زنده رودی ها کجایید؟

رود ها در جاری شدن و علف ها در سبز شدن معنی پیدا می کنند.

کوه ها با قله ها و دریا ها با موج ها زندگی پیدا می کنند.

و انسان ها ،همه ی انسان ها با عشق...

مدتی ست احساس می کنم ،زنده رود و اهالیش به نوعی دچار سکون شده اند.

احساس می کنم مثل گذشته از شور و حال نوشتن خبری نیست...

کسی نمیاد ،کسی نمی ره ...

حالا که زاینده رودمون دوباره جاری شده و نبض زندگی به رگ های اون برگشته

چرا زنده رود حرکتی نمی کنه؟!!!!

رود ها در جاری شدن معنی پیدا می کنند  ...

  زنده رودی ها کجایید؟؟؟

               به لاک پشت ها نگاه کنید ،

       آن ها تنها وقتی پیشرفت می کنند ،که سرشان را از

                   لاک خود بیرون آورند....

ما آدم ها گاهی این طوری می شیم ،سرمون و تو لاک خودمون می کنیم و

نمی دونیم که اطرافمون چی می گذره....

گاهی فکر می کنیم چون زندگی من خوبه پس همه چی حله....

گاهی که مشکل داریم  می گیم که مشکلمون بزرگترین مشکل دنیاست....

اگه از نظر معلومات از بقیه بالاتر باشیم که دیگه هیچی...

فکر می کنیم هر چی که ما می گیم درسته.....

من آدم های این طوری زیاد دیدم.....نمی گم معلومات بالایی ندارن....

ولی فکر می کنند کافیه و دیگه دنبال دونستن چیزهای تازه نمی رن....

درست مثل یه رود که تا جاریه تازه و پاکه و به محض این که از حرکت ایستاد

می شه مرداب....

ما آدم ها هم همین طور تا وقتی که غرور و خودخواهی

ما رو تو لاک خودمون فرو برده

مثل یه مردابیم ....

در صورتی که می شه از همه چیز و همه کس درس گرفت....

از رودها جاری بودن و ،از طبیعت تازگی رو.....

از بچه ها جرات و جسارت و ....و و و

از زندگی چه درسهایی می شه گرفت ؟!

 شما بگید :

برادرم تو را دوست دارم ،هر که می خواهی باش...

خواه در کلیسایت نیایش کنی ،خواه در معبد،و یا در مسجد،

من و تو فرزندان یک آیین هستیم ،

زیرا راه های گوناگون دین ،انگشت های دست

 دوست داشتنی  یگانه ی برتر هستند ،

همان دستی که سوی همگان دراز شده ،و همه ی آرزومندانِ

دست یافتن به همه چیز را ،رسایی و بالندگی جان می بخشد.

چه حقیر است و کوچک ...آن که دستانش را

میان دیده و دنیا قرار داده و هیچ نمی بیند.،

جز خطوط باریک دستانش....

در خانه ی نادانی آیینه ای نیست ،که در آن روح خود را

به تماشا بنشینید.

                                              جبران خلیل جبران

      تو از کدوم معجزه ،کدوم نشونه ای تو

     که یک تنه حریف دل دیوونه ای تو

راستی تو کی هستی؟

تو کی هستی که به جز تو ،با همه دنیا غریبی می کنم؟

تو کی هستی که دلم تنهاییشو فقط با تو قسمت می کنه؟

تو کی هستی که همه ی وجودم پر از عطر نفساته ؟

یه لحظه احساس زیبای با تو بودن،به همه ی دنیا می ارزه.

هر کسی عشقتو بشناسه ،محاله تو راه زندگی ،خسته بشه

بیراهه بره.............کم بیاره .

هر کسی عشقتو بشناسه ،لحظه به لحظه ی زندگی رو زندگی می کنه.

به همون جایی می رسه ،که تو می خوای،که لیاقتشو داره...

که شایسته ی اونه...

راستی تو بگو :تو شایسته ی چی هستی؟

جای تو، تو این زندگی کجاست؟

_خدای مهربان جانشین تمام نداشته های من است.

_همه ی انسان ها در شهر خیال خویش اسطوره هایی منحصر به فرد هستند.

_ای انسان بمان برای ساختن و نساز برای ماندن.

_زیبایی زندگی در همین است،که ممکن است رویاهای ما به حقیقت بپیوندد.

_از روی رنگ خاکستری مو نمی توان عمر دل را شناخت.

_عادت کن چنان در حق دیگران خوبی کنی ،که هرگز نفهمند تو بودی.

" " " "

آیناز گلم و ساغر عزیزم(sansi) من و به بازی کلمات دعوت کردند.

ازشون واقعا ممنونم ،و این هم جمله ی من:

خدا عشق است،پس عشق بورزید.

من  هم حرف ساده(دنیای من) ،قلب سنگی ، نی نای عزیز،

 صدای سکوت و کالی رو به این بازی دعوت می کنم.

صدای پای خدا  تو کوچه پس کوچه های  قلب عاشقان ، دلسوختگان

اون هایی که منتظرن ،و خلاصه اون هایی که غم و غصه ها

توی دلشون انبار شده و محرم رازی ندارند ،بهتر شنیده می شه .

از نگاهشون می شه رنگ خدا و نیاز شون به اون پروردگار بزرگ و

حس کرد... انگاری اون لحظه هیچ یاوری غیر از خدا ندارن.

راستی چرا ما آدم ها فقط موقع نیاز به یاد اون می افتیم...

وقتی بهش  احتیاج داریم،وقتی که می دونیم کس دیگه ای غیر از اون

نمی تونه کمکمون کنه ،وقتی که تنها تر از همیشه ایم...

خود من وقتی که باهاشم ،بهش فکر می کنم ،ازش تشکر می کنم

و خلاصه لحظه لحظه ی زندگیمو عطر حضورش پر می کنه

حالم خیلی خوبه ... احساس می کنم می تونم به تموم هدف هایی که دارم،

به تموم ناممکن های زندگیم دست پیدا کنم،احساس می کنم خیلی قدرت دارم

ولی اگه از یادش غافل بشم و حضورش تو زندگیم کمرنگ بشه ،

اون موقع ست که تموم افکار منفی میان سراغم ...

 ناامید می شم ، خودمو می بازم  از حرکت و سعی و تلاشم کاسته می شه

 اما ...

اما متوقف نمی شم ....چون حالا اونه که می یاد سراغم

می گه من هنوزم باهاتم ،کنارتم  ،حتی اگه تو فراموشم کرده باشی...

پس بلند شو ،ادامه بده ،این راه مال توِ ،این دنیا مال توِ

با خدا باش ،پادشاهی کن        بی خدا باش ،هر چه خواهی کن

تا حالا شده به یه نفر هر چی خوبی کنی ،با بدی جوابتو بده،

و تو دلیلشو نفهمی؟

مدام و بیخودی اذیتت کنه،تظاهر کنه که از تو بدش می یاد.

در این جور موارد تا حالا شده فکر کنی ،

که ممکنه همه ی کاراش از روی عشق و علاقه باشه؟!

آدما راه های مختلفی برای ابراز عشقشون دارن،یکی با گفتن دوستت دارم

یکی با نگاهش ،یکی با کارهایی که انجام می ده،

و خلاصه یکی با اذیت کردنت...

حتما داستان معروف لیلی و مجنون و شکستن ظرف مجنون به دست لیلی رو

شنیدین ....و بعد هم این بیت معروف که:

اگر با من نبودش هیچ میلی      چرا ظرف مرا بشکست لیلی

این که می گم فقط در مورد رابطه های عشقی بین دو جنس مخالف نیست

و در هر موردی و برای هر انسانی ممکنه پیش بیاد.

نمی دونم دلیل این که این حرف ها رو توی وبلاگم نوشتم چیه؟!!!

شاید به این دلیل که می خوام بگم اگه یکی بهمون بدی می کنه

صرفا قصد بدی نداره...و شاید خودش هم نمی دونه که داره بدی می کنه.

شاید هم به این دلیل این حرف ها رو زدم که چنین موردی 

 برای خودم پیش اومده.

می دونید در این جور مواقع چیکار میکنم؟

احساس می کنم که فقط باید بهش خوبی کنم ...

هر چی بدی کرد من جوابشو با خوبی بدم...

نه به این خاطر که شرمندش کنم ،یا بخوام ثابت کنم ،که من همیشه خوبم...

نه...

فقط به خاطر این که قلبم از من چنین چیزی می خواد...

فقط و فقط خوبی ،برای همه

شاید فکر کنید سخته و یا این فقط یه  شعاره ....

ولی اگه شما بخواین همه چیز ممکنه...

و یاد این جمله ی زیبا می افتم که:

مثل خورشید باش، تا اگر خواستی به کسی نتابی.....نتوانی.

بهار بهانه ای برای نو شدن

بهانه ای برای بخشیدن

دو رنگی ها رو به دست باد سپردن

بهانه ای برای عاشق شدن

تلاشی نو برای بدست آوردن آنچه می خواهی

بهانه ای برای تشکر از خالق هستی

.

.

.

و بهار بهانه ای زیبا برای زیستن...

سال 1386 با تمام خوبی ها و بدیهاش نقطه.

سر خط...

دوستان عزیزم سلام

تا فرا رسیدن عید و آغاز بهاری نو ،چند روز بیشتر باقی نمونده.

نمیدونم نظر شما درباره ی عید نوروز و سال نو چیه؟

شاید بگید نوروز هم یه روزه مثل روز های دیگه...

شاید هم مثل من مشتاق رسیدن عید نوروز باشید...

می دونید دوستان ،من رشته ی تاریخ و خیلی دوست دارم

به خصوص تاریخ ایران و

و عاشق آداب و رسوم کهن ایرانی هستم...

و دوست دارم آیین های زیبایی که نیاکان ما در گذشته

انجام می دادند ،هنوز هم پا بر جا باشه .

و نوروز یکی از این آیین های زیباست ،که با وجود تمام

تحولاتی که صورت گرفته ،و با وجود بعضی تغیییرات در

آداب و رسوم نوروز ،اما اصل آن هنوز هم که هنوز است

پا برجا باقی ست ،و نوروز یکی از معدود جشن های ایرانی

است که هیچ نیروی بیگانه ای نتونسته اون و از بین ببره

و ما همچنان نوروز رو پا بر جا داریم....

امیدوارم سال نو همراه با خوشدلی و سلامت و

آرامش برای همه ی ایرانیان باشه ...

و من برای تک تک شما عزیزان و دوستان نازنینم

سال خوبی رو آرزو دارم ،و از خدای بزرگ برای همه

بهترین ها رو آرزو می کنم .

اما در کنار جشن زیبای نوروز این نکته رو هم به یاد داشته باشید

که هر روز می تونه برای ما نوروز و روزی باشه ...

با هر طلوع خورشید روزی نو آغاز می شود

و ما همچنان در انتظار روزگاری نو....!!!

تا حالا شده یه نفر حرفی بهت بزنه ،که انتظارشو نداری...

و اون یک کلمه حرف حسابی تو رو به هم بریزه و داغونت کنه

چیکار می کنی...؟

سرش داد می زنی ؟ سکوت می کنی؟ یا حرفشو باور می کنی ؟!

گاهی آدمها نا خواسته حرف هایی می زنند که باعث رنجش هم میشن.

یک کلمه حرف  گاهی می تونه تا اعماق روح تو آزار بده

و بر عکس یک حرف امید بخش ،می تونه آرومت کنه و باعث بشه

تو زندگی راه درست و انتخاب کنی .

هر دوی این ها تو ذهن آدم می مونه،اون حرفی که دلتو می شکنه

و همین طور اون حرفی که امید بخشه و یه روزی به تو کمک کرده

اما این کجا و اون کجا....

هر دو فراموش نمی شن ،اما رد پایی که تو قلبمون جا می زارن

خیلی با هم متفاوته ....

پس چقدر قشنگه اگه رد پایی از هم تو قلبمون جا می ذاریم ،رد پای

خوبی و شادی باشه ، تا اگه گاهی به یاد هم می افتیم ،

از هم به خوبی یاد کنیم  .

و اگه گاهی کسی با حرفاش قلبمونو شکست ،اون و ببخشیم

ببخشیم تا رها باشیم ، چون تا وقتی که اون کینه تو قلبمونه

این ماییم که رنج می بریم .......بگین :

می بخشمت تا خودم رها باشم

می بخشمت ،چون درس بزرگی بهم دادی ،

بهم یاد دادی که بیشتر مواظب حرف هام باشم  ،تا دل کسی نشکنه

چون می دونم که خیلی سخته....

نمی شه قلب عاشقو به دست هر کسی سپرد...

دوست داشتن کسی که لایق دوست داشتن نیست ،اسراف محبته.