرداد تولد یک سالگی وبلاگ دل بارونی بود.

دلم می خواست به مناسبت این روز یه چیزی بنویسم ، اما نشد...

دلم می خواست از همه ی کسانی که دراین مدت به این وبلاگ ناقابل سر زدند

یاد کنم.

 خوب نشد ،ولی دوست دارم الان ، اینجا، از همه شون تشکر کنم و

 بگم که به یادشون هستم .

آیناز نازم ،دوست نازنینم که ازش درس های زیادی یاد گرفتم...

قلب سنگی،ققنوس آسمان، سانسی ،بانوی شب عزیز

دنیای من، شب زده،غزل خوان عشق، سلماز نازنین

رها  ، الیا  ، نوشین عزیز ، فریاد بی صدا، تولد یک پروانه

شایسته ناز ،مونا ،شوخی ، یایاس ،عقاب ، و و و

اگه اسمی از قلم افتاد ببخشید ،بیشتر از این حافظه ام یاری نکرد...

همه تو ن و دوست دارم...

راستی یادم رفت بگم... من که دلم نمیاد از زنده رود برم  ،

مگر این که به زور بیرونم کنند...!

درسته وبلاگ دل بارونی بسته شد ،

اما از این به  بعد  تو وبلاگ اینجا ایران  ماست در خدمت همگی هستم...

خداحافظ همگی  ...دل بارونی ....

http://weblog.zendehrood.com/dokhtecorosh

فکر کردن کاریست که همه می کنند

پس فکر های بزرگ بکنید....

تا به حال فکر کردید که افکار شما چقدر بزرگ هستند...

اصلا افکار بزرگی دارید؟

یا مثل اکثر مردم فقط فکر می کنید....؟

گاهی اوقات مسائلی رو قبول می کنیم که هیچ گاه درباره ی آن ها خوب فکر نکردیم.

و حتی دنبال دانستن آن هم نرفتیم...

جمله ی زیبایی خواندم که فکر می کنم از گفته های انیشتین باشد:

مسائلی که به دلیل سطح فعلی  تفکر ما به وجود می آیند،

نمی توانند با همان سطح  تفکر حل گردنند......!!!

دوست دارم با هم کمی از اراده حرف بزنیم.

از قدرت بزرگی که خداوند تو وجود انسان قرار داده تا به هر چیزی که

 می خواد و تو ذهنشه دست پیدا کنه...

اگه آدم ها به این قدرت بزرگی که تو وجودشونه  پی  ببرن و

بدونن  که چه نیرویی دارن ،اون وقت براشون ناممکن وجود نداره...

وقتی ما آدم ها هدفی توی ذهنمون داشته باشیم ،نا خواسته به سوی اون هدف

کشیده می شیم،و یه جورایی افکارمون ما رو به سمت اون هدف می برند...

و اون موقعست که احساس می کنیم تمام کائنات جمع شدند تا ما رو به چیزی که

می خوایم برسونند.

در راه رسیدن به اون خواسته کسانی هستند که سنگ جلوی پامون می اندازند

و سعی می کنند ما رو از رسیدن به اون هدف منصرف کنند...

امّا بدونید  :حتی با سنگ هایی که سر راهون  می گذارن هم می تونیم

چیزهای قشنگی بسازیم.

و اگه اراده کنیم می تونیم همه چی داشته باشیم...

موفق باشید............................................

خدایا !سال هاست که به دنیا اومدم  و هفته هاست که تو رو می شناسم

امّا چرا هنوز نتونستم بنده هات وخوب  بشناسم .عیب از منه یا از اون ها؟

نمی دونم

 دلم خیلی ازشون گرفته .خدا جون  :یه وقت نگی دارم گله و شکایت

می کنم . نه،دارم باهات درد و دل می کنم.

چی می شد همه مثل خودت یه رنگ بودن ،صفا داشتن ،می فهمیدنت.

نمی دونم چرا تو دنیا  هر کی از همه پاکتر و صادق تره

تنها می مونه ،کسی که برای همه، خوبی می خواد ،بیشتر از بقیه

دلش می شکنه ،..........

عجب رسمی داری دنیا

ولی خدا جون تا تو رو دارم خیالم راحت ،مهم نیست دیگران چی می گن

مهم اینه که تو ازم راضی هستی .....

وقتی تو هستی همه چیز روبه راهه،چون تو روبه راهش می کنی .

خدایا  ممنونم

می بخشید دوستان ،من همیشه دلم می خواد انرژی مثبت داشته باشم

دلم نمی خواد تو زنده رود از غم و درد حرف بزنم ،

ولی چه می شه کرد .....گاهی وقتی که دلت می گیره نوشتن ممکنه کمی آرومت کنه.

شاید هم نه........

دوستان نازنینم سلام

این بار می خوام براتون  شعری بنویسم

که باهاش بهترین و زیباترین

 لحظات زندگیمو ساختم  ،

شعری که همیشه و تو سخت ترین لحظات ناامیدی

باهاش آرامش گرفتم و خدا رو تو وجودم پیدا کردم 

شعری از (مجتبی کاشانی )که ارزش خوندن و داره:

دوش تا پیش حکیم مومنی

رفته بودم تا بجویم ایمنی

رفته بودم در پی درمان خویش

پر کنم از دارویش دامان خویش

در حضور او نشستم روبه رو

نبض ما در اختیار دست او

چند رگ در زیر دستش چون تپید

از تپیدن ها طبیب از جا پرید

گفت بنشین با من ای بیمار عشق

در تو دیدم دردی از آثار عشق

درد تو دردی غمی روحانی است

درد تو هجرانی و ویرانی است

درد عشق از دردهای بی صداست 

بر طبیبانی چو من بس آشناست

با تو می گویم من از اسرار خویش

چون توام بیمار و زارِکار خویش

من طبیبم لیک بیماری دگر

در پی درمان دلداری دگر

ما همه بیمار آن جانانه ایم

لیک با درمان خود بیگانه ایم

او به ما نزدیکتر از هر نفس

ما ولی در هجر او در این قفس

ما گمان داریم او در کعبه است

 جای او کی اندرون جعبه است؟

جای او هم در زمین و آسمان

جای او در سینه های عاشقان

جای او در چشم آهو زلف بید

جای او هر جا نگاهی آرمید

جای او درسبزه ،درگل ،درعلف

جای او در زیر دریا درصدف

جای او در سرعت پروازها

جای او در لذت آوازها

جای او در بانگ و بال چلچله

جای او در شادی و در هلهله

جای او در شعله ی کم سوی شمع

جای او در قدرت جادوی جمع

ای دریغا یار ما را درکنار

ما ولی عمری به دنبال نگار

این همه جام شراب و دست یار

ما میان میکده امّا خمار

همچنان می در قدح ها باقی است

دست ما در بند پای ساقی است

در پس هر چهره ای سیمای اوست

ما ولی غرقیم در سیما و پوست

روز و شب در فکر و درکار گِلیم

بی سبب در انتظار ساحلیم

دیده ی ما بسته شد بر خویش ما

دیگران آزرده از تفدیش ما

خلوت و بیرون ما از هم جداست

 کی خدا در این دورویی ها ی ماست؟

شعر موسی و شبان را خوانده ایم

 باز هم چوپان عاشق رانده ایم

ما شبان را کج کنیم از راه راست

چون یقین داریم که وصل از راه ماست

چهر ها و خرقه ها رنگ و ریاست

هر سر و سِریست اندر سینه هاست

ای  خدای  روشنی و آفتاب 

  وای اگر از چهره ها گیری نقاب

در درون و خویش ما بیگانه ایست

خویش ما از دست او ویرانه ایست

کار این بیگانه طغیان کردن است

کار ما بیگانه زندان کردن است

ما خراب و خوار خویشیم ای خدا

ما کجا و بنده ی عاشق کجا؟؟؟

در جوانی خواب،در پیری خراب

کی سوال عشق را آخر جواب

همچنان می خواند و می گفت آن حکیم

 ما و او در درد یکدیگر سهیم

نبض ما در التهاب دست او

چشم ما بر چشم های مست او

گرد از آیینه ی ما بر گرفت

چشم ما ازچشم او ساغر گرفت

شورشی در ما به پا کرد آن طبیب

برد ما را تا گذر گاه حبیب

گفته بودندم طبیبی حاذق است

                                       لیک دانستم غریبی عاشق است

    دریا و کویر

خواب دیدم ،خواب دریا و کویر       

 آن کویر تشنه این دریای سیر

آن یکی طوفان شن در آستین           

آن یکی گرمای دوزخ در کنار        

 این یکی اما بهشتی چشم گیر

این یکی نرما و سیال و روان         

این یکی در چهره شاداب و جوان    

آن یکی در چهره نا برنا و پیر 

این یکی آیینه دار آسمان              

آن یکی فراش صحرا با حصیر

 هر دو امّا در جهان نقش آفرین

 هر دو امّا سخت کوشانی کبیر

 هر دو امّا در تکاپو بی امان

 هر دو امّا سرفرازانی دلیر

 هر دو امّا بی زبان شکوه ای

 هر دو امّا در غم عشقی اسیر

گاه باید آتش سوزنده ای                

گاه باید چشمه باشی سردسیر

گاه باید کوه باشی سربلند               

گاه باید درّه باشی سر به زیر

زندگی از هر دو منزل می رود       

عاشقی از هر دو دارد در مسیر

خواب دیدم این دو در همسایگی       

بی دلانی عاشق و روشن ضمیر

هر دو بر دامان عشق آمیخته         

مهر می آموختند از هم دو پیر

آن یکی در حسرت آغوش موج      

 این یکی در فکر صحرا ناگزیر

آن یکی جام عطش آورده بود         

این یکی امّا شراب خاکشیر

آن یکی تبخال تنهایی به لب          

این یک امّا بوسه های دلپذیر

این یکی می گفت دستت را بده       

آن یکی می گفت دستم را بگیر

عشقشان گرمی گرفت آری چه زود

هجرشان پایان گرفت امّا چه دیر

کاشکی رویا نبود این خاطره

کاشکی تنها نمی بود آن کویر

درست لحظه ای که به شنیدنش محتاج بودم:

وقتی از همه جا ناامید شدی،

برو توی کوه فریاد بزن ،که آیا هنوز امید هست؟

آن موقع خواهی شنید که:هست هست هست ...

خدای من ،ممنونم ،جز این چیزی نمی تونم بگم....

  من پر از شعرم ،پرم ازشعر ناب 

  من پر از نورم پرم از آفتاب

  من پر از مهرم پر از آیینه ام       

 عشق می کارد کسی در سینه ام

 من پر از باغم بهارم بودنم          

  من پر از پویایی و پیمودنم

 من پرم از رنگ و بوی اطلسی   

  من پرم از آرزوی هر کسی

 من خود بادم ،خود آزادیم             

 من خود آبم ،خود آبادیم

   لحظه ای دارم ،پر از دریا و موج

   لحظه ای دارم پر از پرواز و اوج

   لحظه ای دارم پر از غوغای رود

   لحظه ای دارم پر از شعر و سرود

   لحظه ای دارم پر از فرزانگی

   لحظه ای دارم پر از دیوانگی

   لحظه ای دارم شرابی ،شوخ،شاد

   لحظه ای دارم که دور از من مباد

   لحظه ای که آرزوی لحظه هاست

   لحظه ای که هر چه می بینم خداست

   لحظه ای که من رها هستم ز من

   من جدایم از تن و از خویشتن

   این تویی،این من،ضمیری بیش نیست

   من ،در اینجا جلوه ای از خویش نیست

    با دل سودایی سر گشته ام

    من به دنبال خدا می گشته ام

    در زمین ،در آسمان، در کهکشان

    لیک او نزدیکتر از جسم و جان

    او به هر فصلی خودش را می نمود

    او به دست خود افق را می گشود

    او به ما از نور خود تابیده است

   عطر خود را بین ما پاشیده است

   او بهار آورد بعد از فصل سرد  

   او نشاط آورد بعد از رنج و درد

   سبزه و گل را به ما تقدیم کرد       

   عشق را در بین ما تقسیم کرد

   من نگاه سبز او را دیده ام         

   از لب او باده ها نوشیده ام

   گوش ما گاهی صدایی می شنود    

   باز غفلت آن صدا را می ربود

   لحظه ها گاهی خدایی می شوند   

    باعث این آشنایی می شوند

    در خلوص و خلوت پنهانی ام     

    من پر از موسیقی روحانیم

    ای خدای لحظه های دلپذیر      

    شادی این لحظه را از ما مگیر

    می شود سالک به بالا پر گشود  

    در بهار از ساحل زاینده رود