همیشه در حیرت بودم که چرا از سالها پیش دقیقا از وقتی یاد دارم

مادربزرگم هرباررسیده و نرسیده می نشست و پایین سنگ قبر عمویم را و

در این 8ماه اخیر دقیقا همان نقطه از سنگ قبر بابایی گلم رامی بوسد...؟؟

دیروز که رفته بودم سر خاک بابایی روی سنگ یکی از شهدای گمنام

این شعر را نوشته بودند:

"شهادت سنگ را بوسیدنی کرد..!!"


حالا از دیروز این شعر دست از سرم بر نمی داره...همش دارم زمزمه

می کنم و بهش فکر می کنم...اما هنوز به هیچ نتیجه خاصی نرسیدم!!!

آسمانی باشید تا باشید...

او که سیبی از شاخه چید،

تا بگوید:"دوستت دارم!"

شرمسار عشق شد!!!

...

من که کاری نکرده بودم...

***چقدر خوبه کسی باشه که صبحانه اجازه بده دلمه...قرمه سبزی...

باقالی پلو....و آب هویج بستنی بخوری!!!

خوبه اگه ساعت 11شب هوس صبحانه کردی کسی باشه برات نون بربری

داغ پیدا کنه تا با خامه عسل و دلستر بخوری...!!!

هرچقدر هم که دلت خواست اجازه بتونی سس بخوری!!!!

آسمانی باشید تا باشید...

**

هیچ آموزشی چون ناملایمات موثر نیست

بنجامین دیزائیلی...

از صنم عزیزم و لطفش سپاسگذارم که منو دعوت کرد!!!

منم از سارا جونم(شایلی)...لیدای عزیز(آتشکده)...دایی پارسا(جلوه عشق)

قلب سنگی و تربچه دعوت می کنم...


توضیح:توي اين بازي بايد جمله اي شش کلمه اي در وبلاگ خود بنويسيد و در این

پست لینک بدید و از 5 نفر هم دعوت کنید

***این روزها عجیب دلم می خواهد یک دلفین برای خودم داشته باشم!!!

اما جرات به زبان آوردن ندارم!!!احتمالا برخلاف بقیه خواسته هایم که

 با چشم همراه بود

به زبان آوردن این یکی باید با کمی نگاه خیره همراه باشد!!!وصد البته

خودم هم می دانم غیرعملی است!!!

آسمانی باشید تا باشید...

سکانس اول:

نشسته ام ساکت...ساکتم اما...

دارد باران می بارد...چه بارانی...پنجره چشمهام شسته شده است و

خیس...شدتی دارد این باران که نپرس...




سکانس دوم(دو سوال که عجیب برایم معما شده است.باید جواب بدهی...

باید...بخواهی یا نخواهی… )

1-نمی دانم همیشه انتهای مخملبافی هایم به باران بی وقفه منجر می شود

یا انتهای این باران ها به مخملبافی های من!!!؟؟


2-من چندبار دیگر قرار است شرمنده تو...مهربانیها و چشمهایت شوم؟؟؟

یادت نرود جوابم را بدهی؟؟

دارم مخملبافی می کنم و بی رحمانه برایت اس ام اس می کنم...

باز بی جواب....

خونسردیت دارد دیوانه ام می کنددیگر....به مرز جنون رسیده ام...


سکانس سوم:

تلفنم دارد زنگ می زند...!!وایییییییی!!تو هستی!تو هستی!

من کاملا کودک می شوم و بهانه گیر تر از همیشه....

نمی فهمم چه واکنشی چند لحظه پیش نشان دادم وقتی صدای خوشرنگت

را از آن سوی خط شنیدم!!!ولی می دانم که طبیعی نبود!!

این را خنده آشنایت به من گوشزد می کند...


سکانس چهارم:

احساس می کنم در آسمانم...نه خیال کنی بابت اینکه یک دنیا

عصبانیت کردم!نه...به خاطر اینکه صبور مهربان همیشگی ام باز

قضاوت نا به جایم را با محبتی عجیب پاسخ داد!!ومن....

برای چندهزارمین بار شرمنده شدم...و پر از بهانه...وتنبیه های صورتی

برای تو...ویک تنبیه بزرگ ترش!!!تمام اینها بابت جاگذاشتن تلفنت در

انباری و بی صدا بودنش!!!

می دانم من همیشه قاضی عادلی هستم !!قبول که داری؟؟!!!

سکانس پنجم(این سکانس را دارم در آغوشت می نویسم):

نمی دانم داری به چه چیز فکر می کنی...شاید به شام امشب من!!!

دستهایت به نوازش موهایم...ومن دارم فکر می کنم چه چیز باعث این

سوءتفاهمات می شود؟دلتنگی های پیاپی یا توقع بی نهایت من؟؟!!

از شخص سومی هم نمی شود پرسید....

هیچ کس نمی داند که 99% خواهش ها و توقع هایم را با واژه چشم

پاسخ می دهی...هیچ کس نمی داند تو چقدر به من بها می دهی...

باوجود هزار مشغله که داری تو به من عجیب بها می دهی!

تو خیلی خیلی خیلی به من بها می دهی و این موضوع به من آرامش میدهد



سکانس ششم:

لطفا فکری به حال حواس پرتی و عجله های صبح های زودت بکن!!!


سکانس هفتم:

همیشه دوستت دارم همیشه بهار من!!!



آسمانی باشید تا باشید...

ساعت10شب است،شبی از همین شبهای سال جدید.من هستم و یک عادت

 همیشه قدیمی:

"مرور لحظه ها".

دارم توی ذهنم امروز را مرور می کنم.امروزی که تمام ذهنم را به خود

 مشغول کرده است.

نمی دانم این زمزمه ها کی می خواهد دست از سر من بردارد

!فکر نمی کنم دست بردارد...فکر نمی کنم!

دارم به این فکر می کنم چطور

 می شودکه بعدازیک ساعت جروبحث کاملا جدی،بعدازکلی عصبانی شدن

 و دادو بیداد کردن،بعدازهزارتادلیل آوردن برای اینکه ثابت کنی حق با توست

،به این نتیجه برسی که طرف مقابلت یک انسان فوق العاده دوست داشتنی ست!

وتوازخودت خجالت بکشی!تو فریاد می زنی و او با صدای پرابهت وآرام برایت

 دلیل های منطقی می آوردوسعی می کند که بحث را با خوبی و صمیمیت تمام کند!

درذهنم یک پرانتز باز می کنم(من به یک نتیجه خیلی خیلی جالب رسیده ام که با

جرات می گویم هیچ وقت خلاف آن ثابت نخواهد شد.مثل نظریه های علمی نیست که

 چندسال یا چند قرن دیگر خلافش ثابت شود.فراتر از تمام نظری های علمی است.من

 به این نتیجه رسیده ام که بزرگترین سلاح برنده شدن در هر چیزی حتی جروبحث

 عشق و محبت است!البته،عشق واقعی...!خب،باید پرانتز را ببندم).

دارم امروز را مرور می کنم مرور لحظه هاهم یکی از عادت های حاد من است!من

 داد میزنم و او با عشق،به آرامش دعوتم می کند!من انتقاد می کنم،بیرحمانه انتقاد

 می کنم و او بامهرمی گوید"من حرفهای تلخ تو را هم دوست دارم!!!"من خشن

 ترین قیافه ام را می گیرم و او مهربانترین قیافه اش را!انگار بی رحمیهایم را

 نمی شنود!می شود؟!آری می شنود.چون به تک تک سوالهایم با حوصله

 جواب می دهد.باحوصله و محبت.

با خودم فکر می کنم"این محبت نامتعارفش آخر به مرز جنون می کشاندم".دارم

 کم کم از خودم خجالت می کشم...دارم خجالت می کشم.وقتی انسانهای

 فرشته صفتی در این دنیا وجود دارندکه با وجود تمام ناملایمات و

 پیش داوری های اشتباه،همچنان محبت می کنند،چرا من مثل آنها نباشم؟

محبت کردن به کسانی که بامامهربان هستند خیلی ساده است.اما محبت کردن

 به افرادی که در حق مان نامهربانی می کنند،کار خیلی بزرگی است.حالا که

 این کار سخت شدنی است،چرا من این کار را نکنم؟!واقعا چرا؟!

دارم امروز را مرور می کنم...یک جروبحث کاملا جدی

،چه عاشقانه به پایان رسید!!!

آسمانی باشید تا باشید...