سلام به همه دوستاي نازنين وعزيز
به دلم افتاد كه يه مقداري از مولامون بنويسم.
يكي ازاون نعمتهايي كه خدا به ما داده نعمت وجود مبارك آقا امام زمان (عج الله تعالي فرجه )هست.
نعمتي كه منحصر به گروه خاصي نيست مال همه هست ولي قدرشو نمي دونيم.همه ما هر چه داريم به بركت وجود نازنين اوست.اما متاسفانه كمتر به او فكر مي كنيم ودر امور دنيوي، خود را گم كرده ايم.
با آقا درد دل كرديد؟ باور كنيد خودش از دل ما خبر داره وبرامون دعا مي كنه بدون اينكه حتي ذره اي به يادش باشيم ويا ازش بخواهيم گره از كارمون باز كنه.
آقا خيلي مهربونه.حتي براي ما به خاطر گنا هايي كه مرتكب شديم واز روي غفلت بوده از خدا طلب رحمت ومغفرت مي كنه.وقتي نامه اعمال ما به محضرنوراني حضرت ميرسه ، به خاطر گناهاي ما گريه مي كنه تا خدا ما رو ببخشه ولي ما اصلا به او فكر نميكنيم ويا كمتر بهش توجه مي كنيم.
تا حالا فكر كرديد چرا ما نمي تونيم آقامونو ببينيم.
به خدا هيچ دردي با لاتر از اين نيست كه امام عصر، تو اين دنيا حاضر باشه وچشم ما لياقت ديدن روي ماه اون عزيزو نداشته باشه.ما جوونا بهتر مي تونيم با آقا رابطه داشته باشيم.
اگه موفق به ارتباط حضوري وجسمي نمي شويم بياييد حداقل ارتباط قلبي با آقا داشته باشيم.نمي دونم شما هم مثل من فكر مي كنيد يا نه؟ ولي:
با اينكه هيچ وقت نديدمش دلم براش تنگ شده.
هر چند مهم ديدن آقا نيست مهم اينه كه دلشو شاد كنيم تا ازمون راضي باشه.
بياييد بهترين دوست وهمدم تنهاييامونو مولاي غريبمون حضرت مهدي (عليه السلام )قرار بديم.اون وقت ديگه از چيزاي بيهوده وبي ارزش رنجيده خاطر نمي شيم وزندگي برامون شيرين تر ولذت بخش تر از گذشته ميشه.
حداقل كاري كه مي تونيم بكنيم، تا دل آقا رو شاد كنيم اينه كه هر لحظه برا ظهورش خالصانه دعا كنيم.
اللهم عجل لوليك الفرج