راستش سئوال سختيه..................

ولي اگه خدا روبه روي من نشسته باشه بهش ميگم ،

خدايا :

        تو مي داني كه انسان بودن وماندن در اين دنيا چه دشوار اشت

       چه زجري مي كشد ان كس كه انسان است و از احساس سرشار است.

 پس چرا؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

 

 

 

پيدايش كردم (منظورم وبلاگت است ) راستش مي دوني بستگي داره كدوم خدا باشه ...نه بابا نه كافر نشده ام مي دونيد يك خدا هست كه هست و به قول معروف تكون خوردني نيست يكي هم هست كه تصور ما از اون خداست نمي دونم مي تونم درست منظورم را بيان كنم يا نه (نمي دونم چرا ياد منصور حلاج افتادم ) مي دوني اگر اوني باشه كه در تصور من مي گنجد شايد مثل يك دوست مي نشستم و درد دل مي كردم اما اگر اوني باشه كه فراتر از ذهن و باور و خيال من است و اوست كه واقعي است ديگه چيزي براي خواستن نمي خواستم نمي دونم شده يا نه بارها پيش اومده توي يك لحظه هايي ادم حس مي كنه كه به قول شما الان خدا روبرويش است و هر چه بخواهد براورده مي شود و من توي اين لحظه فقط گريه ام گرفته ديدم هيچ چيز ارزش نداره كه من در اين لحظه بخواهم به هر چيزي كه فكر كردم ديدم بي ارزش است الا اينكه همون طور توي همون حال باشم و گريه كنم تا سالها و سالها اما خوب اون خداي تصور من خدايي است كه هر موقع دردم گرفته اشكم را اين دنيايي ها در اورده اند خواسته ي اين دنيايي داشته ام بيشتر لحظه ها اسمش توي ذهنم و هي مي گويم خدايا كاش اين طور مي شد خدايا كاش ... كاش خدايا ... حالا عظمت خداي تصور من از خدا مشخص مي شود راستي من هم يك سوال دارم شما فكر مي كنيد اون خدايي كه تصور مي كنيد و به قول معروف شب و روز قسمش روي زبانهاست و خواسته هايتان را بهش مي گوييد با خدايي كه با عظمت تر از سوگندهاي روزانه ما و خواسته هايمان است چقدر تفاوت دارد خدايي كه تصور ما بوجود مي اورد با اون اصلي چه فرقي دارد

 

اگر دستم رسد بر چرخ گردون       ازو پرسم که این چین است و آن چون

 

 

 

یکی را میدهی صد گونه نعمت     یکی را نان جو آغشته در خون

 

 

 

 

سلام چون اين چند روز گذشته به درستي دسترسي به شبكه نداشتم اگه اجازه بديد اول نظرمو در مورد پست قبليتون بگم البته ببخشيد

اگه يك روز از عمر من فقط مونده باشه :

= اول با انجمن اهداء عضو صحبت ميكنم كه نهايت  استفاده از چشم و گوش و قلب و ......رو داشته باشن چون فكر كنم اگه يك روز بتونم چنين

كاري رو بكنم احساس ميكنم ........هيچي نميدونم چي بگم چون قابل توصيف نيست .

= با همه دوستانم حتي اون كسائي كه منو دوست ندارن خداحافظي ميكنم. به همه خانواده اطلاع ميدم بيايند خونه پدر ، يعني شب رو با خانواده باشم

و سعي ميكنم بعد از انجام كارهاي بسيار فوري اينجا سريعآ بليط ايران را تهيه كنم و كنار خانواده باشم.حتا براي يك ساعت هم كه شده به شهر پر مهر و زادگاهم اهواز يك سري ميزنم.

ناگفته نماند كه توي اين فواصل به فكر يك تقريبآ جانشيني براي خودم هم هستم تا پسرم كه تنها عشق زيستن و ادامه زندكي براي من است را به او بسپارم.راستي اگه شد يك سر يك ساعته هم به اصفهان خواهم زد و مطمئن هستم نيم ساعت ان را كنار پل خواجو باشم.

= حرفهائي رو كه سرشار از غم مردم كشورم هست و ديگه به فرياد شباهت داره رو به اون كسي كه خيلي خوشكل خودش رو به اون راه زده

و ايران رو ملعبه دست اين و اون كرده ميزنم.البته چون وقتم كمه و دسترسي به اون نيست (چون كم مونده طرف ادعاي خدائي كنه)مجبورم از طريق نامه اينكار رو بكنم .

= بايد با پدر و مادرم صحبت كنم هر جا كه خانه ابدي انها هست مرا همانجا بسپارن.

= شايد باورتون نشه ولي اگه 24 ساعت وقت باشه همه اين چيزهائي رو كه گفتم رو ميتونم مرتب كنم.

هميشه با توجه به اينكه دور بودم ولي مسئوليت خانواده رو تا حدودي هندل كردم سعي ميكنم بعد از خودم حتمآ سرو ساماني به اين موضوع بدهم و 

به همه يادآوري كنم انچيزي رو كه بايد بدونند.

برزخ عزيز اخه اين هم موضوعي بود كه انتخاب كرديد.البته شوخي كردم ولي خيلي جالبه كه امروز من ديگه بي خيال كار و همه چيز شدم

همين الان هم امادگي گرفتن اون 24 ساعت رو دارم.اه يعني يكه چنين چيزي ممكنه ؟؟؟؟؟؟؟؟نه فكر نميكنم. خلاصه در پايان اينكه با لذت تمام

كنار عزيزانم ،كسائي كه طاقت يك ثانيه غمشون رو ندارم ، با اين دنياي نا پايدار وداع ميكنم.

= حالا اگه خدا روبه روي من نشسته باشه اول رستگاري و عاقبت بخيري عزيزانم و اگر پرروئي نباشه پسرم رو ازش ميخوام ، منو با شرمندگي دوباره زنده نكنه  و بعد هم همين 24 ساعت فوق الذكر رو قبل از مرگم ازش ميخوام، و در پايان حاضرم ان جهنم كذائ اش را به من بده  و در عوض يك روز همه مردم دنيا  روي لباشون لبخند باشه  بدون در نظر گرفتن مقام ، مذهب ، نزاد  و ...و حداقل فقط يك روز حقوق آدما ناديده گرفته نشه.

دوست عزيزم شايد همين يكبار باشه كه توي زندگيم از اين دو موضوع به راحتي صحبت كردم و شايد دليلش اين باشه كه ميدونم هيچكدوم از شماها منو نميشناسيد.از اينكه اينقدر طولاني شد از تك تك شما معذرت ميخوام.

به اميد روزي كه همه ما يك روز با تمام وجودمون شاد باشيم.

 

يه جي بكم مسخرم نمي كنين؟

من از همون كوجيكي خدا رو بجه كوجولويي ميديدم كه در حالي كه دراز كشيده روي شكم و باهاش رو تو هوا تكون مي ده داره ما رو توي دفترش نقاشي مي كشه نمي دونم جرا اما اين احساسم بود

خداي واقعي واقعا"جطوريه؟دنياي فاني عزيز واقعا"نمي دونم جي بايد در جوابت بكم اما اكه خدا جلو روم نشسته بود سرم رو روي زانوهاش مي زاشتم و بلند بلند به اندازه تمتم عمرم كه كريه نكردم زار مي زدم و ازش مي خواستم من رو ببخشه خودش مي دونه واسه جي بس فقط ازش مي خواستم كه راحتم كنه

 

در این سیاهیهای بی مهرو عطوفت در بازار گرم خاعنین ایران به من و تمامی سربازان آریاگون قدرت بده تا ایران را از شر این اهریمن صفتان نجات دهیم که این تنها خواسته ماست........ایران ایران                        که ایران به ایران برگردد پاک از هر چه تازی و تازی پرست

به امید خدای ایران                                   پاینده ایران

 

 

اگه الان خدا روبروم نشسته و ای کاش نشسته بود ! اول از ته دل برایش زار می زدم !! بعدش هم بهش می گفتم : خدایا با چه عَقلیت این مردها را آفریدی؟!! (استغفرلله، بر شیطون لعنت)  چرا بهشون اجازه می دی به این راحتی دل بشکنند و دل ها رو ویران کنند و زخم بزنند و نمک بپاشند و بروند، چرا این حیا و شرم و ایثار و گذشت و صبر و متانت و وفاداری که به یک زن ، داده ای ذره ای به آنها نداده ای، چرا این همه صدات می زنیم و التماس می کنیم جواب نمی دی؟ چرا اشک ما رو در میاری؟ چرا اجازه می دی با احساسات ما بازی بشه؟ چرا این همه احساس به ما دادی و از این کوه شیشه ای محافظت نمی کنی؟

 

 

 

چراااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا ؟!

 

 

 

 

 

 

در رویاهایم دیدم با خدا گفتگو می کنم.

خدا پرسید: بس تو می خواهی با من گفتگو کنی؟

من در پاسخش گفتم: اگر وقت دارید.

خدا خندید و گفت:

وقت من بینهایت است...

در ذهنت چیست که می خواهی از من بپرسی؟

پرسیدم: چه چیز بشر شما را سخت متعجب می سازد؟

خدا پاسخ داد: کودکیشان.

اینکه آنها از کودکیشان خسته می شوند، و بعد دوباره پس از مدتها آرزو می کنند که کودک باشند.

... اینکه آنها سلامتی خود را از دست می دهند تاپول به دست آورند.

وبعد پولشان را از دست میدهند تا دوباره سلامتی خود را بدست آورند.

اینکه با اضطراب به آینده می نگرند...  و حال را فراموش می کنند

و بنابراین نه در حال زندگی می کنند نه در آینده

اینکه آنها به گونه ای زندگی می کنند که گویی هرگز نمی میرند

و به گونه ای می میرند که گویی هرگز زندگی نکرده اند.

برای مدتی سکوت کردیم.

و من دوباره  پرسیدم :

به عنوان یک  پدر، می خواهی کدام درسهای زندگی را  فرزندانت بیاموزند؟

او گفت: بیاموزند که آنها نمی توانند کسی را وادار کنند که عاشقشان باشد

همه کاری را که آنها می توانند بکنند این است که

اجازه دهند که خودشان دوست داشته باشند.

بیاموزند که درست نیست خودشان را با دیگران مقایسه کنند،

بیاموزند که فقط چند ثانیه طول می کشد تا زخمهای عمیقی در قلب آنها که دوستشان داریم، ایجاد کنیم

اما سالها طول می کشد تا آن زخمها را التیام بخشیم.

بیاموزند ثرو تمند کسی نیست که بیشترین ها را دارد، ثروتمند کسی است که به کمترین ها نیاز دارد.

بیاموزند آدمهایی هستند که آنها را دوست دارند، فقط نمی دانند که چگونه احساساتشان را نشان دهند.

بیاموزند که دو نفر می توانند با هم به یک نقطه نگاه کنند ، و آن را متفاوت ببینند.

بیاموزند که کافی نیست فقط آنها دیگران را ببخشند، بلکه آنها باید خود را نیز ببخشند.

من با خضوع گفتم: از شما به خاطر این گفتگو متشکرم. آیا چیز دیگری هست که دوست دارید فرزندانتان بدانند؟

خداوند لبخند زد و گفت:

                                     فقط اینکه بدانند من اینجا هستم.

                                                                          <<همیشه>>       

 

فقط اومدم بگم

اولن: سلام

دوما :

سوال مسخراه اي كردي.......... جواباي مسخره تر هم گرفتي.........

آخه مومن.......شده تا حالا موز رو چرخ كني؟ اونم با پوست؟؟؟؟ بعد بخوريش؟؟؟؟؟ شده تا حالا توي ماهي تابه سرخش كني؟؟؟؟

چي ميگي؟؟؟؟؟ حالت خوشه؟؟؟؟ مواد مصرف كردي؟؟؟؟؟ توهم داري؟؟؟؟؟ چرتو پرتا چي ميگي؟؟؟؟

برو بچسب به زندگيت.

خدا نه مياد نه ميره.... اين تويي كه مياي دست بالاش 60 سال شكمتو پر و خالي ميكني و بعدشم ريغ رحمت رو سر ميكشي.

برو فكري به حال بقيه زندگانيت بكن..........

خوش باش

پر باد مث چرخاي فرقون

سبز مستطيلي

 

  

 

((دوست جون خوبم ... میدونم که ازت خیلی دورم ولی ایمان دارم که صدا مو میشنوی. همیشه اون قدر بزرگ بودی که می دونستم

چشمای من برای دیدنت کمه ولی با تموم این حرفا یه دل دارم که حداقل اسمت توش جا میشه ...

خدایا عیسی نیستم که اگه روح کسی رو کشتم بتونم زندش کنم . موسی نیستم  که بتونم با یه عصا دریای مشکلاتو بشکافم.

ابراهیم نیستم که از عزیز ترینمو فدات کنم  چون هیچی تو این دنیا مال من نیست. اما یه کاری کن که حداقل خودم باشم...

بهم این قدرتو و امیدو بده اگه روحمو کشتم دوباره  با عشقی که به تو و افریده هات دارم زندش کنم. بهم ایمانی رو  بده که

هر وقت خودمو جلوی  دریا که هیچ یه کوه از مشکلات دیدم بتونم ازشون رد بشم. کاری کن که اون قدر  توانایی انجام کار و

استعداد داشته باشم که بتونم یه روز به بچه های گرسنه ی دنیا از ایران خودمون گرفته تا افریقا و امریکا کمک کنم .

حداقل  اگه به هیجا و هیچی و هیچ کس نرسیدم کمک کن تا خود واقعیمو پیدا کنم و این قدر به فکر خودکشی ... نباشم..

اخه خیلی وقته خسته ام از اینکه باید خودمو تو اسارت ببینم از اینکه باید خودمو این قدر ضعیف تحمل کنم و از چیزایی که نمی تونم

بگم ولی خودت می دونی.

مهم نیست جهنم یا بهشتت ... مهم نیست نگاهای مردم ...مهم نیست انتظارات خودم... خواستی هر بلایی سرم بیار ...هر کاری دوست

داری بکن ولی خودتو ،معرفتتو ازم نگیر. راستی یادم رفت بگم یه کاری  کن  که اون  با هام  اشتی کنه ...می دونی که به خاطر غرورم

نیست. روی معذرت خواهی ندارم . ))

 

 

راستش خیلی وقتا فکر میکنم که خدا روبرومه و من باید  هر چی می خوام ازش بخوام ولی تا می خوام خواسته هامو بگم فقط یه چیز میاد به ذهنم و اون اینکه اگه خدا تمام نیازهای منو مستجاب کرد ولی عزیزانم رو گرفت چی ؟؟؟؟..

 پس با اینکه خیلی خیلی دلم می خواد که بهش بگم چی  می خوام ولی فقط سلامتی عزیزانم بر زبانم جاری میشه و این که همیشه باشن در کنارم همین....