ای آشنای غربت جمعه ظهور کن                       

            یک مرتبه ز کوچه ما هم عبور کن

حک شد به روی بال قنوت نمازمان                                  

            این خواهش قدیمی آقا ظهور کن

چشم انتظار قایق صیاد مانده‌ام                                                        

            محض خدا بیا و مرا صید تور کن

من را که دور مانده‌ام از خاک کربلا                                   

            آقا بیا و همسفر بال نور کن

یک شب بیا میان حسینیه عزا                                              

            یادی ز روضه‌های كنار تنور كن

بود و نبود من از دست رفته است...
باری، مگر تو دست برآری به یاری ام

بگذر زمن ای آشنا،چون از تو من دیگر گذشتم
دیگر تو هم بیگانه شو چو دیگران ،با سرگذشتم
می خواهم عشقت در دل بمیرد
می خواهم تا دیگر در سر،یادت پایان گیرد

باید فراموشت کنم !
چندیست تمرین می کنم
من می توانم ! می شود
آرام تلقین می کنم
حالم ، نه ، اصلا خوب نیست ...
تا بعد، بهتر می شود
فکری برای این دلِ آرام غمگین می کنم
من می پذیرم رفته ای
و بر نمی گردی همین ...
خود را برای درک این ، صد بار تحسین می کنم
کم کم ز یادت می روم
این روزگار و رسم اوست !
این جمله را با تلخی اش ، صد بار تضمین میکنم...

باید امشب بروم
من که از بازترین پنجره با مردم این ناحیه صحبت کردم
حرفی از جنس زمان نشنیدم
هیچ چشمی،عاشقانه به زمین خیره نبود
کسی از دیدن یک باغچه مجذوب نشد
هیچکس زاغچه ای را سر یک مزرعه جدی نگرفت
من به اندازه یک ابر دلم میگیرد
.......................
قطره قطره های شبنم اشکم
تقدیم کویر محزون سخنانت باد...سهراب

سهم من این است...

دنیایم سکوت کوچکی است که بر سر حرف میم نوسان می کند ...

من میروم اما دلم مال تو دریا

نفرین به این حال من و حال تو دریا......

نمی دانم خواب هستم یا که بیدار...فقط میدانم بغضی سنگین در سینه ام راه خود را گم کرده

 گاه میشود که مخزن امیدم رو به اتمام می روم

 هر شب می بینم، دستهای التماسم را که در آتش قهر او می سوزد

گاه می بینم...

خدایی را که تنهاییم را تنها او پر می کرد،دیگر نیست...

 او را دوست دارم...او را دوست دارم

 و می دانم خدا هم روزی مرا دوست میداشت

 من صدای او را می شنیدم...هنگامی که شیطان دستهای سردم را محکم می فشرد

 او مرا با خود به تاریکی میبرد

 گاه نقطه ای از نور صورتم را می نوازد...اما قبل از اینکه چشمانم به نور عادت کند

 ،باز به قعر تاریکی شب کشیده می شوم

خدایا...ای تنها امیدم برای زندگی

 دستهایم را رها نکن ...که من غیر از تو هیچ ندارم و تو خود این را میدانی

 هر شب خواب دوزخت را می بینم،گاه میترسم امام چیز دیگری این میان قلبم را می فشارد...

 و آن اینست که مبادا روزی از من رو گردانی و دست رد به سینه تاریکم بزنی

 که هیچ مرگی درد ناکتر از این و هیچ لحظه ای زجر آور تر از این نیست...

 تنهایی که جز تو کسی را نداشت تنها نگذار

 و او را آزاد کن... از زندانی که خود برای خود ساخته

 و از زنجیرهایی که خود به پای خود بسته...

 ای که در عرش هستی...

 آیا صدای خواهش مرا از این پایین می شنوی؟!

خدا تنهاست

      و من هم...

نه می توان رفت...
نه می توان ماند...
نه میتوان گریست و نه میتوان سکوت کرد

خسته تر از آنم که مرا هر روز در تیر بار سخنان تلختان بگیرید
خسته تر از اینکه دیوانه نامیده شوم
و شانه های کم توانم تاب به دوش کشیدن نگاههای سرد و سنگینتان را ندارد
مرا رها کنید...


خدایا...
کاش حرفهایم را می فهمیدند
کاش فقط صدای تو بود و صدای من...

خدایا تو خود می دانی که جز تو در سر ندارم
تو خود می دانی جز تو نیز کسی را ندارم،خدایا مرا به کجا آوردی؟!
جایی که آدمها یکدیگر را نمیشناسند
خدایا اینجا بندگانت به خون هم تشنه اند،اینجا مردم لباسهای یکدیگر را به غارت می برند،اینجا آبرو ها را به تاراج میبرند
اینجا دلها گرفته و شهر سیاه شده
اینجا اشکها خشکیده و لبخند ها یخ زده است
اینجا من تنهام با هزار آه که از سینه تنگم سر میدهم
اینجا پناهگاهی برای دردهایم نیست،اینجا حرف مرا نمیفهمند
اینجا کسی صدای فریادهایم را نمیشنود
اینجا تنها هستم و اگر تا به حال مانده ام فقط به خاطر تو بوده...فقط به خاطر تو...
خدایا....!
مرا در خود پناه ده...
مرا در خود زنده کن...
مرا در خود صدا کن...
مرا با خود ببر...!